Ik had laatst een stukje geschreven om hier te posten en na herlezing van dit topic blijkt dat anderen al hetzelfde beschreven hebben als ik, alleen dan beter. (Zo kan ik Knee vertellen dat er meer mensen steun hebben aan zijn post, bedankt.)
Toch post ik maar, want je weet maar nooit.
Ik zal in ieder geval voor je bidden.
quote:
Iris schreef op 19 oktober 2004 om 21:32:Goeie vraag....
Het heeft denk ik te maken met de angst voor overgave. Ik heb het verleden nog niet verwerkt en ik heb gemerkt dat ik nog steeds de overlevingstrategieën gebruik die bij TOEN hoorden, maar die ik nu eigenlijk niet meer nodig heb.
Die overlevingsstrategieën zijn zo'n deel van mezelf geworden, dat het moeilijk is dat zomaar te veranderen. (Het zijn hele oude patronen)
Het komt er dus op neer dat ik constant op mijn hoede ben, want "er ligt misschien gevaar op de loer". Dat denk ik nu niet meer letterlijk, want ik weet verstandelijk wel dat er op dit moment even geen gevaar is, maar desondanks zijn mijn lichaam en geest voortdurend in staat van paraatheid.
Hallo Iris,
Ik ben geraakt door wat je schrijft, maar ik vind het moeilijk om er op te reageren. Niet omdat ik niet weet wat ik wil zeggen, maar meer omdat ik niet het idee wil wekken dat ik begrijp hoe je je voelt, want dat kan ik niet. Ik kan het wel houden bij wat ik wel weet.
Ik heb zelf ook veel moeite met overgave gehad (om andere redenen) en ik kan je vertellen wat mij daarbij geholpen heeft. Misschien kun je er niets mee, misschien ook wel.
Ik had zelf moeite met overgave omdat ik niet kon geloven dat er een God is die mij persoonlijk liefhad. Ik zocht mijn hele leven naar zekerheid in het geloof, ik wilde verstandelijk overtuigd worden.
Toen ik echter verstandelijk overtuigd was dat Jezus’ sterven voor mijn zonden de waarheid was, bleef de onzekerheid. Ik durfde er niet op te vertrouwen.
Ik vond mijzelf eigenlijk niet waardig genoeg om door God te worden liefgehad en ik zocht wanhopig naar een vast vertrouwen en overgave bij mezelf. Er was voortdurend een knagende onrust.
Ik wilde heel graag veranderen en graag net zo vrolijk worden als de christenen om me heen.
Ik weet niet hoe het bij jou of bij anderen werkt, maar bij mij lukte dat dus niet, al duurde het wel jaren van onrustig zoeken voordat ik daar achter kwam.
Uiteindelijk besefte ik dat ik pas wilde vertrouwen op God op het moment dat ik dat bepaalde. Zodra ik innerlijk overtuigd was en een diepe rust voelde (waar vaak over gesproken werd) was ik bereid om God toestemming te geven.
Dat klinkt natuurlijk heel logisch. Het punt is alleen dat ik per se eerst wilde veranderen voordat ik wilde geloven.
Wat is er nu verandert dan zodat me het wel gelukt is om te geloven?
Ik ben eigenlijk gewoon begonnen bij het begin: God heeft mij lief en Jezus is gestorven voor alles wat tussen mij en God in staat, zodat ik me daar geen zorgen meer over hoef te maken.
Vanuit dat besef kan ik ontspannen omgaan met mijn onrust en met mijn zwakheden. God had mij namelijk lief toen ik Hem nog helemaal niet kende. Ik hoef me voor Hem niet anders voor te doen als ik ben. De realiteit bij mij is namelijk dat ik het gevoel van bevrijding wel eens kwijt ben. Ik ga nu niet meer wanhopig op zoek naar dat gevoel van rust (stiekem soms wel), maar ik val terug op het besef dat God voor mij zorgt.
En als ik je een advies mag geven als iemand die er geen verstand van heeft (oppassen dus) dan zou ik zeggen:
Als je je nog steeds gejaagd en gespannen voelt, probeer er dan aan te denken dat God je liefheeft en accepteert zoals je bent, ook als je niet altijd de controle uit handen kan geven. Het is niet zozeer afhankelijk van jouw of mijn overgave alswel van Jezus.
Uw leven ligt met Christus verborgen in God, Kolossenzen 3:3bDat betekent dat de zekerheid van Gods liefde voor jou niet afhangt van hoe je je voelt (want misschien voel je je wel heel slecht), maar die liefde is door Christus als het ware verzegeld bij God, die kun je niet verliezen.
Kort samengevat:
Het besef dat God mij liefheeft en dat het ok is dat ik soms moeite heb met overgave en vertrouwen, omdat Gods liefde afhangt van Jezus, gaf mij de rust om mezelf meer tijd te geven om daar beter mee om te gaan.
Het mooie aan Jezus is juist dat ik met al mijn zorgen bij Hem terecht kan en dat ik me bij Hem niet eerst hoef te veranderen voordat ik acceptabel wordt.
Ik zal voor je bidden
Jan Tiemen
