Je vader en moeder eren

[Iris]

In de Bijbel staat dat je je vader en moeder moet eren. Dat vind ik een heel mooi iets, en eigenlijk ook logisch.

Maar hoe moet je daarmee omgaan als je 10 jaar seksueel misbruikt bent door je vader?
Of als je emotioneel verwaarloosd bent door je moeder?
Of als één van je ouders je meteen na de geboorte in de steek liet?
(Ik noem maar wat voorbeelden)

Ben benieuwd naar jullie kijk hierop.

Iris

[Roodkapje]

Eert je vader en je moeder is géén eenrichtigsverkeer. Geen van de geboden is dat.
Als ouders heb je ook de plicht goed voor je kinderen te zorgen.

Efeziërs 6:4

quote:

Vaders, maak uw kinderen niet verbitterd, maar vorm en vermaan hen bij het opvoeden zoals de Heer dat wil.

De Bijbel gaat ervanuit dat je in een normale gezinssituatie opgroeit. Dan heb je inderdaad je vader en moeder te eren. God snapt heus wel dat dit wat moeilijker ligt als je stelselmatig bent mishandeld door je ouders.

Er staat ook:

Mat 19:29

quote:

En ieder die broers of zusters, vader, moeder of kinderen, akkers of huizen heeft achtergelaten omwille van mijn naam, zal het honderdvoudige ontvangen en deel krijgen aan het eeuwige leven.

[Chaveriem]

quote:

Roodkapje schreef op 23 december 2004 om 13:25:
Eert je vader en je moeder is géén eenrichtigsverkeer. Geen van de geboden is dat.
Als ouders heb je ook de plicht goed voor je kinderen te zorgen.

Efeziërs 6:4

[...]


De Bijbel gaat ervanuit dat je in een normale gezinssituatie opgroeit. Dan heb je inderdaad je vader en moeder te eren. God snapt heus wel dat dit wat moeilijker ligt als je stelselmatig bent mishandeld door je ouders.

Er staat ook:

Mat 19:29

[...]

Mooie woorden, maar het 'gebod' is het uitgangspunt, en derhalve de opdracht aan het individu. De keer zijde, voor de ouders, is iets waar je ouders opaan kunt spreken, maar het is niet zo dat je het als voorwaarde mag invullen voor het gebod, zoals je evenmin mag stellen dat de geciteerde teksten alleen voor kinderen zouden gelden die hun ouders eren.

[Roodkapje]

Als je Jood bent, moet je inderdaad de wet houden, ik ben christen, daarom geldt voor mij:

Galaten 2:19-21

quote:

19 Want ik ben gestorven door de wet en leef niet langer voor de wet, maar voor God. Met Christus ben ik gekruisigd: 20 ikzelf leef niet meer, maar Christus leeft in mij. Mijn leven hier op aarde leef ik in het geloof in de Zoon van God, die mij heeft liefgehad en zich voor mij heeft prijsgegeven. 21 Ik verwerp Gods genade niet; als we door de wet rechtvaardig zouden kunnen worden, zou Christus voor niets gestorven zijn.

[elle]

Inderdaad: met Christus' kruisdood is de wet van Mozes vervuld. Niet meer de wet van steen is norm, maar de wet van de Geest die in je hart woont. Nu zal de Geest niet zoveel andere dingen beweren dan dat wat ooit aan Mozes is gegeven, daar ben ik van overtuigd. Maar op zich wordt het gehoorzamen van de wetten makkelijeker: volg je hart, als je zeker weet dat de Geest daar woont!

quote:

Romeinen
7:4 Zo bent ook u, broeders en zusters, dood voor de wet dankzij de dood van Christus en behoort u nu een ander toe: hem die uit de dood is opgewekt. Ons leven moet vrucht dragen voor God. 5 Toen we ons nog lieten leiden door onze eigen wil, werd ons bestaan beheerst door zondige hartstochten die de wet in ons opriep en droeg het alleen vrucht voor de dood. 6 We waren aan de wet geketend, maar nu zijn we bevrijd; we zijn dood voor de wet, zodat we niet meer de oude orde van de wet dienen, maar de nieuwe orde van de Geest.

8:2 De wet van de Geest die in Christus Jezus leven brengt, heeft u bevrijd van de wet van de zonde en de dood. 3 Waartoe de wet niet in staat was, machteloos als hij was door de menselijke natuur, dat heeft God tot stand gebracht. Vanwege de zonde heeft hij zijn eigen Zoon als mens in dit zondige bestaan gestuurd; zo heeft hij in dit bestaan met de zonde afgerekend, 4 opdat in ons wordt volbracht wat de wet van ons eist. Ons leven wordt immers niet langer beheerst door onze eigen natuur, maar door de Geest. (...)  9 Maar u leeft niet zo. U laat u leiden door de Geest, want de Geest van God woont in u. Iemand die zich niet laat leiden door de Geest van Christus behoort Christus ook niet toe. 10 Als Christus echter in u leeft, bent u door de zonde weliswaar sterfelijk, maar de Geest schenkt u leven, omdat u door God als rechtvaardigen bent aangenomen. 11 Want als de Geest van hem die Jezus uit de dood heeft opgewekt in u woont, zal hij die Christus heeft opgewekt ook u die sterfelijk bent, levend maken door zijn Geest, die in u leeft.

Los daarvan is het erg lastig om in bepaalde omstandigheden bepaalde ouders te 'eren'. Ik vind dat het eren niet inhoudt dat je jezelf wegcijfert. Een kind mag eigen waarden en normen verdedigen, ook als dat conflictsituaties oplevert.
Ik voor mij vul het zo in: ik zeg niet onnodig negatieve dingen over mijn ouders. Ik respecteer in eerste instantie hun mening. Ik corrigeer zonodig mijn ouders, bijvoorbeeld wanneer ik bang ben dat zij wat gaan doen waardoor zij in mijn achting gaan dalen; of werk daar op zijn minst niet aan mee.
Ik bid regelmatig voor ze, wens ze Gods zegen toe (ook als mijn vader daar niet voor open staat). Ik vind het daarbij belangrijker dat zij een goede relatie met God hebben dan met mij.

Mijn beide ouders hebben zo hun minpunten (met name mijn vader, helaas), ik probeer daarom ook hun pluspunten duidelijker voor ogen te houden. En ik bid voor mijzelf: dat ik de juiste manier mag vinden om hen te eren.

[Liedje]

Ik vind dit dus een heel moeilijk onderwerp. Ik heb moeite met dit gebod richting mijn vader en moeder, door alles wat er in het verleden is gebeurd. Ik denk niet dat ik dit verder kan uitleggen op dit forum...

Ik merk dat dit gebod mij dwingt om steeds me te verantwoorden naar anderen, juist in een situatie waarin geen contact meer is tussen mij en de ouder.Men heeft daar moeite mee, dat snap ik wel. Maar ik kan me steeds kwetsbaar opstellen, terwijl de ouder zwijgt. Dat geeft veel schuldgevoel, boosheid en het maakt me gewoon verdrietig dat ik altijd kwetsbaar moet zijn in een situatie waarin ik de dader niet ben.

[Marloes]

Iris, wat is volgens jou de betekenis van het woordje 'eren'?

[rietje]

tog vind ik dat efeziers 6:4 hier een belangrijke rol speelt. het eren van je ouders, maar daar moeten je ouders ook wat voor doen nl. het goed behandelen van hun kinderen. als ouders hun kinderen mishandelen verbreken ze het contact met hun kinderen.

chaverim schrijft dat gebod het uitgangspunt is, maar je moet de bijbel in zn geheel bekijken. bedenk wat de wet zegt in exodus of wat
jezus in de bergrede zegt bij sommige punten is dat een wereld van verschil.

[elle]

Hee liedje...
Ik herken het probleem een beetje. Wat goed is om te beseffen is dat je je niet hoeft te verantwoorden richting je naaste: zij zijn niet degenen die jou behoren te beoordelen. Wel heb je je later te verantwoorden tegenover God. Probeer dus om samen met Hem het juiste pad te kiezen.
Blijf hopen dat het ooit goed komt tussen jullie, en bid om leiding. Meer kun je soms niet doen.

@ Rietje:
Deels heb je gelijk: een ouder moet zich ook juist gedragen. Maar mag je dan een ouder afschrijven op het moment dat hij/zij zich misdragen heeft? Zo van: respect moet je verdienen, als je dat niet verdient, word je dus ook niet gerespecteerd?
Ik denk dat dat niet de juiste houding is: een christen behoort te vergeven, en te werken aan een goed contact met de mensen om zich heen. Ouders hebben daarbij een belangrijke plaats, gewoon, omdat het je ouders zijn. Neemt niet weg dat het erg lastig kan zijn, vooral als ouders zelf een weinig christelijke (vergevingsgezinde/berouwvolle/liefdevolle/niet koppige/...) houding aannemen.

[rietje]

@ Elle: neej niet als die ouder zich een keer misdragen heeft, iedereen maakt fouten niet dat je dat dan maar als excuus moet gebruiken, maar als je mishandelt word vind ik dat niet in tucht en in de terechtwijzing des HEren opvoeden. eind vers 4 van ef. 6:4
als ouder moet je je kind niet verwaarlozen, dan ben je tog totaal niet erg christelijk bezig.
en onder mishandelen versta ik egt het mishandelen, sexueel misbruik, en al die dingen. niet als je ouders een weinig christelijk houding aannemen.

[Liedje]

Elle,

Ik heb wat dat betreft heel wat afgebeden.
Soms is een situatie zo complex dat geen contact meer rust geeft, hoe triest dit ook is. Daarvoor is er te veel kapot gemaakt, dat lijm je niet zo maar.
Ik heb een periode gehad dat ik alleen maar loyaal was en om al die geboden, wat mensen zeiden en wat niet meer, het contact maar aanhield. Maar het deed heel veel pijn omdat ik daarin over mijn grenzen liet gaan en mezelf voorbij ging. Als de ouder totaal geen berouw heeft, of zelf in de slachtofferpositie gaat zitten.....dan is het wel heel gemakkelijk om te zeggen dat je als christen uit moet zijn op vergeven en op een goede relatie met de ander.

Geen contact of oppervlakkig contact, dat wil nog niet zeggen dat ik ze niet eer. Ik eer ze ook door voor mezelf te kiezen, voor mijn gezin waar ik ook verantwoordelijk voor ben. Ik ben gelukkig nu zover dat ik voor mezelf wil kiezen en voor mijn gezin. daar hebben mijn ouders ieder op hun eigen manier een plekje of geen plekje in.

[elle]

@Rietje: Klopt, maar ik denk dat je je ondanks dat er verschrikkelijke dingen gebeurd zijn, je als kind vergevingsgezind moet opstellen. Je mag een ander niet veroordelen! God is degeen die veroordeelt. Als een ander een fout maakt, dan moet hij/zij dat voor God verantwoorden, of voor een (nederlandse) rechter.

Je vader en moeder eren kan bij mij dus ook inhouden: je ouders aangeven als die misdrijven (kindermishandeling bijv) hebben begaan, en mogelijk nog steeds doen. Los daarvan moet je denk ik streven naar vergeving en verzoening. Vergeving is iets heel anders dan het misdrijf goedkeuren, vergeving is zeggen: ondanks wat er gebeurd is, reken ik je niets aan. Dat doet de Rechter namelijk al.

Vergeving is belangrijk. Daarbij maakt het niet uit wat voor een misdrijf de ander heeft begaan. Of dat de ander christen is of niet. Of de ander zijn leven betert of niet. Of er een wereldlijke rechter vergeeft of niet.
Wij behoren te vergeven, zoals God ons onze zonden vergeeft. Het veroordelen is aan God.

(Evengoed een lastige boodschap: heb er zelf soms ook grote moeite mee).

[Roodkapje]

Ik doe momenteel aan het principe van hete kolen op het hoofd stapelen. Ik weet dat mijn ouders mij niet expres hebben mishandeld. Ze wisten niet beter. Ze probeerden het op hun manier op te lossen. Dat dit een averechtse uitwerking op mij had, daar kunnen zij ten dele niets aan doen. Het is voor een deel ook de gebroken wereld waarin wij leven.

Dus ik kan het ze wel vergeven wat ze gedaan hebben, maar ik ben door mijn moeder zo gekleineerd en emtioneel verwaarloosd dat normaal contact niet mogelijk is. Maar dat is dus niet uit wrok: juist daardoor kan ik het beeld wat ik van haar heb nog enigzins overeind houden, zij het op afstand.

[Liedje]

Oke ik hoef ze niet te veroordelen. Ik leg dat oordeel ook bij God neer, ben blij dat ik dat niet hoef te doen! Maar niet veroordelen is niet het zelfde als.....nu gaan we leuk met elkaar om....

als kind moet je trouwens wel veel hoor......wat er ook maar gebeurd is!

[elle]

quote:

Liedje schreef op 23 december 2004 om 18:34:
Elle,

Ik heb wat dat betreft heel wat afgebeden.
Soms is een situatie zo complex dat geen contact meer rust geeft, hoe triest dit ook is. Daarvoor is er te veel kapot gemaakt, dat lijm je niet zo maar.
Ik heb een periode gehad dat ik alleen maar loyaal was en om al die geboden, wat mensen zeiden en wat niet meer, het contact maar aanhield. Maar het deed heel veel pijn omdat ik daarin over mijn grenzen liet gaan en mezelf voorbij ging. Als de ouder totaal geen berouw heeft, of zelf in de slachtofferpositie gaat zitten.....dan is het wel heel gemakkelijk om te zeggen dat je als christen uit moet zijn op vergeven en op een goede relatie met de ander.

Geen contact of oppervlakkig contact, dat wil nog niet zeggen dat ik ze niet eer. Ik eer ze ook door voor mezelf te kiezen, voor mijn gezin waar ik ook verantwoordelijk voor ben. Ik ben gelukkig nu zover dat ik voor mezelf wil kiezen en voor mijn gezin. daar hebben mijn ouders ieder op hun eigen manier een plekje of geen plekje in.

Liedje: ik zit in precies dezelfde situatie met mijn vader. Ook hij heeft hoogstpersoonlijk zelf zijn eigen glazen ingegooid, ziet zijn eigen aandeel daarin niet, en kruipt in een slachtofferrol.  Ik heb nauwelijks contact met hem, en dan alleen nog zakelijk. Ik heb al >10 jaar gebeden, terwijl de situatie alleen maar slechter werd. Veel slechter dan nu kan het niet. Ik heb ongeveer dezelfde keuzes gemaakt die jij hebt gemaakt.
Evengoed hoop ik (weet ik) dat het ooit goed komt, alleen zal dat niet binnenkort zijn. Ik geloof dat God Zijn weg met hem gaat, een weg waarin ik op dit moment niet pas.

[Liedje]

Ik heb de hoop op herstel (wat betreft mijn vader) opgegeven. Als dt wel zo is, is dat mooi. Daar zit nog niet eens de grootste moeite.  Op de een of andere manier is hij voor de omgeving duidelijk de dader. Wat betreft de relatie met mijn moeder ligt dat lastiger.

[Iris]

quote:

Marloes schreef op 23 december 2004 om 17:52:
Iris, wat is volgens jou de betekenis van het woordje 'eren'?

Moeilijke vraag.
Het betekent voor mij zoiets als "hooghouden" of "er geen kwaad over spreken."

[Iris]

Ik vind het een moeilijk gebod, vooral wanneer er mishandeling in het spel is.
Want hoe kun je iemand eren die jou zo diep vernederd en zo enorm gekleineerd heeft?
En vergeven is niet eenvoudig, wanneer je vol onderdrukte woede zit. Woede die je nooit hebt kunnen uiten op het moment dat je mishandeld werd.
Dat zou er dus eerst uit moeten, die woede.

Iris

[Roodkapje]

Ja, maar wat lost kwaad zijn nou op? Ik kan wel hardstikke boos worden op mijn moeder en haar gaan haten... maar is dat echt de opdracht die Christus geeft?
Het is inderdaad heel menselijk om zo te reageren. Maar ben je zelf niet net zo slecht bezig als je ouders als je ze als reactie maar gaat haten, oid?

God is toch ook liefde?

[Iris]

quote:

Roodkapje schreef op 23 december 2004 om 21:23:
Ja, maar wat lost kwaad zijn nou op? Ik kan wel hardstikke boos worden op mijn moeder en haar gaan haten... maar is dat echt de opdracht die Christus geeft?
Het is inderdaad heel menselijk om zo te reageren. Maar ben je zelf niet net zo slecht bezig als je ouders als je ze als reactie maar gaat haten, oid?

God is toch ook liefde?

Hai Roodkapje

Kwaad zijn kan veel oplossen, als het gebruikt wordt om de onderdrukte woede eruit te gooien. Anders gaat het een eigen weg leiden en blijft het je achtervolgen als een schaduw. Pas daarna kan er ruimte komen voor vergeving. (Ik heb het nu even over persoonlijke ervaring, dus ik zeg niet dat dat voor iedereen geldt)

Iris

[Roodkapje]

Ik denk dat het ervanafhangt hoe je met een situatie omgaat. Ik denk dat er ook andere manieren zijn om ermee om te gaan. In de psychologie hebben ze daar wel technieken voor. Ik ben zelf niet zo voor kwaad worden, omdat je dan je woede ongecontroleerd laat varen, en zo de deur voor eventuele zondige dingen wagenwijd openzet.

[Iris]

Ongecontroleerd je woede laten varen lijkt me inderdaad geen goede optie. Maar je kunt bijvoorbeeld ook intensief gaan sporten, je gevoelens van onvrede op papier zetten etc, en op die manier met je woede omgaan. En ik zou ook niet weten hoe je diep gewortelde woede zomaar om kunt zetten in liefde of eer. Daar is een heel lang proces voor nodig, lijkt me.

Iris

[rietje]

@elle:mee eens, het beste voor hebben met je ouders ook al lijkt het in onze ogen niet zo.
het veroordelen hoort aan God, maar wat willen we dat als mensen tog graag zelf doen.
en misdrijven vergeven....wat zal dat moeilijk zijn. hoe kun je zoiets vergeven? iets wat je misschien wel je hele leven blijft achtervolgen. dan is dat tog heel lastig te vergeven en kan ik heel goed begrijpwn dat dan kinderen hun ouders in de steek laten.  gelukkig hebben wij het eindoordeel niet in handen, maar God wel.

[Liedje]

rietje, je zegt dat je bgrijpt dat kinderen in zulke situaties hun ouders in de steek laten. je zult het wel niet zo bedoelen maar ik denk dat die ouders al heel vroeg hun kinderen in de steek hebben gelaten, zelfs al waren ze wel aanwezig.

wat betreft de discussie over boosheid: ik durfde niet boos te worden, ben heel loyaal geweest, deed er nogal luchtig over, over wat er gebeurd is en wat ik aan veiligheid en bescherming heb gemist. Ik weet wel dat dat ook de oplossing niet is.

Boosheid is toch niet haten? Ik mag toch wel boos zijn over wat er gebeurd is. ik mag toch verdriet hebben over wat ik gemist heb. Ik geloof dat boosheid wel mag, maar daar moet je wel mee aan de slag. En natuurlijk moet het niet omslaan in de ander iets willen aandoen o.i.d. Maar daar is ook helemaal geen sprake van. Neemt niet weg dat ik teleurgesteld ben en op sommige tijden daar ook boos over ben.

[Chaveriem]

quote:

Roodkapje schreef op 23 december 2004 om 14:55:
Als je Jood bent, moet je inderdaad de wet houden, ik ben christen, daarom geldt voor mij:

Galaten 2:19-21

[...]

Moet.... MAG....... christenen weten zo weinig van de Joodse kijk hierop....

[Liedje]

Nou vertel eens...

[lonneke]

quote:

Iris schreef op 23 december 2004 om 21:50:
En ik zou ook niet weten hoe je diep gewortelde woede zomaar om kunt zetten in liefde of eer. Daar is een heel lang proces voor nodig, lijkt me.

Iris

Ik vergelijk het wel eens met je vijanden lief hebben. Juist door onze vijanden worden we teruggeworpen op onszelf. Met ons eigen kwetsbare mens-zijn geconfronteerd. Je wordt geconfronteerd met jezelf, met je zwakheden, met je frustratie's, met je gevoelens en zo kun je jezelf leren kennen en ook met jezelf aan de slag gaan. De band met God kan er heel sterk door worden en wanneer je dan liefde en vertrouwen, begrip en veiligheid, geborgenheid van je mede-mensen mag ervaren dan ben je toch ondanks je beschadigingen een rijk mens. Daar hebben jouw vijanden aan meegewerkt, daar hebben ze deel aan gehad dat jij zover kon komen. Zonder hen was jij niet de mens geweest die je nu bent. Je kunt ze op een gegeven moment daar zelfs dankbaar voor zijn. Je gaat ze met hele andere ogen zien. Zij hebben jou beschadigd en juist daardoor kon jij zo sterk worden. Leren wat liefde is. Leren wat zelfliefde is. Leren je emoties, je negatieve gevoelens, onder controle te houden, leren het los te laten, er een plaats aan geven, niet meegaan in de negatieve cirkel die nooit ophoudt. Wanneer je vanuit je innerlijk dit hebt weten los te laten dan kan er innerlijke vrijheid ontstaan en ook innerlijke vrede. Dan raakt negativiteit je niet meer, de negativiteit keert zich terug daar naar waar het wegkomt.
Het ligt ook niet aan jou. Het ligt aan die ander. Die ander die zich heeft misdragen. Die ander moet met zichzelf klaar komen. Zo kun je je vijand lief hebben.

[mirt]

quote:

Iris schreef op 23 december 2004 om 21:09:
Ik vind het een moeilijk gebod, vooral wanneer er mishandeling in het spel is.
Want hoe kun je iemand eren die jou zo diep vernederd en zo enorm gekleineerd heeft?
En vergeven is niet eenvoudig, wanneer je vol onderdrukte woede zit. Woede die je nooit hebt kunnen uiten op het moment dat je mishandeld werd.
Dat zou er dus eerst uit moeten, die woede.

Iris

Hoi Iris, ik zit even mee te denken. Onderdrukte woede is woede. Woede kan goed of slecht zijn, maar het is so wie so nuchter om te beseffen dat er misschien nog wel woede in iemand zit, ook al komt dat er niet uit. Wat er met die woede zelf dan nog moet gebeuren, zou ikzelf niet eens zo goed weten.
Het is wel zo dat vaak onder woede verdriet zit. En 'verdriet' eruit laten komen is denk ik nooit verkeerd. Volgens mij brengt het je bij jezelf. In woede kun je jezelf kwijt raken, maar in verdriet volgens mij niet zo gauw.

Over vergeven: is het niet zo dat je iemand pas hoeft te vergeven als iemand zelf om vergeving vraagt? In ieder geval dat als iemand zelf naar jou toe helemaal niet schuldbewust is, dat je dan ook niet hoeft te vergeven? Wel vergevingsgezind zijn denk ik, maar dat is wat anders als iemand al vergeven hebben.

[Liedje]

Lonneke,

Ik ben het met je eens dat je niet in je woede moet blijven steken, of in negativisme.
maar ik weet niet of ik ooit zover zal komen dat ik zelfs dankbaarheid kan opbrengen voor datgene wat de ander mij heeft aangedaan. Ik erken dat je wel een bagage hebt meegekregen, dat hoe pijnlijk ook, je ook gevormd heeft.

maar om nu te kunnen zeggen: pappa bedankt dat je...mamma fijn dat je...

Je vijanden liefhebben, je ouders, is dat ook niet dat je hun net zo goed de genade gunt, de vergeving van zonden?

[lonneke]

quote:

Liedje schreef op 23 december 2004 om 22:51:
Lonneke,

Je vijanden liefhebben, je ouders, is dat ook niet dat je hun net zo goed de genade gunt, de vergeving van zonden?

Jawel, maar we kunnen zelf geen mensen bekeren, dat is Gods werk. Het is ook aan God of Hij hen vergeving schenkt. Het is dus goed om de gedachte dat je ze genade gunt gewoon los te laten. Ik ken ook veel mensen in mijn omgeving die ik de warmte en de liefde gun die ik soms in m'n leven mag ervaren maar hoe ik ook praat ( Doe het nou anders....) het helpt kennelijk niet. Mensen willen graag in hun vertrouwde patronen blijven zitten en gunnen zichzelf geen eigenwaarde en liefde. Dat is gewoon heel erg jammer. En het kan ook zijn dat mensen soms gewoon niet tot bepaalde inzichten komen omdat ze het éénvoudigweg niet begrijpen, omdat ze ook de rijkdom er niet van kennen. En alles wat je zelf nooit in je leven hebt ervaren dat mis je ook niet.
In ieder geval was het voor mij een kwestie van loslaten, wel bewogen en betrokken blijven, maar ook aanvaarden dat jij de ander geen goddelijke genade kunt geven. Laat de negativiteit daar waar het vandaan komt en ga er niet meer op in, laat het niet kunnen aarden in je eigen kwetsbaarheid. ( Zij zaaien ook.....al is het dan negatief) Sta daar niet meer voor open en aanvaard alleen nog maar het goede zoals liefde, geborgenheid, vertrouwen, etc. etc. In zekere zin moet je ook goed voor jezelf zijn en dit niet ( langer ) accepteren. Een kwestie van innerlijk loslaten.
Christus deed dat ook toen ze Hem aan het kruis bespuwde. Hij zei: Ze weten niet wat ze doen. Hij kon het loslaten. Hij zag ook dat het niet aan Hem lag maar aan de mens ( vijand ) zelf. Netzoals jij afhankelijk bent van God wat betreft de vergeving van je zonden zo zijn zij dat ook. Alleen ze willen het zelf niet. Dan houdt het op. Dan moet je het loslaten en je met je eigen mens-zijn gaan bezig houden. In Jesaja staat:"  Zij zullen de overoude puinhopen herbouwen, het verwoeste uit vroeger tijd doen herrijzen en de steden vernieuwen, die in puin liggen, die verwoest hebben gelegen van geslacht op geslacht. "
Ga dus aan de slag! Ga de puinhopen opruimen die je ouders hebben gemaakt! Datgene wat gelegen heeft van geslacht op geslacht! Knok ervoor, laat je niet gek maken! Je bent waardevol! Hou van jezelf en gun jezelf ook alleen maar het beste. Neem niet met minder genoegen. Zorg dat je je eigenwaarde terug krijgt. God kan en wil ons daarbij helpen. Hij geeft ons daar de kracht voor en de wijsheid, Hij geeft inzicht en zal mensen op je weg plaatsen die je daarbij helpen. Je moet op God vertrouwen! Dan komt het allemaal goed. Op een gegeven moment zul je zo ver komen dat je zo gelukkig in het leven kunt staan door de innerlijke vrede die je hebt gekregen dat die ander, de ouder, helemaal ( negatief gezien ) niet meer zo van belang is.
Jij kunt niet de verantwoordelijkheid van je ouders op je nemen ( hoe graag we dat ook zouden willen.. ) maar desondanks kun je ze wel liefhebben.

[Liedje]

Bedankt voor je reactie, zo begrijp ik je beter.
Ik vind het alleen zo moelijk om op God te vertrouwen. ik geloof wel dat Hij er is, voor mij ook, maar vertrouwen...dat vind ik wel heel moeilijk.

[lonneke]

quote:

Liedje schreef op 23 december 2004 om 23:25:
Bedankt voor je reactie, zo begrijp ik je beter.
Ik vind het alleen zo moelijk om op God te vertrouwen. ik geloof wel dat Hij er is, voor mij ook, maar vertrouwen...dat vind ik wel heel moeilijk.

Ja, vertrouwen heeft ook met loslaten te maken. Ik laat de dingen soms los in de wetenschap dat God weet wat goed voor mij is en dat Hij uiteindelijk mijn weg uitstippelt. Ik geloof dus ook in voorbestemming maar ook in de vrije wil van de mens die een goede en verkeerde keuze kan maken, een verkeerde keuze kan ook voorbestemd zijn om opnieuw weer tot het goede te komen.

[Liedje]

Ja, maar hoe leg je iets dan in Gods handen? Het vertouwen dat het uiteindelijk wel goed komt...dat ik het dus niet hoef te doen?
Misschien neem ik dat mijn ouders wel het meest kwalijk, dat ik God zo moeilijk als liefdevol kan zien. Wel voor anderen, maar niet voor mij. Zo voelt het tenminste,

[Chaveriem]

quote:

Liedje schreef op 23 december 2004 om 22:38:
Nou vertel eens...

Niet hier:
1. het is off-topic
2. het is off-forum
3. waar beginnen we en waar eindigen we......... (de zin of ONZIN van kerst?)

Mundus vult decipi, ergo decipiatur.

[Liedje]

nou je zou toch iets over het eren van je vader en moeder kunnen zeggen, dat is toch wel on-topic?

[Chaveriem]

quote:

Liedje schreef op 24 december 2004 om 00:00:
nou je zou toch iets over het eren van je vader en moeder kunnen zeggen, dat is toch wel on-topic?

Zoals ik al eerder in zei, is het eren een gebod (welke netjes in de GVK voorgelzen wordt op zondag morgen).
Er staat eer je vader en je moeder, en niet eer je vader en je moder als ze goed voor je zijn. Het gaat om een houding van respect.

In de hier geschetste problematiek is het moeilijk, maar ontslaat je hier niet van.  
Aangeven van je ouders wegens sexueel misbruik wil niet zeggen dat je ze niet eert. Ze vervloeken zegt (duidelijk) wel dat je ze niet eert.

[lonneke]

quote:

Liedje schreef op 23 december 2004 om 23:33:
Ja, maar hoe leg je iets dan in Gods handen? Het vertouwen dat het uiteindelijk wel goed komt...dat ik het dus niet hoef te doen?
Misschien neem ik dat mijn ouders wel het meest kwalijk, dat ik God zo moeilijk als liefdevol kan zien. Wel voor anderen, maar niet voor mij. Zo voelt het tenminste,

Maar is het dan niet zo dat je je man ( ik weet niet of je een relatie hebt ) dan ook niet kunt vertrouwen? Je hoeft geen antwoord op deze vraag te geven hoor.
Anderzijds, ik weet ook niet of je liefde ervaart van je naasten in bijv. de gemeente, maar dat kunnen ook gewoon andere mensen zijn, zie je dan niet dat Gods liefde door mensen heen werkt en zich op deze wijze aan jou openbaart?
In die zin zou je dus ook kunnen ervaren dat God naar jou toe liefdevol wil zijn.

[HenkG]

Liedje, het antwoord op je laatste vraag is Gods Geest laten werken! Hoe dat gaat? Hem blijven zoeken, aanroepen en vooral ook danken voor al die andere dingen die Hij wel geeft! Zo kun je groeien naar Hem toe.

Je gevoel is echter zeer logisch, zo weet ik ook uit ervaring. Mishandeld, verwaarloosd, misbruikt door buurjongens zonder dat mijn ouders maar iets in de gaten hadden. Het is de trieste, pijnlijke samenvatting van mijn jeugd. Vertrouwen lijkt ineens een utopie als dit je is overkomen.

Dankzij God heb ik al heel snel mogen ervaren dat ik hen dit niet kwalijk kan blijven nemen door het hen steeds aan te rekenen. Onbewust heb ik God steeds opgezocht (wat werkt Zijn Geest toch sterk!) als enige vertrouwensman. Daardoor kon ik blijven omgaan met mijn ouders. Wel ben ik Hem dankbaar dat Hij voor een uithuisplaatsing gezorgd heeft. Voor mij heeft dit de ruimte gecreeerd om dat wat stukgelopen is toch zoveel mogelijk in stand te houden, namelijk de relatie met mijn ouders. De relatie is veranderd. Zelfs enige tijd als een soort hulpverlener-clientrelatie. Maar ik ben zo dankbaar dat ik hen nog heb en er nog voor hen kan zijn. Want ik heb al heel snel gemerkt dat datgene waarin zij tekortgeschoten zijn vooral voortkomt uit het niet geleerd hebben van dingen, vooral op sociaal vlak. Nog steeds ervaar ik dat ik hen daarbij tot steun kan zijn.

Maar zij ook voor mij. Sinds ik een relatie kreeg 5 jaar terug, is de band met mijn ouders versterkt. En ook nu de relatie door de botsing met mijn verleden in mijzelf verbroken is, lijkt de band met mijn ouders weer te versterken. Er komt zelfs meer openheid vanuit mijn ouders. Dat geeft vertrouwen! Vertrouwen dat er naar de mens gesproken eigenlijk niet meer was, maar dat dankzij God toch niet geheel verdwenen is, hoe summier het ook aanwezig was.

Ik merk hierin wel duidelijk verschil met met name mijn zussen, die veel meer haatdragend blijven, vooral naar mijn vader. Dat vind ik zo jammer. Voor mijn vader, voor mijn zussen, voor de familiebanden, voor de kinderen van mijn oudste zus. Ik zou willen dat ik wat van de zachtmoedigheid, het geduld en de liefde die God mij toebedeeld hierin kan delen met hen. En ook met jou, Liedje.

Je verhaal doet me ook heel sterk denken aan mijn partner. Ook zij is zeker van God als bestaande Persoon, maar ook zij heeft moeite met het vertrouwen. Weer een teleurstelling in haar nog jonge leven tegengekomen. Ik probeer in het contact dat ik nog met haar heb zoveel mogelijk te laten kijken naar die dingen die ze wel heeft en krijgt, zoals onze dochter, vrienden, een huis, eten, om vanuit deze dingen dankbaarheid te laten groeien. Dit is volgens mij namelijk een basis voor vertrouwen. Ik heb gemerkt hoe ze toch op haar manier weer meer met God bezig en daar ben ik blij om, want ik gun haar ook zo'n heerlijk leven dichtbij God. Maar dan zijn er ineens weer tegenslagen in de gezondheid....we vragen ons wel eens af waar het ophoudt....maar toch weet ik dat God haar nooit loslaat!

Liedje, ik wou dat ik je direct in mijn vreugde zou kunnen laten delen. Ik bid voor je dat God met Zijn Geest in je mag werken en met Zijn Licht in je zal schijnen. Stel je open voor Hem en laat vooral het verleden los. Dit ben ik ook aan het doen op dit moment middels therapie. Want, Liedje, een leven met God is niet gericht op het verleden, maar op het heden als weg naar de toekomst. En het verleden neem je dan wel mee, maar het mag door het werk van Jezus een lichte last worden.

Kom tot Mij allen die vermoeid en belast zijt en Ik geef U rust!

[mirt]

quote:

mirt schreef op 23 december 2004 om 22:47: Wat er met die woede zelf dan nog moet gebeuren, zou ikzelf niet eens zo goed weten.

Ik ga even op mezelf reageren. (Dat heb je zo he, als je niet kunt slapen... teveel koffie gedronken vandaag...) Het lijkt er misschien op of ik woede wat ondergeschikt wil maken aan verdriet. Maar later bedacht ik dat je het misschien ook zo kunt zien:

Woede over het slechte wat jou is aangedaan is niet verkeerd. (Dat hoeft ook nog niet direct haten van een persoon te zijn.... is al gezegd geloof ik) Door middel van woede voelen kom je eigenlijk op voor de persoon die jij bent. Het heeft te maken met beschermen van wie jij bent. Zoals jij bedoeld bent.
Dan is er woede, soms direct, soms later, en dan.... Dan kun je die woede gaan koesteren, je kunt ook jezelf gaan koesteren. (mooier nog: laten koesteren door God's liefde voor jouw persoon) Als je de woede zelf gaat koesteren en cultiveren kom je misschien helemaal nog niet aan je zelf toe. De woede was oorspronkelijk misschien wel bedoeld om je zelf te beschermen, maar gaat z'n eigen leven leiden.
Ik denk niet dat woede op zichzelf slecht is. Ik denk zelfs dat het ook goed kan zijn. Als het maar niet het eindpunt is. Of de bron van je leven wordt. Dan kan er slechtheid uit voort gaan komen.
Verdriet, dat gaat over jouw leven zelf. Het kan verdriet zijn over dat jouw leven niet tot z'n recht is gekomen. Maar dan gaat het toch over jouw leven zelf. En dan besef je dat jouw leven zelf het waard is om beschermd te worden. Dat jouw leven ergens voor bedoeld is. En er niet voor bedoeld is om bedreigd te worden. Uit dat verdriet kan wel weer boosheid ontstaan. Maar dat mag denk ik ook wel z'n plaats hebben.

Het is een beetje een lang verhaal (ik moet ook niet zoveel koffie drinken 'savonds) Maar ik kom er mee omdat ik voor mezelf ineens besefte dat woede best heel belangrijk kan zijn. Het heeft alleen met zoveel te maken. Daarom stop ik nu maar, anders maak ik het alleen maar nog ingewikkelder.

[dingo]

.

[Liedje]

Henk G en Mirt, bedankt voor jullie reacties. Zelf ben ik op dit moment ook bezig om dat verleden een plekje te gevn. In mijn omgeving, in mijn gezin merk ik wel dat er mensen zijn op wie je kunt bouwen en vertrouwen. Ik ben daar ook heel dankbaar voor. In mijn leven zie ik ook zeker wel Gods leiding. maar gods liefde ook daadwerkelijk ervaren, dat vind ik heel moeilijk.
Ik heb altijd heel sterk het gevoel dat ik eerst moet presteren, bij alle fouten die ik maak, kijk ik angstig omhoog of God niet boos is. Juist als dingen tegenzitten, koppel ik dat dan aan het in gebreke blijken te zijn van mijzelf.

Eigenlijk zoek ik bevestiging of God echt wel van me houdt en echt voor mij wil zorgen. Die bevestiging zoek ik ook vaak bij mensen.
dat leg ik wel in mijn gebed neer en ik ben er ook wel op uit om dat vertrouwen te vinden. ik weet ook zeker dat het er ergens wel is, omdat ik dat kinderlijke vertrouwen als kind zeker wel heb gehad. Het lichtje dat er toen was, is alleen een beetje gedoofd door wat er is gebeurd.
Ik hoop dat dat lichtje weer wil gaan branden. dat ik God ook echt als Liefde mag ervaren en niet als Toorn.

wat betreft mijn boosheid, tuurlijk ben ik heel vaak boos als ik denk aan vroeger, vooral nu ik zelf kinderen heb. Maar ik kijk zeker wel vooruit en ik werk daar ook hard aan. Ik vind het meer frustrerend dat God zo veraf lijkt, dat als ik bid ik daarna zo weinig rust voel. Het zal wel tijd nodig hebben.  

Henk G, fijn dat je meebidt!

[rietje]

quote:

Liedje schreef op 23 december 2004 om 22:35:
rietje, je zegt dat je bgrijpt dat kinderen in zulke situaties hun ouders in de steek laten. je zult het wel niet zo bedoelen maar ik denk dat die ouders al heel vroeg hun kinderen in de steek hebben gelaten, zelfs al waren ze wel aanwezig.

ja, dat denk ik ook, maar als kindzijnde zie je dat niet altijd, dan praat ik over jonge kinderen 6,7 jaar of jonger. dus die hebben dan nog wel een 'band' met hun ouders. als ze er acher komen dat het gedrag van hun ouders niet normaal is dan zullen die kinderen hun ouders in de steek laten, hetzij letterlijk hetzij figuurlijk.

[Suighnap]

quote:

Liedje schreef op 23 december 2004 om 17:34:
Ik vind dit dus een heel moeilijk onderwerp. Ik heb moeite met dit gebod richting mijn vader en moeder, door alles wat er in het verleden is gebeurd. Ik denk niet dat ik dit verder kan uitleggen op dit forum...

Ik merk dat dit gebod mij dwingt om steeds me te verantwoorden naar anderen, juist in een situatie waarin geen contact meer is tussen mij en de ouder.Men heeft daar moeite mee, dat snap ik wel. Maar ik kan me steeds kwetsbaar opstellen, terwijl de ouder zwijgt. Dat geeft veel schuldgevoel, boosheid en het maakt me gewoon verdrietig dat ik altijd kwetsbaar moet zijn in een situatie waarin ik de dader niet ben.

Zeer knap dat je dit kunt! Ik verberg m'n emoties liever onder rationele bewoordingen of onder een laag humor; ik communiceer liever via de veilige weg van het verstand dan dat ik m’n emoties blootleg.
Liedje, als jij je kwetsbaar kunt opstellen tegenover iemand in een situatie waarin je de dader niet bent, getuigt dit zelfs van meer respect dan ik heb tegenover mijn ouders die ik zeer respecteer.

[Liedje]

Suighnap,

bedankt voor je woorden en je reactie.
Ik herken ook wel wat je zegt wanneer je humor gebruikt om niet kwetsbaar te zijn. dat heb ik eigenlijk heel lang gedaan. daarin ben ik mezelf dus ook wel tegengekomen.

[HenkG]

Woede dient te worden gekanaliseerd. Daar is tijd voor nodig. We zijn als mensen vaak te onrustig om onszelf (en God) die tijd te gunnen. En we vinden het moeilijk om dit onder ogen te zien, want het confronteert heel erg met onszelf. Dat is althans mijn ervaring. Ik hoop en bid dat je de rust mag vinden om een en ander te kanaliseren. Ik wens je Gods nabijheid toe!

[HenkG]

Suighnap
Ik herken juist die verstandelijke benadering heel sterk.
Ben nu bezig met therapie en daar is vrij snel gebleken hoe snel ik probeer alle emotie naar het verstand te verhuizen. Het is best heftig om daar bewust mee bezig te zijn. Vermoeiend, maar ook verrijkend!

[Iris]

Mooie en herkenbare dingen hier gelezen. Dank jullie wel.

Iris

[Iemand]

En hoe zit t met stief ouders?
Ik was 8 en ik accepteerde haar gelijk. Vanaf hun trouwdag heb ik haar mama genoemd. Ik had altijd gebeden voor n moeder, mijn moeder s overleden toen ik 2 was. Alles leek heel mooi, zij leek heel aardig. Later bleek pas dat ze heel anders was. Emotionele mishandeling? Weet ik veel wat versta je daaronder? Zij accepteerde mij niet, ik was niet goed genoeg. Ik deed alles verkeerd, kreeg van alles en nog wat de schuld en zelfs van hun uiteindelijke scheiding. Ik moest haar vooral niet voor de voeten lopen en altijd uitkijken anders was het misschien weer fout. Ruzie, ruzie en ruzie hadden ze. Drie jaar later gingen ze scheiden. Je vader blijkt manisch-depresief te zijn en moet opgenomen worden in psychiatrisch ziekenhuis. Ik naar n pleeggezin, praat nergens over, vond alles wat ik had meegemaakt doodnormaal. En dan s t nu alweer 4 jaar geleden sinds hun scheiding. En dan zit je bomvol woede, verdriet en haat waar je je geen raad mee weet. Ik haat haar!! Ik haat haar nog steeds!!! Hoe kan ik haar nou vergeven, ze heeft me teveel pijn gedaan, ze heeft te veel verpest. En dan wordt je er telkens mee geconfronteerd dat je anderen moet vergeven. Ik wil het wel maar ik kan het niet. Bovendien, moet ik iemand vergeven die van zichzelf zal zeggen dat ze nx heeft fout gedaan? Dat ze geen enkele schuld heeft? Zoals altijd.
Ik wil er vanaf van al die troep. Al die herinneringen die me nou zowat dagelijks achtervolgen. Ik heb t al zo vaak bij God neergelegd. En dan komen ze nu aanzetten met dat je een minderwaardigheiscomplex hebt. En dat je stiefmoeder zoiets als borderline had, wat s dat nou weer?
Ik stop ermee, heb genoeg getypd.

[Roodkapje]

@Iemand: mijn moeder is ook manisch-depressief en heeft borderline. Ik herken het ook heel erg wat je schrijft. Toch denk ik dat het belangrijk is om te leren beseffen dat zulke mensen psychisch ziek zijn. Zijn kunnen er voor een gedeelte gewoon niks aan doen dat ze zo reageren. Dat nooit iets goed kunnen doen, is typisch voor borderline. Ook ik kreeg de schuld van de scheiding van mijn ouders. Toch weet ik dat mijn moeder het niet expres doet. Ze weet ook niet hoe ze het anders moet doen. Mijn moeder denkt ook dat ze niks fout heeft gedaan, dat ze geen enkele blaam treft. Dat is ook typisch iets voor borderline.
Het heeft bij mij ook heel lang geduurd voordat ik onderscheid leerde te maken tussen iemand als persoon en de ziekte waardoor mensen dingen doen die andere mensen kwetsen. Het belangrijkste wat ik geleerd heb is dat zulke mensen van nature zoiets niet doen, maar dat de ziekte die in hun hoofd zit daarvoor zorgt.
Ik zal nooit normaal met mijn moeder om kunnen gaan: haar ziekte verhindert dat. Daarom heb ik al jarenlang geen contact meer met haar, uit zelfbescherming, maar ook uit bescherming tegen haar: ze kan me niet meer krenken en andere dingen doen waardoor ik haar opnieuw kan gaan haten.

[mirt]

Hoi Iemand,

Ik zou niet durven zeggen dat jij je stiefmoeder moet vergeven als zij zich totaal niet ervan bewust is wat ze jou heeft aangedaan. Misschien ben je ook helemaal niet bij machte om haar te vertellen wat zij jou heeft aangedaan... Stel... dat ze dan om vergeving zou vragen, zou je het haar dan kunnen geven? Maar misschien is het voor jou wel veel te vroeg om je zulk soort dingen af te vragen. Het lijkt me allemaal nog best wel vers.

Borderline kan geloof ik bij mensen een ernstige stoornis zijn die te maken heeft met wel veel contact zoeken met mensen, maar niet echt contact kunnen maken. Met bindings en verlatingsangst.

Iemand, wist je dat er een vereniging bestaat voor kinderen van ouders met psychische problemen? Misschien wil je daar niks mee, dat weet ik niet, maar het geeft wel aan dat zulke kinderen het gewoon heel zwaar kunnen hebben. Ik bedoel, er wordt niet voor niks daarvoor een vereniging opgericht. Best heftig allemaal dus voor jou...