quote:
P. Strootman schreef op 08 juli 2005 om 17:47:Ik heb bijvoorbeeld al zeer veel preken gehoord over de steniging van Stefanus. maar in geen enkele preek werd op de zeer belangrijke uitspraak van Stefanus de aandacht gevestigd, namelijk op vers 22, waar hij zei:'En Mozes werd onderwezen in de wijsheid der Egyptenaren'. De Statenvertalers, die de teksten meestal van kanttekeningen hebben voorzien, laten deze tekst echter ongemoeid. Vertrouwden zij het niet, want waarin is Mozes dan onderwezen? Hebben zij vermoed, dat het in de Egyptische godsdiens was? Ik denk het laatste, want er zijn duidelijke aanwijzingen, dat Mozes van zijn Egyptische wiijsheid gebruikt heeft gemaakt voor de inrichting van de Joodse eredienst. Kijk, Knee, dat is nu het 'verbergen' van bepaalde waarheden, die juist van crusiaal belang zijn.
Piet,
Ik citeer even Hand 7:20-23 uit de redevoering van Stefanus:
20. Te dien tijde werd Mozes geboren en hij was schoon voor God; drie maanden werd hij opgevoed in zijns vaders huis.
21. En toen hij te vondeling was gelegd, nam de dochter van Farao hem aan en liet hem als haar eigen zoon opvoeden.
22. En Mozes werd onderwezen in alle wijsheid der Egyptenaren en was machtig in zijn woorden en werken.
23. Toen hij nu de leeftijd van veertig jaar bereikt had, kwam het in zijn hart op, naar zijn broeders, de kinderen Israels, om te zien.
Wat betreft die Egyptische wijsheid - Egypte stond bekend om zijn wijsheid, zo kunnen we opmaken uit 1 Kon 4:30, dat in de tijd van Salomo, alleen de wijsheid van Salomo nog groter was:
Zodat de wijsheid van Salomo groter was dan die van allen uit het Oosten, en dan al de wijsheid van Egypte.
Maar laten we ook Heb 11:23-27 er eens bij pakken:
23. Door het geloof is Mozes na zijn geboorte drie maanden door zijn ouders verborgen gehouden, omdat zij zagen, dat hij een schoon kind was, en zij hebben het bevel des konings niet gevreesd.
24. Door het geloof heeft Mozes, volwassen geworden, geweigerd door te gaan voor een zoon van Farao’s dochter,
25. maar hij heeft liever met het volk Gods kwaad verdragen, dan tijdelijk van de zonde te genieten;
26. en hij heeft de smaad van Christus groter rijkdom geacht dan de schatten van Egypte, want hij hield de blik gericht op de vergelding.
27. Door het geloof heeft hij Egypte verlaten, zonder de toorn des konings te duchten. Want hij bleef standvastig, als ziende de Onzienlijke.
Let vooral op vers 25 en 26! Hier wordt duidelijk - en dat is volgens mij de echte boodschap - dat Mozes niet aan de wereldse wijsheid en niet aan zijn hoge positie, zijn rijkdom en eer heeft willen vasthouden, maar dat allemaal opgaf omdat hij de smaad van Christus groter rijkdom geacht heeft! Dat is nu het verrassende, Piet! Wie zou Mozes dat nu nadoen? Een leven als een prins aan het hof van op dat moment het machtigste wereldrijk? Met alle schatten van wijsheid tot je beschikking? Al die eer en heerlijkheid?
Weet je wat je hier eigenlijk ziet? Mozes als voorafschaduwing van de Messias. We lezen toch in het NT ook van zo Iemand?
Fil 2:5-8
5. Laat die gezindheid bij u zijn, welke ook in Christus Jezus was,
6. die, in de gestalte Gods zijnde, het Gode gelijk zijn niet als een roof heeft geacht,
7. maar Zichzelf ontledigd heeft, en de gestalte van een dienstknecht heeft aangenomen, en aan de mensen gelijk geworden is.
8. En in zijn uiterlijk als een mens bevonden, heeft Hij Zich vernederd en is gehoorzaam geworden tot de dood, ja, tot de dood des kruises.
Wat heeft Christus wel niet allemaal opgegeven om ons te redden? Hij heeft het zelf over de heerlijkheid die Hij bij God had eer de wereld was (Joh 17:5).
Heel Mozes leven lijkt wel een soort voorafschaduwing van Jezus Christus. Beiden zijn middelaar van het verbond (oude vs. nieuwe). God heeft door beide een volk verlost uit de slavernij. En zoals Mozes het volk Israel voorging in de woestijn, zo gaan wij nu achter Christus aan onze Leidsman.
Zo is het met zoveel mensen die op Christus lijken: ook Paulus was zo iemand. Hij achtte heel zijn vroegere status en wandel als vuilnis; drek staat er eigenlijk. Alles heeft hij opgegeven om Jezus Christus, die aan hem verschenen was op de weg naar Damascus, te volgen.
quote:
Met je laatste opmerking ben ik het niet eens. Hoe belangrijk Jezus Christus ook was, net zoals zijn werk, het is toch God, die redt door de gave van zijn Geest! Jezus is trouwens tot Here en Christus gemaakt en tot een levendmakende Geest geworden. Men moet dan ook niet tot Jezus bidden. Daarin geef ik prof. Kuitert groot gelijk.
Vraagje: Leeft Jezus nu nog volgens jou?
