Hallo,
een beetje een aparte reactie, misschien, maar daar ben ik de afgelopen dagen toch al mee bezig, aangezien ik als ex-christen op dit forum ben beland. En ik zag deze discussie en vond hem interessant genoeg voor een reactie. Zoals jullie al begrepen ben ik niet meer gelovig, maar wel zo opgevoed. Drie jaar geleden (ik ben nu 26 jaar en geboren en getogen in de Hervormde Kerk Geref. Bond) heb ik het geloof vaarwel gezegd. En, hoe vreemd ook (of niet), ik herken me in de verhalen van Lente en Alfasierra, maar dan dus van de andere kant. Realiseer je misschien dat het soms net zoveel verdriet doet voor ons als ex-gelovigen. Er ontstaat inderdaad wel een stuk verwijdering. Soms had ik mij gewoon een andere familie gewenst, omdat ik nu inderdaad niet kan delen wat ik denk, waar ik achter sta: je kunt niet helemaal jezelf zijn. En dat is best wel eens jammer, ook voor iemand die dus het geloof aan de kant heeft gedaan (terwijl de rest van de familie nog wel gelooft). Mijn ouders en twee (oudere) zussen geloven allemaal nog (en ook mijn twee zwagers) en soms voel ik mij dan best wel alleen staan. Ik heb wat dat betreft in mijn familie niemand met wie ik mijn ideeen kan delen. En dat voelt soms best wel rot aan, en zorgt inderdaad voor verwijdering. Ik was vandaag nog even bij mijn ouders, en mijn zus en zwager waren er ook. Toen werd er door hen nog even gepraat over het geloof, de kerk en christenzijn. Ja, dan hou ik me maar op de vlakte, omdat er verder ook niet erg open over wordt gepraat (overigens ga ik de discussie ook niet aan, hoor. Dus ik steek de hand ook in eigen boezem...). Anyway, ik wilde alleen maar laten zien dat het ook voor de andere kant niet altijd leuk is. Dat is de hardheid van het leven, zeg maar.
