Gereserveerd(heid)

[Roodkapje]

Ik kwam dit stukje tegen op de site van de Christelijk Gereformeerde Kerk van Groningen:

quote:

Hebt u een eigen stoel, eentje waar ú alleen maar op zitten mag? Er staan heel wat gereserveerde stoelen in onze Nederlandse huiskamers. Jongeren denken daarover wat gemakkelijker. “Fijn, dat je er bent en zoek maar een plek”’ is het dan. Dat klinkt gastvrij en is een spontane uiting naar het (on)verwachte bezoek.
Dat zou ook zo in de kerk moeten zijn. In een gastvrije gemeente doet het er niet toe waar men gaat zitten. Gelukkig zijn we van gehuurde plaatsen af, zoals dat vroeger wel het geval was. En ook het groene lampje boven de preekstoel, dat vijf minuten voor de aanvang van de dienst gaat branden als teken dat nu alle plaatsen vrij zijn. Over gastvrij gesproken.

Gereserveerd heeft ook een andere betekenis: zich op een afstand houdend. De buurman/-vrouw zeg je wel gedag, maar daar blijft het dan ook bij. “Niet zo close”, zeggen we tegenwoordig, ”het is mijn vriendje niet.”
Deze gereserveerdheid komen we in de kerk ook wel tegen. Een duidelijk voorbeeld is het zondagse knikje uit beleefdheid. Ook bij het huisbezoek kan men zich gereserveerd opstellen ten opzichte van degene die in opdracht van de kerkenraad komt. Praten over koetjes en kalfjes is dan geen probleem, maar voor een geestelijk gesprek is men niet thuis. Gereserveerd ook naar de bezoeker toe, omdat men liever de predikant himself op bezoek had gehad…

Groningen, 60 jaar geleden.
Door de straten van onze stad lopen Duitse soldaten in ontelbare rijen richting het noorden. De strijd is gestreden, de terugtocht begonnen. Een afgang, waarbij geen opgeheven hoofden en luid klinkende laarzen passen. Nu is ’t anders. Op afstand wordt met vreugde in het hart en met gereserveerde blikken de afmars nagekeken.
In een van de Groninger straten ziet een vrouw vanuit haar huis de soldaten voorbijtrekken. Ze ziet de desillusie op de Duitse gezichten en de smachtende blikken naar water op deze warme voorjaarsdag.“ Het zal je vader, je man of je zoon maar zijn, die daar tussen loopt”, denkt ze. En ineens komt de bijbelse tekst Heb je vijanden lief heel dichtbij en haar blik van gereserveerdheid verandert in een blik van medelijden. Even later staan er twee emmers met fris water en enkele emaillen kroezen aan de stoeprand, waar al gauw gulzig gebruik van wordt gemaakt.

Waar gereserveerdheid verdwijnt, ontstaat ruimte voor de ander, openheid en bewogenheid.

Herkenbaar? Hoe gereserveerd zijn wij vandaag de dag binnen de kerk naar anderen toe? Zijn 'nieuwe' mensen eigenlijk wel echt leuk?

[Zijnkind]

Of is het meer angst? Angst om jezelf te geven? Om af te gaan als de ander al langer lid blijkt te zijn en dat soort redenen?
 
Ikzelf heb me er best overheen moeten zetten om onbekenden naast me in de bank niet alleen te groeten maar ook echt aan te spreken. En dan blijkt dat ook degenen die al langer lid zijn het heel erg waarderen.
Een vaste plek ontstaat vanzelf maar die is zeker niet gereserveerd. Helaas maak ik het nog wel eens mee dat mensen vreemd kijken als je uitwijkt naar "hun plek". Een vreemde zou dat niet echt als welkom ervaren.
Wat betreft de huisbezoeken.... Dit is niet zozeer leefdtijdsafhankelijk maar meer persoonsgebonden. Sommige ouderen kunnen verrassend open zijn en sommige jongeren krijg je over van alles te spreken als het maar niet hun persoonlijke geloof is. Het heeft ook veel met de oude omgangsgewoonten te maken. Vroeger sprak men meer in gezamelijke termen (wat doet de kerk ermee) dan in persoonlijke (wat doe ik ermee). Die opvoeding doorbreken is niet makkelijk.

[Lilian]

Ben jaren geleden in een kerk geweest waar nog de plekken verloot werden (ergens bij rouveen ofzo) Nooit van gehoord daarvoor!
Toen we gingen zitten werd ons vriendelijk verzocht om in bepaalde rijen te zitten omdat de mensen hier een vaste plek hadden. Ik hoorde bij dezelfde gemeente alleen in een andere stad maar wat voelde ik me niet welkom, ondanks het echte vriendelijke verzoek.
Ik werd gewoon weggestuurd van een plekje. En ik vond het al zo moeilijk om in een vreemde kerk te zitten en dan dit! Ik heb hier nooit goed begrip voor op kunnen brengen en op het moment dat ik dit lees merk ik dat ik eigenlijk net zo fout bezig ben als de ander... Ik heb werkelijk ook geen idee waarom dit gedaan wordt...

Vind het een erg mooi stukje, gereserveerdheid komt inderdaad overal voor, waar je ook maar kijkt. Zit nu in een kerkje waar heeeeel veel ouderen zitten, ik baalde er direct van toen ik het zag en wat merk je? Iedereen is geinteresseerd in ons en begint een praatje. Ze zijn oprecht geinteresseerd. Ik baalde ervan omdat mijn vorige gemeente ook al zo oud was en had vooraf echt gebeden of deze gemeente wat jonger mocht zijn en dat was niet zo, dat was een domper. EN wat zegt mijn zus? Misschien zijn jullie wel het antwoord op het gebed van vele ouderen dat er weer wat jongeren in hun kerk mogen komen. Ineens verdwijnt een bepaalde gereserveerdheid (dat ik graag met jongeren contact wil binnen de kerk) en zie ik de liefde van de ouderen, de interesse en ineens valt het me op dat er toch wat jongeren zitten, soms moet je gewoon beter kijken...

Mooi stukje om eens bij stil te staan hoor!

[rietje]

ik ben, voor mijn eigen ik, denk ik behoorlijk gereserveerd. ik heb een paar vrienden aan wie ik mn echte gevoelens vertel, maar zelfs mn ouders hebben dr soms geen weet van. ik doe dat met de gedachte: waarom moet iedereen dat weten? als ik mij klote voel, hoeft egt niet iedereen dat te weten hoor!! dan vertel ik dat wel aan een goede vriendin, dan aan een ouderling die ik 1 keer in de zoveel tijd zie op huisbezoek. ik hoef echt niet met iedereen zo close te zijn, vrienen op afstand vind ik ook prima!!
betreft gereserveerde plekken in de kerk: bij ons zijn er gereserveerde plekken, maar die zijn voor oudere/zieke/ slecht ter been gaande mensen. maar dan is het nog van: oo, ik wil wel 1 opschuiven hoor. wat dat betreft zij nze bij ons in de kerk echt wel sociaal.

[Lilian]

dat vind ik andere gereserveerde plekken, die moeten ook echt wel kunnen voor ouderen en zieken, dat is niet voor niets. Zo hadden ze in mijn vorige kerk zachte stoelen voor mensen met rugklachten enzovoort.

Maar ik doelde echt op het verloten van alle stoelen, dat elk gemeentelid een eigen stoel heeft en dat er verzocht wordt of je ergens anders wilt gaan zitten omdat hun er willen zitten (gewoon jonge mensen tot 50 jaar.)

[rietje]

jaah, dat is idd  gewoon te erg. echt niet leuk meer als je daareen keer als gast komt.
niet echt een christelijke houding

[Lilian]

moest er overigens wel om lachen dat het ook verLOTEN wordt genoemd
Maar waar zal dat eigenlijk vandaan komen dat ze die plekken verloten in plaats van dat iedereen gewoon gaat zitten?
(of wijk ik nu weer heel erg af, of is wijk met ei dus weik... oh men)

[rietje]

wijk is met ij
ja, die nederlandse taal is lastig
ik heb geen idee hoe ze erbij komen om die stoelen te gaan verloten.

[observer]

Neuh, ik denk dat je niet erg offtopic gaat.
Maar ik denk dat het wel bijbels is om je gasten je beste plek te geven, er staat mij iets in het geheugen over een gelijkenis van Jezus waarin hij vertelt dat het niet verstandig is om op de beste plek te gaan zitten, want misschien zegt dan de man die je uitgenodigd heeft ik wil graag dat jij daar gaat zitten want ik wil graag iemand anders naast mij hebben.
Onder het mom van vele eersten zullen de laatsten zijn en zo.
En waar het vandaan komt dat verhuren van plaatsen, dat kun je het beste vragen aan mensen die dat nog kennen van vroeger, ik weet het wel maar laat ze het zelf maar zeggen das beter.

[Priscilla en Aquila]

Soms als er mensen komen, gaan die natuurlijk ergens zitten op een plek waar waarschijnlijk misschien wel een ander vaak zit.
Als je op tijd bent, kun je bv altijd dezelfde plek innemen. Maar dat is niet vast.
Vaak als er anderen komen die bij elkaar willen zitten, is er een hele verhuizing van mensen die even ruimte maken om bijvoorbeeld 5 mensen naast elkaar te kunnen laten zitten.
En dat is altijd wel een leuk gezicht.