Zelfdoding impulsief

[LaNaussee]

Zelfdoding vaak zeer impulsief'

Uitgegeven: 18 oktober 2005 09:04
Laatst gewijzigd: 18 oktober 2005 09:20
SYDNEY - Zelfdoding is vaak een zeer impulsieve daad. Meer dan de helft van de mensen die een poging doen zich van het leven te beroven hebben er tien minuten of minder over nagedacht. Dat blijkt uit dinsdag gepubliceerd onderzoek van wetenschappers van de University of Western Sydney in Australië, meldden Australische media.

Onderzoeker Marianne Wyder zei dat zij en haar collega's verrast waren over de uitkomst van het onderzoek. "Een van de grootste verrassingen was dat de mensen die proberen zichzelf wat aan te doen, dat doen op het moment dat zij veel psychische pijn hebben", zei zij in een radio-interview.

Ontsnappen

"Zij willen eerder aan die pijn ontsnappen dan dat zij echt dood willen. De overgrote meerderheid van de mensen die proberen zichzelf wat aan te doen, willen geen eind aan hun leven. Zij willen alleen maar een beter leven."

Wyder en haar collega's onderzochten negentig mensen van 17 tot 65 jaar die in het ziekenhuis belandden nadat zij hadden geprobeerd een eind aan hun leven te maken.

Voorbedachte rade

De andere verrassende uitkomst van het onderzoek was dat 51 procent van de onderzochte personen vertelde minder dan tien minuten te hebben nagedacht over hun plan. Nog eens 16 procent zei minder dan een half uur met het idee rondgelopen te hebben. Wyder stelt dat deze bevinding afrekent met de mythe dat zelfdoding iets is wat iemand met voorbedachten rade doet.

Alcohol en drugs

De impulsiviteit wordt sterk aangewakkerd door gebruik van alcohol en drugs, vooral bij mannen. "Van de mensen die drugs en alcohol hadden gebruikt voor de poging, had 90 procent er minder dan tien minuten over nagedacht."

De uitkomsten van het onderzoek waren overigens niet allemaal somber makend. Het voornemen om een eind te maken aan het leven kan soms net zo snel verdwijnen als het opkomt. Slechts 21 procent van de ondervraagden zei dat zij twaalf uur na hun poging tot zelfdoding nog suicidale gevoelens hadden.

[LaNaussee]

Deze wetenschappers zijn ook niet erg up-to-date..., dit heb ik allang tijdens college gehad.

Het is overigens wel erg triest dat voor die mensen het huidige leven zo erg is dat doodgaan een minder ergere keuze is dan nog langer in de situatie te blijven.

[Roodkapje]

Jij ook al?

Dat de meeste mensen die een TS doen niet dood willen, dat wisten we ook allang.

[Zwever]

Zelfs ik wist al dat er 2 groepen zijn: de impulsieven en de weloverwogen. Verrassend zeg  

[Priscilla en Aquila]

Er is ook zeker 'met voorbedachte rade'. Maar die willen uit hun nare situatie en hebben op dat moment gewoon oogkleppen op voor wat ze eigenlijk aan het doen zijn. En mislukt het ook vaak.

[sium]

quote:

Zwever schreef op 18 oktober 2005 om 13:08:
Zelfs ik wist al dat er 2 groepen zijn: de impulsieven en de weloverwogen. Verrassend zeg  

quote:

Priscilla en Aquila schreef op 18 oktober 2005 om 13:24:
Er is ook zeker 'met voorbedachte rade'. Maar die willen uit hun nare situatie en hebben op dat moment gewoon oogkleppen op voor wat ze eigenlijk aan het doen zijn. En mislukt het ook vaak.

In het artikel wordt toch juist anders beweerd?

quote:

LaNaussee schreef op 18 oktober 2005 om 11:47:
Wyder stelt dat deze bevinding afrekent met de mythe dat zelfdoding iets is wat iemand met voorbedachten rade doet.

[Marloes]

Er zijn wel emailgroepen waar mensen zich willen verzamelen om dan samen zelfmoord te plegen, en soms doen ze dat dus zo. Dus het gebeurt ook wel eens met voorbedachten rade.
Volgens mij is een grotere mythe dat mensen zelfmoordpogingen doen omdat ze aandacht nodig hebben.

[Clint]

Klink wat raar maar deze "mislukte" zelfmoordenaars (ressen) zijn wellicht niet maatgevend voor een juiste opinie.
Veel mensen die (zoals het artikel ook al zei) eigenlijk niet echt dood willen, vluchten vaak in pogingen om middels (mislukte) zelfmoordpogingen de aandacht op hun leven te krijgen. Heb er zelf ook een in de familie die dacht met het doorsnijden van haar polsen een oplossing van haar problemen te kunnen forceren.
Ook zij wilde niet echt dood doch het was enkel een schreeuw naar aandacht voor haar situatie, want na haar polsen (eng verhaal eigelijk) te hebben doorgesneden liep ze doodleuk (nou ja niet leuk natuurlijk) de straat op om aandacht te trekken.
Om werkelijk te pijlen hoe lang een "echte" (weet ook even geen andere omschrijving te geven) zelfmoordenaar al met zijn of haar ideeën rondliep of heeft gelopen, zou je het aan hun moeten vragen. Maar ja dat is dus niet meer mogelijk, lijkt mij.

[Priscilla en Aquila]

quote:

sium schreef op 18 oktober 2005 om 13:51:
[...]


[...]


In het artikel wordt toch juist anders beweerd?


[...]

Mijn ervaring met mensen uit mijn directe omgeving, vertelt mij dat dit wel kan: met voorbedachte rade en toch niet echt dood willen, maar de poging doen omdat ze weg willen uit een nare situatie. Te hopen is dat het dan een of meerdere pogingen blijven die mislukken.
En is er weer een nare situatie waar ze geen uitweg in zien, kan het zijn dat dan min of meer een paniekactie is die wel lukt. Of ook weer niet. Maar je zit er dan bij zijze van spreken op te wachten dat het fout zal gaan en het een keer lukt.
En bij iemand was het uiteindelijk toch gelukt. Terwijl die in haar leven al verscheidene mislukte pogingen had gedaan - waarvan zeker ook met voorbedachte rade. De gelukte poging was denk ik toch een paniekactie van ik kan dit niet aan. Maar de directe omgeving zat er op te wachten dat het zou gebeuren, de voorgeschiedenis kennende.

[LaNaussee]

Je hebt eigenlijk twee soorten zelfmoord.
De ene groep ('cry for help') die doen de zelfmoordpoging om hulp van anderen te mobiliseren of de liefde van de ander te winnen. Hierbij is absoluut geen sprake van de keuze voor de dood, maar is de poging een middel om iets te verkrijgen. Opvallend is dat bij deze laatste groep de plegers vrijwel altijd vrouwen zijn en dat hun situatie een jaar later inderdaad verbeterd is. Dit is overigens geen aanbeveling voor de vrouwen hier op het forum.
De andere groep ('cry for pain') die plegen zelfmoord waarbij wel bewust voor de dood wordt gekozen. Deze keuze is doorgaans impulsief (zie ook artikel) en is een wanhoopskeuze. Dood zijn is minder erg dan doorleven. NB. Deze mensen willen ook niet dood, maar doorleven is nog erger.

[Wybo]

Bestaat er dan niet een derde categorie (misschien een kleine, maar toch) van mensen die om bepaalde (sociale of lichamelijke) redenen toch bewust voor suicide kiezen?
Ook al willen ze misschien niet zozeer dood, maar dan wel niet meer zó leven?

Niet dat ik het momenteel overweeg, maar ik kan me wel voorstellen dat ik er op een gegeven moment genoeg van heb. Maar dan zou ik het alsnog wel netjes en clean willen doen en niet overhaast zodat de nabestaanden er nog meer problemen mee zouden hebben. En ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben
Het kiezen voor suicide moet (IMHO) niet gezien worden vanuit het gezichtspunt op de dood maar op het gezichtspunt van het leven. Men kiest niet voor de dood, nee. Maar een wanhoopsactie? Natuurlijk, als je de zaken wegneemt waardoor iemand niet verder wil leven dan zal zijn wil om suicide te plegen ook vervallen. Dat is nogal een open deur lijkt mij.En uiteraard is de kans groter dat iemand suicide pleegt op een zwaar moment en niet op een moment dat hij net weer wat lucht krijgt. Weer een nogal voor de hand liggende open deur.
De tijdspanne tussen de gedachte en de daad dan. Men noemt het impulsief in dit artikeltje. Maar gaat het dan over de keuze van het moment of willen ze daadwerkelijk beweren dat de meerderheid van de onderzochte personen 1 dag voor de daad nog niet eerder gespeeld had met de gedachte om de ellende te stoppen? Dat geloof ik namelijk gewoon niet.
Ik kan best geloven dat voor een grote groep mensen de uiteindelijke keuze van "nu is het genoeg" impulsief is. Maar voor dat moment is die gedachte wel gevormd en steeds standvastiger geworden. Zeker voor de tweede groep mensen die LaNaussee beschrijft.

[Priscilla en Aquila]

quote:

Wybo schreef op 19 oktober 2005 om 11:55:
Bestaat er dan niet een derde categorie (misschien een kleine, maar toch) van mensen die om bepaalde (sociale of lichamelijke) redenen toch bewust voor suicide kiezen?
Ook al willen ze misschien niet zozeer dood, maar dan wel niet meer zó leven?

Niet dat ik het momenteel overweeg, maar ik kan me wel voorstellen dat ik er op een gegeven moment genoeg van heb. Maar dan zou ik het alsnog wel netjes en clean willen doen en niet overhaast zodat de nabestaanden er nog meer problemen mee zouden hebben. En ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben

Er zal echt een reden zijn dat je er op een gegeven moment genoeg van hebt. Maar hoe pas jij daar je geloof in en het feit dat God je leven leidt? (Serieuze vraag hoor, juist ook omdat ik er wel mee te maken heb in mijn omgeving, ben ik hier benieuwd naar) Zijn de omstandigheden dan op een gegeven moment zo zwaar dat je het heft in eigen hand neemt? Of zou hetb zo kunnen zijn dat op het moment dat je nu zou zeggen: dan hoeft het niet meer voor mij, je - als dat moment er daadwerkelijk is, er anders tegenaan kijkt.

[Wybo]

Ik weet het niet. Ik weet ook niet of je met zeggen "het heft in eigen hand nemen". Dat zijn gewoon termen net als 'zelfmoord' die ik te hard vind. Laat ik zeggen dat dood door suicide niet is zoals het bedoelt is. Maar dat is dood door kanker, door een ongeluk, of zelfs doodgaan in het algemeen niet. Het is allemaal pas ontstaan na de zondeval.
Men gaat niet eerder dood dan het moment van Gods raadbesluit, dus iemand die suicide pleegt ook niet lijkt mij. Niet dat ik daarmee wil zeggen dat het daarmee 'goed' is. Maar ik ga er ook geen negatief waardeoordeel aan hangen in elk geval.

Ik denk niet dat je van te voren direct kunt inschatten van 'dan en dan onder die en die omstandigheden is het genoeg' Als je die omstandigheden nog niet hebt meegemaakt kun je daar niet een definitieve conclusie aan vast hangen. Maar het kan wel zo zijn dat je onder bepaalde omstandigheden in een neerwaarste spiraal zit die niet te doorbreken valt dat je weet dat er ooit een eind aan je krachten komt.
Jacob belazerde Esau om het eerstgeboorte recht te verkrijgen, toch gebruikt God dat. Dus waarom zou hij de suicide niet kunnen gebruiken om je thuis te halen?

[Priscilla en Aquila]

quote:

Wybo schreef op 19 oktober 2005 om 17:38:
Ik weet het niet. Ik weet ook niet of je met zeggen "het heft in eigen hand nemen". Dat zijn gewoon termen net als 'zelfmoord' die ik te hard vind. Laat ik zeggen dat dood door suicide niet is zoals het bedoelt is. Maar dat is dood door kanker, door een ongeluk, of zelfs doodgaan in het algemeen niet. Het is allemaal pas ontstaan na de zondeval.
Men gaat niet eerder dood dan het moment van Gods raadbesluit, dus iemand die suicide pleegt ook niet lijkt mij. Niet dat ik daarmee wil zeggen dat het daarmee 'goed' is. Maar ik ga er ook geen negatief waardeoordeel aan hangen in elk geval.

Ik vind het wel moeilijk om te zeggen dat iemand die zelfmoord pleegt (sorry dat ik dat toch zo noem - zelfdoding kun je ook zeggen, is iets zachter) dat het moment was van Gods raadsbesluit dat het je tijd was. Alleen je hebt het zelf uitgevoerd in plaats van dat het je overkwam door een factor buiten je eigen wil om.

quote:

Ik denk niet dat je van te voren direct kunt inschatten van 'dan en dan onder die en die omstandigheden is het genoeg' Als je die omstandigheden nog niet hebt meegemaakt kun je daar niet een definitieve conclusie aan vast hangen. Maar het kan wel zo zijn dat je onder bepaalde omstandigheden in een neerwaarste spiraal zit die niet te doorbreken valt dat je weet dat er ooit een eind aan je krachten komt.

Dan kan God je wegnemen, daar mag je om bidden. Hij weet toch ook wanneer het genoeg is en je echt niet meer kan.

quote:

Jacob belazerde Esau om het eerstgeboorte recht te verkrijgen, toch gebruikt God dat. Dus waarom zou hij de suicide niet kunnen gebruiken om je thuis te halen?

Ja, als je het doet, heeft God je zo thuisgehaald. Maar of het nu zijn wil was dat het zo ging?
Jakob zou ook het eerstgeboorterecht krijgen - als een belofte van God.  Alleen hij nam wel het heft in handen om zelf dit even te bewerkstelligen en dat was echt wel verkeerd.
Ik ben nog steeds benieuwd hoe het anders was gegaan. Misschien wel zoals Bileam Israel moest vervloeken, maar het ging zegenen.
Misschien zou Izak anders de grootste zegen bij Jakob hebben uitgesproken, zonder dat hij daar invloed op had.

Ik ben er wel van overtuigd dat God je vergeeft als je zelfmoord pleegt en Hij het dan zo gebruikt om je thuis te halen.
Wat jij nu persoonlijk aanhaalt, is dat anders dan - of misschien meer euthanasie?

[Picardijn]

Misschien is er ook wel een 4de categorie, mensen die gewoon ziek zijn. Die doelbewust naar een suicide toeleven, de daad zelf kan dan wel op een impulsief moment worden uitgevoerd. Juist omdat men er voor wil kiezen en wil ontglippen aan de beschermende omgeving.
Verder vind ik het vreemd dat de overheid bij eenzijdige dodelijke ongevallen niet kijkt naar de "psycho-sociale" achtergrond van een slachtoffer. Nu zal men niet weten of hier ook een hoog impulsief gedrag achter zit.

[vrolijke]

quote:

Wybo schreef op 19 oktober 2005 om 11:55:
Bestaat er dan niet een derde categorie (misschien een kleine, maar toch) van mensen die om bepaalde (sociale of lichamelijke) redenen toch bewust voor suicide kiezen?
Ook al willen ze misschien niet zozeer dood, maar dan wel niet meer zó leven?

Niet dat ik het momenteel overweeg, maar ik kan me wel voorstellen dat ik er op een gegeven moment genoeg van heb. Maar dan zou ik het alsnog wel netjes en clean willen doen en niet overhaast zodat de nabestaanden er nog meer problemen mee zouden hebben. En ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben
Het kiezen voor suicide moet (IMHO) niet gezien worden vanuit het gezichtspunt op de dood maar op het gezichtspunt van het leven. Men kiest niet voor de dood, nee. Maar een wanhoopsactie? Natuurlijk, als je de zaken wegneemt waardoor iemand niet verder wil leven dan zal zijn wil om suicide te plegen ook vervallen. Dat is nogal een open deur lijkt mij.En uiteraard is de kans groter dat iemand suicide pleegt op een zwaar moment en niet op een moment dat hij net weer wat lucht krijgt. Weer een nogal voor de hand liggende open deur.
De tijdspanne tussen de gedachte en de daad dan. Men noemt het impulsief in dit artikeltje. Maar gaat het dan over de keuze van het moment of willen ze daadwerkelijk beweren dat de meerderheid van de onderzochte personen 1 dag voor de daad nog niet eerder gespeeld had met de gedachte om de ellende te stoppen? Dat geloof ik namelijk gewoon niet.
Ik kan best geloven dat voor een grote groep mensen de uiteindelijke keuze van "nu is het genoeg" impulsief is. Maar voor dat moment is die gedachte wel gevormd en steeds standvastiger geworden. Zeker voor de tweede groep mensen die LaNaussee beschrijft.

Mijn moeder is bewust "uit het leven gestapt".
Als ze zich steeds minder kon bewegen werd ze in het ziekenhuis onderzocht of er nog iets aan te doen was. Nadat dit negatief beoordeeld werd, zag ze het niet meer zitten en besloot niets meer te eten of te drinken. Drie dagen later is zij dan zachtjes ingeslapen en nog eens twee dagen later gestorven. Ik vond dat zeer sterk van mijn moeder en ik hoop dat ik mijn levenseinde ook zo kan besluiten. (Dat kan voor mijn part noch vijftig jaar duren hoor)