Een vrouw in onze kerk is deze winter van de ene op de andere dag bijna doof geworden (dat was net enkele weken voordat ik in de kerk kwam, dus ik kende haar niet anders). Ook qua mobiliteit ging het heel slecht met haar (ze is dan ook al in de 90). Ze was altaardienaar (soort misdienaar binnen de Vrij-katholieke kerk), maar kon dit werk natuurlijk niet meer doen. Er is zeer veel voor haar gebeden, en ze heeft de ziekenzalving ontvangen (die in de VKK ook bij niet-levensbedreigende situaties wordt gebruikt - in de RKK komt dat veel minder voor). Inmiddels liep ze bij de audicien voor een gehoorapparaat. In enkele weken tijd verbeterde haar gehoor weer een stuk (al was het niet meer zoals voorheen) en met een gehoorapparaat kan ze nu op dat gebied weer goed functioneren. De audicien had gezegd dat het een progressieve ziekte was: stabilisatie was het beste waar ze op kon hopen, verbetering zat er niet meer in. Hij viel dan ook zowat van zijn stoel van die gehoormetingen ... En wat betreft haar verdere fysieke gesteldheid: eerst kon ze zonder rolator niet lopen, maar een paar maanden geleden diende ze weer bij de mis. Ik moet zeggen, ik kreeg zowat tranen in mijn ogen, toen ze daar zat, op haar knieën om het wierookvat bij te vullen, gewoon zelfstandig (en op het oog zelfs makkelijk) opstond enz. Echt heerlijk om te zien! Ze vindt het zelf ook wonderbaarlijk en is zó dankbaar dat ze aan het eind van haar levensjaren toch weer van een (relatief) goede gezondheid mag genieten.
