Promotie van mijn zusjeDonderdag 7 september 2005 was het dan eindelijk zo ver: mijn oudse zus ging promoveren aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Ik moet bekennen dat ik er zelf niet mee bezig was, ik heb de laatste tijd andere dingen aan mijn kop en verwaarloos mijn familie, maar uiteraard gaf ik gisteren
acte de presence. Dat is wel eens anders geweest. Toen 5 jaar geleden de bul van m'n zus werd uitgereikt was ik er niet bij, omdat ik niet zo lekker in mijn vel zat. Laten we het daar maar op houden.
Hoe het begon
Toen m'n zus 15 was liep ze een keer stage bij een advocatenkantoor. Ze was nogal fan van de betreffende advocaat, zo gaat dat als je 15 bent. Vanaf dat moment wist ze dat ze rechten wilde gaan studeren. Dat is best opmerkelijk en benijdenswaardig, als je al zo vroeg weet wat je wilt. Ik ken nog zo'n meisje, ze weet nu al dat ze godsdienstdocente wil worden.
Na haar eindexamen ging m'n zus dus rechten studeren. Samen met haar iets oudere broertje Pleun. Maar mijn motivatie was heel anders. Ik wist niet wat ik wilde, waar m'n talenten lagen en had geen zin in al teveel gezeik aan mijn hoofd. Dan is rechten een ideale studie, omdat je weinig verplichtingen hebt en je met zelfstudie een heel eind kan komen. De eerste 2 jaar trokken we samen op. Sommigen dachten dat we een tweeling waren, anderen dat we vriend en vriendin waren. Het eerste bevalt me beter.
Zoals verwacht haalde m'n zus het ene goede cijfer na het andere en haalde cum laude haar propedeuse. Als ik niet voor strafrecht een 7 had gehaald, was ik ook cum laude het eerste jaar doorgekomen, maar ik lag er niet wakker van. Omdat rechten nieuw voor me was en mijn zus me onbewust inspireerde (denk ik) ging het de eerste 2 jaar als van een leien dakje, hoewel zij veel harder studeerde dan ik. Ik had toen al moeite om me langdurig te concentreren, zij heeft dat altijd heel goed gekund. Als ik bijvoorbeeld in de bieb in Rotterdam ging zitten studeren, verzamelde ik eerst boekjes over onderwerpen die mijn interesse op dat moment hadden (zoals U2) en als ik die had doorgenomen, zat ik nog even met mijn neus in de studieboeken, om er al snel genoeg van te krijgen.
Na de eerste twee jaar had ik alleen nog maar achten, negens en een enkele zeven gehaald, maar toch was het toen al gedaan met mijn motivatie. Ik was ook nooit bezig met rechten, als ik de boeken had dichtgeslagen dacht ik er niet meer aan. Mijn zus ging een andere studierichting doen (privaatrecht en bedrijfsjuridisch), kreeg een bijbaan bij het Justitieel Klachten Bureau en haalde de ene na de andere 9. Bij elkaar heeft ze zelfs een stuk of 7 tienen gehaald als ik het goed heb. In 2000 studeerde ze af, uiteraard cum laude. Haar afstudeerscriptie was zo goed dat hij als boekje werd uitgegeven. Ze werd gevraagd om een promotieonderzoek te gaan doen, waar ze na enig nadenken mee instemde. Aanvankelijk wilde ze namelijk liever advocaat worden.
Op dat moment was ik zelf al bijna een jaar klaar met mijn vakken, maar had voor mijn eigen scriptie nog geen woord op papier gezet. Na de eerste 2 jaar was het met Pleuntje langzaam bergafwaarts gegaan, hij had een hekel gekregen aan de studie en aan de kille universiteit, voelde zich verloren, sloeg steeds meer colleges over en belandde uiteindelijk in iets wat men een depressie noemt. Vraag niet hoe, maar puur op basis van wilskracht ging ik toch door met studeren. M'n cijfers waren niet eens slecht, kennelijk is rechten niet zo'n moeilijke studie, maar ik kon me niet meer zetten tot het schrijven van een afstudeerscriptie. Met steun van mijn zus, die inmiddels bezig was met haar promotieonderzoek, is het twee jaar geleden toch nog gelukt. Maar oei oei oei wat haatte ik rechten, nog steeds vind ik er geen drol aan.
Maar goed, dit stukje gaat over mijn zus geloof ik. Toen ik nog met m'n scriptie aan het kloten was, kwam ik veel bij haar over de vloer, ook op haar werk, en heb dus van nabij een beetje de gestage totstandkoming van haar proefschrift mee mogen maken. Ik benijdde haar niet. Het doen van een promotieonderzoek is een eenzame bezigheid en het onderwerp van haar proefschrift vind ik gruwelijk saai. Het ligt nu naast me, maar behalve de inleiding en de achterflap heb ik er nog geen woord van gelezen.
Naast het onderzoek moet een AIO (Assistent in Opleiding) ook lesgeven. Dat ging haar ook goed af. Maar ook prive lachte het geluk haar toe. Al enige tijd had ze het over een leuke student van de masterclass arbeidsrecht. Af en toe stuurde hij haar een mail. Vond hij haar nu leuk of niet? Wel, u raadt het al... Inmiddels hebben ze ruim een jaar verkering. Een heeeele aardige gozer, ze passen perfect bij elkaar.
Gisteren promoveerde ze dus, in de senaatszaal van de universiteit. Na een professionele presentatie over haar onderzoek, werd ze ondervraagd door een college van wijze heren, stuk voor stuk hoogleraren. Ze had zich perfect voorbereid en beantwoordde met groot gemak de vragen. Ze werd geflankeerd door mijn oudste broer en haar vriend, de zogenaamde
paranimfen. Toen kwam een dame in een zwarte jurk met een belletje klingelen en riep 'hora est.' Precies op tijd want het begon een beetje een lange zit te worden.
Na de beraadslaging door het college van wijze heren werd ze door haar ene promotor tot doctor geslagen. De andere promotor sprak een laudatio uit. Dat is een toespraak vol mooie woorden. Die had mijn zus zeker verdiend, ze is namelijk niet alleen slim maar heeft ook een sprankelende persoonlijkheid. Het is overigens niet gebruikelijk om 2 promotoren te hebben, maar dat had met het onderzoek te maken geloof ik.
Hierna volgde een receptie (waar waren de lekkere hapjes?). Voordat we vervolgens met de watertaxi naar de Euromast gingen voor het promotiefeest, dronk ik met m'n zusje, broertje en z'n vriendinnetje nog even een biertje op een terras. Het weer was ideaal, alleen jammer dat ze in de Euromast geen airco hebben, het was niet te harden in het restaurant. We genoten van het uitzicht (in de verte zagen we een flinke brand woeden. Dat bleek een opslagloods te zijn in Middelharnis. Jammer dat niemand kleingeld in z'n zak had voor de verrekijker) , het eten (hoewel ik niet kapot was van het menu, van de vorige keer had ik geleerd dat ik liever geen vis eet waar het vel nog aanzit) en de toespraakjes. Een van de promotoren had een hele leuke toespraak, een aardige kerel lijkt me het. M'n broertje legde ons allen met z'n camera vast voor de eeuwigheid.
Hoe langer het duurde hoe natter mijn t-shirt werd en hoe meer ik naar mijn bed verlangde. Rond twaalf uur kon ik die eindelijk weer begroeten. Onderweg naar huis vroeg ik voorzichtig aan m'n moeder of ze het leuk zou vinden om een Turkse schoondochter te krijgen. "Gaat ze dan ook mee naar de alfacursus?" vroeg ze. Eh, dat denk ik niet. M'n vader vindt het allemaal maar niks, die neemt alleen genoegen met een braaf christelijk meisje. Dat zit er alleen niet in en ik bepaal natuurlijk zelf wel wie ik leuk vind.
