Een naargeestige regendag als vandaag is ideaal om weer eens achter de pc te kruipen om je te laten verlichten door het beeldscherm. Lichttherapie heet zoiets geloof ik. Morgen begin ik in Leiden, als het goed is kan ik dan weer lekker gaan schrijven over de klanten die ik krijg. Dat heb ik wel gemist, schrijven over anderen is toch leuker dan schrijven over jezelf.
Vandaag had ik op het adviesbureau een intakegesprek met een Italiaanse meneer. Z'n verhuurster wil hem het huis uit hebben, maar een blik op het huurcontract leerde mij dat hij gewoon lekker kan blijven zitten waar hij zit. Erg veel klanten heb ik bij het advisbureau nog niet gehad, maar er zaten wel een paar leuke tussen. Zo had ik op een vrijdagmiddag een schilder die met een belastingschuld zat bij de gemeente van bijna € 5000. Ik heb voor hem een verzoek ingediend voor een betalingsregeling, maar dat is niet zo boeiend. Na het intakegesprek stelde hij voor om een biertje te gaan drinken bij een cafe om de hoek. Daar had ik wel oren naar, dus even later zaten we op een terrasje aan de Oude Binneweg aan de pils. Hij niet met geld om kon gaan. Als hij geld had voelde hij het altijd branden in zijn zak. Hij had al vaak schulden gemaakt, maar dat was nooit zo'n probleem want zijn rijke pa hielp hem altijd uit de brand. Als je het mij vraagt eerder van de regen in de drup, ouders die altijd maar alles voor hun kinderen betalen verzieken hun mentaliteit. Nu jij bijna 35 was, vond pa dat zoonlief eindelijk maar eens zijn eigen boontjes moest gaan doppen, wat hij zelf eigenlijk ook wel vond. Maar makkelijk ging het niet.
Het was best gezellig, hij bleef maar biertjes bestellen, maar eerlijk gezegd vond ik hem wel een beetje sneu. De Dr. Phil in mij vertelde mij dat hij als kind nou niet bepaald was overspoeld met liefde en om de leegte te vullen met geld is gaan smijten. Het is trouwens niet gebruikelijk om wat te gaan drinken met een klant, bij het Loket was ik ervoor afgeschoten. Nu mag ik zelf bepalen waar ik zin in heb en dat past veel beter bij mijn karakter.
Vanmorgen was er ook een vergadering op het adviesbureau met de andere maten. Over de toekomst. Ik ga officieel deel uitmaken van de maatschap en zal mij gaan bezighouden met promotie.
Gisteren ben ik weer met mijn kind op stap geweest. Zondagmiddag is onze vaste middag. Het zijn hele aardige gastvrije mensen en ik hoor al helemaal bij de familie. Meestal gaan we eerst iets doen, waarna ik blijf eten en M. help met z'n huiswerk. Hij zit in de brugklas van het VMBO en heeft geen bijster hoog IQ. Mijn hulp komt dus goed van pas. Gisteren heb ik hem geholpen met wiskunde. De term wiskunde is trouwens een beetje overdreven voor de sommen die hij moet maken, ik denk dat mijn dwerghamster (die ik niet heb) het ook nog zou snappen.
Vorige week zijn we naar het Schnitzelparadijs geweest. Leuke film, waarin alleen een beetje veel wordt gevloekt. Dat is een van de redenen dat ik doorgaans een afkeer heb van Nederlandse films. Maar net als Shouf Shouf Habibi gaat het Schnitzelparadijs (deels) over Marokkanen en dat vind ik altijd wel leuk. De hoofdpersoon, Nordip, kan goed leren en wordt door zijn pa gepusht om medicijnen te gaan doen. Zoonlief heeft daar geen zin in en neemt een baantje als afwasser in een restaurant. Daar wordt hij flink in de zeik genomen door zijn collega's en volgen de hilarische gebeurtenissen elkaar in hoog tempo op. Nordip wordt verliefd op het nichtje van de eigenaresse, en natuurlijk is ze blond. Of ze elkaar krijgen? Drie keer raden... Ik vond Nordip een beetje suf eigenlijk, maar dat kan komen doordat ik mezelf erin herken.
 "http://www.nu.nl/img.db?588463+s(234!x170!)")
Vorige week zijn we met de
Spido meegeweest. Dat was best leuk, vooral om op plekken te komen waar je anders nooit komt. Zoals in de Eemshaven, waar grote containerschepen worden gelost en geladen. Jammer genoeg voeren we niet langs Vlaardingen. Gisteren zijn we wezen zwemmen in een zwembad in Schiebroek. Ook dat was leuk, ik voelde me net een klein kind. Lekker in het water plonzen, bommetjes en salto's maken (nou ja salto's...), van de glijbaan roetsjen... de tijd vloog voorbij. Na afloop was ik doodmoe en ging ik even gestrekt op het bed van M.
Bijne iedere keer gaan we ook een potje voetballen, op een kunstgrasveldje in de buurt. Het is een lekker veldje, alleen is er aan een kant een grote, vervelende vijver. Ik schoot de bal er een keer in toen er geen wind stond. Daar sta je dan... De vijver leek niet diep, maar ik piekerde er niet over om mijn broek uit te trekken en erin te stappen. M. werd ongeduldig en besloot dat hij er zelf maar in ging. Dus stroopte hij zijn trainingsbroek op en stapte het water in. De bal lag echter in het midden van de vijver en die werd steeds dieper. Op een gegeven moment stond M. tot aan zijn oksels in het water, terwijl ik stond te hopen dat hij niet kopje onder zou gaan. Het leek me niet zo aangenaam om als mentor met een half verzopen M. weer op de stoep 'bij z'n ouders te staan. Gelukkig ging M. niet kopje onder en was z'n moeder niet boos. Het deed me denken aan vroeger, toen m'n jongste broertje nog klein was en ik hem altijd voor dit soort acties liet opdraaien. Als we aan het ballen waren en ik de bal weer eens in een tuin of op een balkon schoot, ging hij hem vaak halen. Echte broederliefde verloochent zich niet.
Met Y. gaat het ook nog steeds goed, wat kan ik daar verder nog over zeggen...
Vrijdag zaten we weer in Dordrecht en erg veel doen we eigenlijk nooit. Ze is heel nuchter en relaxt, wat goed van pas komt als je met mij omgaat. Ik heb namelijk soms kuren.
Vorige week en afgelopen zaterdag heb ik drie dagen gevast i.v.m. de ramadan. Uit solidariteit met Y. Een interessante ervaring moet ik zeggen. Als je geen afleiding hebt is na het middaguur eten het enige waar je nog aan kan denken. Je voelt je slap en kan je niet meer concentreren. Vorig weekend ging het heel goed, maar afgelopen zaterdag kon ik me niet helemaal beheersen en heb ik een halve zak Engelse drop naar binnen gewerkt. Ik ben een waardeloze niet-moslim. Je leert wel de waarde van eten & drinken beseffen, want als ik bij het begin van de zonsondergang dan eindelijk mocht eten, propte ik me helemaal vol.
Ondertussen verwaarloos ik mijn vrienden niet en probeer ik niet te vergeten dat ik ooit veel boeken las. Santaarnpaal heeft de nieuwste Depeche Mode gekocht (Playing the Angel) en die muziek pas perfect bij deze tijd van het jaar. Maar ik kan me vaag herinneren dat ik dit een tijdje terug al heb geschreven... Van lezen komt het de laatste tijd niet meer, maar ik heb wel een boek op het oog dat ik vandaag bijna had gekocht:
De schaduw van de wind, van de Spaanse auteur Carlos Ruiz Zafon. Het verhaal speelt zich af in Barcelona.
Ook films zie ik de laatste tijd niet veel. Vrijdag had ik weer eens zin om er eentje te huren. Dat werd White Noise, een thriller over E.V.P.: Electronic Voice Phenomenon. Dit houdt in dat overleden mensen contact zoeken met ons d.m.v. radiogolven. Er schijnen nog veel mensen in te geloven ook. Je kan je afvragen hoe occult zo'n film is, maar erg goed vond ik hem in ieder geval niet. Een paar enge momenten en een belachelijke plotwending aan het eind.
