Bidden in gedachten?

[Zondaar]

Mijn vriend is zo nuchter als het maar zijn kan en gelooft nergens in wat niet officieel bewezen is.
Bovennatuurlijke krachten, helderziendheid, geesten, buitenaards leven, magnetiseurs, kort om alles wat niet wetenschappelijk bewezen kan worden is voor hem onzin.

van God heeft hij wel is gehoord maar is totaal niet christelijk opgevoed.
Ik heb hem wel verteld dat ik met het geloof bezig ben maar dat vind hij echt onzin en doet er heel luchtig over, zo van het zal wel doe maar wat je wilt...

Maar als ik zou gaan bidden in zijn bij zijn dan zal hij echt in lachen uitbarsten  en me voor gek verklaren.  
Dit is natuurlijk niet echt lekker bidden.

Vaak als ik savonds in bed lig dan spreek ik heel zachtjes maar soms in zijn bij zijn wil ik ook wel is bidden en dan doe ik het in gedachten, in mijn hoofd zeg maar.

Is dit ook bidden?
Kan God dit ook horen?
Of heeft het totaal geen zin om in je hoofd te bidden?

[johanva]

Ik denk niet dat God er erg veel moeite mee zal hebben om je te horen hoor! Hij weet alles en ziet alles dus een gebed in gedachte zal geen probleem zijn. Het is trouwens bijzonder lomp van je vriend om je uit te lachen om iets wat voor jou belangrijk is. Al geloof je er zelf niet in dan nog heb je je fatsoen om de ander neit belachelijk te maken.

Sterkte!

Johan

[MaVee]

quote:

HEER, u kent mij, u doorgrondt mij,
u weet het als ik zit of sta,
u doorziet van verre mijn gedachten,
ga ik op weg of rust ik uit, u merkt het op,
met al mijn wegen bent u vertrouwd.

Geen woord ligt op mijn tong,
of u, HEER, kent het ten volle.
U omsluit mij, van achter en van voren,
u legt uw hand op mij.
Wonderlijk zoals u mij kent,
het gaat mijn begrip te boven.

Uit psalm 139

Dus ja, zelfs als je de woorden niet uitspreekt, hoort God ze...
_{En Hij vond bovenstaande woorden belangrijk genoeg om in de Bijbel te laten opnemen}

[Nikolov]

Oh joh.. Bid in je hoofd als dit je uitkomt. Natuurlijk hoort God dat... Zelf als je heel graag wil bidden maar er gewoon niet aan toe komt omdat iedereen tegen je aan zit te kakelen weet hij dat, en dat telt ook mee.

Als jij echt je best doet om tijd voor hem te maken dan vind hij het al lang prima.

Ik persoonlijk bid soms een dag gewoon continue, elke keer dat ik even niet oplet zit ik weer tegen Hem te babbelen. (Het is een wonder dat hij niet gillend het raam uit springt ) En soms een dag niet omdat het bijvoorbeeld erg druk om me heen is.

Het beste is een vaste tijd bepalen bijvoorbeeld voor en na het eten. En daar zo dicht mogelijk bij blijven. Maar het gaat om contact op te bouwen en te onderhouden. Niet om het ritueeltje van je handen vouwen.

En nog een belangerijke... Geniet ervan...

[Zondaar]

Dankjewel!!

[Roodkapje]

Ik bid weleens in de fiets (dat kan onmogelijk met je handen gevouwen en je ogen dicht en ik denk ook niet dat God het goed zou vinden als ik het zou proberen )

Maar als ik alleen ben (bijvoorbeeld 's avonds of 's ochtends) dan bid ik het liefst fluisterend of hardop, omdat ik me dan beter kan concentreren. Dan vliegen je gedachtes niet overal naartoe en met name 's avonds voorkomt het dat je halverwege in slaap valt.

En het kan altijd zachtjes. De één bidt liever 'stil' en de ander liever 'hardop'. Dat is gewoon een persoonlijke voorkeur denk ik. Probeer uit wat jij het fijnste vindt zou ik zo zeggen.

[Koerok]

Moeilijk om een goed beeld van je vriend te krijgen. We krijgen natuurlijk alleen maar de nare dingen over hem te horen. De waarheid zal dus wel iets genuanceerder zijn.
Voor een deel zitten we in hetzelfde schuitje, maar dan omgekeerd. Mijn vriendin is officieel christen (ze is een jaar geleden gedoopt), maar heeft, zoals ik het zie, toch een soort semi-christelijk, new-age-achtig geloof. Ze vindt het i.i.g. leuk om er *iets* mee te doen, en wat ik erger vind: ze wil de kinderen er ook *iets* van meegeven.

Persoonlijk heb ik er geen enkele moeite mee als kennissen willen bidden voor het eten. Toch wekt het bij mij wel enige wrevel op als mijn vriendin dat wil doen (en onlangs heb ik me heel erg boos gemaakt toen mijn zoontje aan het bidden was (achteraf hoor, niet in zijn bijzijn)).
Ik vind het gewoon niet prettig dat ze gelooft. Het vormt toch een kink in de kabel die je samen vormt. Ik misgun het haar niet en ze moet ook vooral geloven wat ze moet geloven, maar ik vind het niet leuk om er dagelijks mee geconfronteerd te worden. Als gelovigen dat niet begrijpen, dan moeten ze zich maar voorstellen dat hun gelovige partner van zijn/haar geloof zou vallen en daar dagelijks aan refereert (heb gelovigen nog geluk dat ongelovigen niet bidden ).

[Roodkapje]

Bovenstaande is voor mij een reden om geen vriend te willen hebben die niet gelooft. Hij zou zich alleen enorm aan mij irriteren en ik zou ondanks alles proberen om hem te overtuigen van de Waarheid. Alleen als je al ver ben in een relatie is het lastig om keuzes te maken. Kies je voor je vriend of kies je voor je Heer?

Ik was vroeger atheïst en ben nu christen. Ik weet uit eerste hand hoe niet-gelovigen tegen gelovigen aankijken. Maar voor mij is het op dit moment belangrijker te doen wat mijn Heer van mijn vraagt. Als ongelovigen daar problemen mee hebben is dat jammer. Ik bid wel voor hen dat ze mogen gaan geloven en tot die tijd blijf ik het Evangelie verkondigen.

[Koerok]

quote:

Roodkapje schreef op 19 oktober 2005 om 15:01:
Ik was vroeger atheïst en ben nu christen. Ik weet uit eerste hand hoe niet-gelovigen tegen gelovigen aankijken.

En andersom hoop ik?

[Clint]

Klink misschien een beetje vreemd maar ik bid eigelijk overal. Op de motor, op de fiets, op de bank mijn bed onder de vette lappen, achter de grasmaaier en zelfs (niet oneerbiedig bedoeld) op de plee. Soms hardop (er is sinds veel mensen met hun mobieltje op straat bellen) bijna niemand meer die vreemd opkijkt als je dat doet terwijl ze vroegen gelijk het "gele busje" opbelden en je in een dwangbuis afvoerden richting de isoleer. Soms ( meestal) bid ik zinnige gedachten maar heel soms ook wel eens iets van (als de kerkdienst te lang duurt) Heer help ik wil eruit! Ik denk dat Hij (als het erg saai is) wel eens denkt: Ik ook! (ehh grapje natuurlijk want Hij mag niet weg)

[lonneke]

quote:

Zondaar schreef op 19 oktober 2005 om 13:49:

Maar als ik zou gaan bidden in zijn bij zijn dan zal hij echt in lachen uitbarsten  en me voor gek verklaren.  

Elkaar respekteren en elkaar vrij laten. Dan is er niets aan de hand.

[Koerok]

Zoals Zondaar het beschrijft is het vrij respectloos, maar zoals ik eerder al aangaf begrijp ik de wrevel van haar vriend toch ook wel. Je kunt je afvragen of het nodig is om hem daar elke dag mee te confronteren. Ik kijk bevoorbeeld geen enge films waar mijn vriendin bij is (die vindt ze vervelend), al moet ik toegeven dat een film doorgaans wat langer duurt dan bidden voor het eten.

[Theodoor]

bidden geeft vorm aan een relatie met God. Het laat zien dat je dingen van God verwacht en iets van jezelf wil delen met Hem. Daar is God blij mee. Hij geniet van ons gebed. Ele vorm van gebed. Er is niet iets goed of fout hierin.

dat bidden kan wel op veel manieren

inderdaad zacht in gedachten op heel veel verschillende plekken en in alle situaties ( soms bid ik het zelfs in gedachte terwijl ik met iemand praat)

hardop, bijvoorbeeld alleen in je kamer of samen met anderen.

of zonder woorden (dat is het ontvangende deel; het ontvangen van Gods liefde of van vergeving of van kracht)

Vraag om de Heilige Geest (de Geest van God) dat is onze helper die naar ons toekomt vanuit de hemel. God heeft zijn Geest gegeven om Hem te leren kennen en die helpt ons ook met bidden. Ook helpt Hij met het  ontvangen van Gods liefde.

Als ik soms niet weet wat ik moet bidden dan bid ik wel eens dit gebed dat Paulus voor anderen bid in de bijbel(Efeze 3:14-21), dat ikzelf een beetje persoonlijker heb gemaakt)vindt ik zelf erg mooi. Ik ben zo enthousiast over dit gebed dat ik het maar even bijschrijf. Zie maar of je daar wat aan hebt of niet.

 Vader voor U wil ik knielen, U bent de Vader van alles in de hemel en op aarde.  Schenk mij in mijn innerlijk Uw kracht en sterkte vanuit uw grote Rijkdom, door uw Geest,  zodat door mijn geloof Christus kan gaan wonen in mijn hart. En dat ik steeds in verbinding sta met uw liefde. Vader, dat ik de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte van de liefde van Christus mag kennen die alle kennis te boven gaat.  Vader laat mij volstromen met uw eigen volkomen liefde. U kunt oneindig veel meer doen dan ik kan bedenken of bidden. Laat in mijn leven iets van wie U bent zien, zodat mensen kunnen zien wie U echt bent.
In Jezus naam amen.

[Zondaar]

Ik zal even meer over mijn vriend vertellen want ik begrijp dat ik heb nu als een boeman neerzet, maar je opent nou eenmaal niet zo snel een topic hoe fantastisch je vriend is (ik tenminste niet)

Mijn vriend is uiteraard geen boeman anders was ik niet al bijna 6 jaar bij hem.
Hij is een heel lief persoon en hij houd veel van me al kan hij dat niet altijd even goed uiten.
Hij heeft een drukke baan omdat hij denk dat hij aan het beeld van zijn vader moet voldoen en heeft zichzelf ingepraat dat hij ook echt wilt wat hij nu doet...
Over zijn gevoelens praten kan hij (bijna) niet, ik kan dat moeilijk begrijpen omdat ik juist het tegenovergestelde ben.
Dat zijn we trouwens in alles bijna, aan de ene kant kan dat ontzettend botsen (en dan bedoel ik ook echt botsen) want we zijn toevallig wel allebij ontiegelijk koppig, maar aan de andere kant vullen we elkaar ook vaak aan.

Ik kan het zo niet even uitleggen, maar ik heb toch wel het gevoel dat we bij elkaar horen, en natuurlijk hebben we ups en downs maar als je relatie altijd maar up is word het ook saai....

Nog even over het bidden, ik kan wel begrijpen dat mijn vriend zich ongemakkelijk voelt als ik in zijn bijzijn ga bidden.
Hij is er totaal niet mee opgegroeit en zijn ouders hebben misschien de christenen wel belachelijk gemaakt.

Als je het totaal niet gewend bent om met het geloof om te gaan of er zelfs niks van af weet dan is het altijd een beetje raar.
Het is normaal dat mensen bang zijn voor het onbekende.

Je hebt landen waar ze elkaar in trans met grote naalden laten doorboren, dat kunnen wij heel gek vinden maar dat is daar heel normaal.
Nu is dit natuurlijk een heel heftig voorbeeld maar om maar even mijn punt te maken....

[Appelmoes??]

Ik bid bijna altijd in gedachten.

[Koerok]

quote:

Zondaar schreef op 19 oktober 2005 om 16:57:
Als je het totaal niet gewend bent om met het geloof om te gaan of er zelfs niks van af weet dan is het altijd een beetje raar.
Het is normaal dat mensen bang zijn voor het onbekende.

Nogmaals, ik ken je vriend niet, dus ik weet niet hoe hij hier tegenaan kijkt, en je zult het ongetwijfeld goed bedoelen, maar als je bovenstaande tegen mij zou zeggen (dus als partner), dan zou ik daar echt flink geirriteerd van raken.

[Liudger]

quote:

Koerok schreef op 19 oktober 2005 om 14:53:Mijn vriendin is officieel christen (ze is een jaar geleden gedoopt), maar heeft, zoals ik het zie, toch een soort semi-christelijk, new-age-achtig geloof. Ze vindt het i.i.g. leuk om er *iets* mee te doen, en wat ik erger vind: ze wil de kinderen er ook *iets* van meegeven.

Persoonlijk heb ik er geen enkele moeite mee als kennissen willen bidden voor het eten. Toch wekt het bij mij wel enige wrevel op als mijn vriendin dat wil doen (en onlangs heb ik me heel erg boos gemaakt toen mijn zoontje aan het bidden was (achteraf hoor, niet in zijn bijzijn)).
Ik vind het gewoon niet prettig dat ze gelooft. Het vormt toch een kink in de kabel die je samen vormt. Ik misgun het haar niet en ze moet ook vooral geloven wat ze moet geloven, maar ik vind het niet leuk om er dagelijks mee geconfronteerd te worden. Als gelovigen dat niet begrijpen, dan moeten ze zich maar voorstellen dat hun gelovige partner van zijn/haar geloof zou vallen en daar dagelijks aan refereert (heb gelovigen nog geluk dat ongelovigen niet bidden ).

Tja, de kinderen, daar krijg je de meeste problemen over in zo'n situatie. Zijn het jullie kinderen of alleen de jouwe? Dat maakt natuurlijk wel wat uit. In zo'n situatie, indien de kinderen van beide ouders zijn, lijkt het me het eerlijkst om een kind vrijblijvend van beide kanten te laten 'proeven'.

Ik snap best dat je het niet leuk vind - je komt altijd nogal 'zenderig' over   . Je kunt met recht zeggen dat je niet gekozen hebt voor de situatie - je vriendin was neem ik aan niet gelovig toen je haar leerde kennen?

Maar je zit nu met de puree. Het zou mij logisch lijken in zo'n relatie toch ruimte te scheppen voor elkaars overtuiging.  Ze zal het ook niet leuk vinden dagelijks geconfronteerd te worden met jouw atheisme. Maar daar moet toch ook ruimte voor zijn.

[Koerok]

quote:

Liudger schreef op 19 oktober 2005 om 18:19:
Tja, de kinderen, daar krijg je de meeste problemen over in zo'n situatie. Zijn het jullie kinderen of alleen de jouwe?

Onze kinderen.

quote:

Dat maakt natuurlijk wel wat uit. In zo'n situatie, indien de kinderen van beide ouders zijn, lijkt het me het eerlijkst om een kind vrijblijvend van beide kanten te laten 'proeven'.

Tuurlijk, maar in mijn optiek betekent dat praten. Vertellen over het feit dat er mensen zijn die in een god geloven (zoals mamma) en mensen die dat niet doen (zoals pappa). Dus een aanpak die je in mijn beleving objectief mag noemen (of tenminste een poging tot objectiviteit). Maar m'n zoontje zat dus gewoon tot god te bidden. Vertel mij dan maar eens hoe ik hem dan nog kan laten 'proeven' van mijn kant van de zaak (als m'n  vriendin op deze voet verder gaat).

quote:

Ik snap best dat je het niet leuk vind - je komt altijd nogal 'zenderig' over   . Je kunt met recht zeggen dat je niet gekozen hebt voor de situatie - je vriendin was neem ik aan niet gelovig toen je haar leerde kennen?

Een beetje zweverig en zoekerig was ze altijd al. Maar christen, zoals dat dan heet, is ze nog niet zo lang.

quote:

Maar je zit nu met de puree. Het zou mij logisch lijken in zo'n relatie toch ruimte te scheppen voor elkaars overtuiging. Ze zal het ook niet leuk vinden dagelijks geconfronteerd te worden met jouw atheisme. Maar daar moet toch ook ruimte voor zijn.

Precies, dat lijkt mij ook. Ik was ook kwaad omdat we het hier eerder over gehad hebben. Ik heb van begin af aan gezegd dat we de kinderen hier zo vrij mogelijk in moeten laten. Dus informeren, maar niet pushen. Want als zij gaat vertellen dat God WEL bestaat, wat blijft er voor mij dan anders over dan daar glashard tegenin te gaan en te gaan vertellen dat God NIET bestaat? Is dat dan een wenselijke situatie?

[E-line]

quote:

Koerok schreef op 19 oktober 2005 om 18:46:
[...]
Tuurlijk, maar in mijn optiek betekent dat praten. Vertellen over het feit dat er mensen zijn die in een god geloven (zoals mamma) en mensen die dat niet doen (zoals pappa). Dus een aanpak die je in mijn beleving objectief mag noemen (of tenminste een poging tot objectiviteit). Maar m'n zoontje zat dus gewoon tot god te bidden. Vertel mij dan maar eens hoe ik hem dan nog kan laten 'proeven' van mijn kant van de zaak (als m'n  vriendin op deze voet verder gaat).

[...]
Precies, dat lijkt mij ook. Ik was ook kwaad omdat we het hier eerder over gehad hebben. Ik heb van begin af aan gezegd dat we de kinderen hier zo vrij mogelijk in moeten laten. Dus informeren, maar niet pushen. Want als zij gaat vertellen dat God WEL bestaat, wat blijft er voor mij dan anders over dan daar glashard tegenin te gaan en te gaan vertellen dat God NIET bestaat? Is dat dan een wenselijke situatie?

Maar Koerok, misschien heeft je zoontje wel vrijwillig gebeden. Ik bedoel, je vriendin heeft hem dat waarschijnlijk niet als opdracht gegeven. Ik zou dat eerst eens uit proberen te zoeken.
Kinderen doen hun ouders gewoon vaak na, goede en slechte gewoontes. Wat de goede en wat de slechte zijn, zullen ze niet weten als er niet iets over gezegd wordt, tenzij ze andere informatiebronnen aan weten te snijden (maar jouw zoontje is daar wellicht nog wat jong voor - of is het al zó'n boekenwurm? )

Daarbij ben ik ook benieuwd in hoeverre je het van je zoon zou accepteren als hij - jong als hij is - al een eigen keus zou wíllen maken, om al dan niet te bidden (na jouw argumenten en je vriendins argumenten gehoord te hebben). Mag hij nu al kiezen, of wil je per sé dat hij daarmee wacht tot hij volwassen is (en dus effectief als niet-christen zijn jeugd doorbrengt)?

[lonneke]

quote:

Koerok schreef op 19 oktober 2005 om 15:26:
Zoals Zondaar het beschrijft is het vrij respectloos, maar zoals ik eerder al aangaf begrijp ik de wrevel van haar vriend toch ook wel. Je kunt je afvragen of het nodig is om hem daar elke dag mee te confronteren. Ik kijk bevoorbeeld geen enge films waar mijn vriendin bij is (die vindt ze vervelend), al moet ik toegeven dat een film doorgaans wat langer duurt dan bidden voor het eten.

Ok, begrijp het.
In ieder geval is mijn vriend ook niet gelovig en toen ik hem leerde kennen was het voor mij een vereiste dat hij zou respecteren dat ik wel geloofde. Zo niet, dan was ik niet verder met hem gegaan.
Ik ben dus benieuwd of Zondaar pas later tot geloof is gekomen?

[E-line]

Zondaar is net begonnen met zoeken (als oplettende forummer had je dat niet kunnen zijn ontgaan )

[elle]

Zondaar... misschien heb je wat aan deze tekst uit Mattheus 6, waar Jezus over het bidden zegt:

5 En wanneer jullie bidden, doe dan niet als de huichelaars die graag in de synagoge en op elke straathoek staan te bidden, zodat iedereen hen ziet. Ik verzeker jullie: zij hebben hun loon al ontvangen. 6 Maar als jullie bidden, trek je dan in je huis terug, sluit de deur en bid tot je Vader, die in het verborgene is. En jullie Vader, die in het verborgene ziet, zal je ervoor belonen.
7 Bij het bidden moeten jullie niet eindeloos voortprevelen zoals de heidenen, die denken dat ze door hun overvloed aan woorden verhoord zullen worden. 8 Doe hen niet na! Jullie Vader weet immers wat jullie nodig hebben, nog vóór jullie het hem vragen.

Op zich wil Jezus met deze tekst leren dat je niet expres, uit schijnheilige vroomheid, hardop moet bidden op publieke plaatsen. Dan kun je beter jezelf terugtrekken. Maar Jezus bevestigd hier dat God ook de gebeden hoort die je 'ongehoord' in een klein hoekje bidt.

[Lalage]

Ik bid ook meestal 'in gedachten', inderdaad op de fiets, in de trein, tijdens college, tijdens knuffelen met m'n vriend (even God danken), tijdens een gesprek... Hardop bidden kan wel handig zijn om niet af te dwalen. Toch doe ik dat niet, wat bij mij heel goed werkt is gebedspunten opschrijven in een schrift. Dan kan ik er later ook bijschrijven of het verhoord is. Op die manier zie je veel duidelijker dat God ook echt antwoordt.

[Koerok]

quote:

E-line schreef op 19 oktober 2005 om 21:21:
Maar Koerok, misschien heeft je zoontje wel vrijwillig gebeden. Ik bedoel, je vriendin heeft hem dat waarschijnlijk niet als opdracht gegeven. Ik zou dat eerst eens uit proberen te zoeken.
Kinderen doen hun ouders gewoon vaak na, goede en slechte gewoontes.

Uiteraard is het naäperij. Buurtkinderen verderop bidden om diezelfde reden tot Allah.

quote:

Wat de goede en wat de slechte zijn, zullen ze niet weten als er niet iets over gezegd wordt, tenzij ze andere informatiebronnen aan weten te snijden (maar jouw zoontje is daar wellicht nog wat jong voor - of is het al zó'n boekenwurm? )

Hij is 6 en gaat naar de vrije school, dus je begrijpt dat hij nog niet kan lezen.

quote:

Daarbij ben ik ook benieuwd in hoeverre je het van je zoon zou accepteren als hij - jong als hij is - al een eigen keus zou wíllen maken, om al dan niet te bidden (na jouw argumenten en je vriendins argumenten gehoord te hebben). Mag hij nu al kiezen, of wil je per sé dat hij daarmee wacht tot hij volwassen is (en dus effectief als niet-christen zijn jeugd doorbrengt)?

Dat kun je natuurlijk onmogelijk verbieden. Bovendien denk ik dat dat alleen maar averechts zal werken.

[E-line]

offtopic:Vrije school... hmm heb ik nog stage gelopen, ok, dat was in de midden- en bovenbouw, maar toch .... Nu kom ik diverse oud-VS-leerlingen tegen die het vrije te vrij vonden en de structuur hebben gemist. Ik mag ze weer wat structuur bij gaan brengen (d's en t's, dat soort ongein) " class="smiley"  /> Maar ik snap dat ie nog niet kan lezen...