De uitspraak 'Zoals bekend is in dergelijke omstandigheden het ophogen van de morfinedosis veelal een voorstadium van levensbeëindiging. Dat wist de vader ook.' doe ik dus af als stemmingmakerij. Het ziekenhuis ontkent dit namelijk, en voert het lijden (kliniek dus) aan als argument om de dosis te verhogen, wat m.i. een valide argument is dat niet per se met euthanasie te maken heeft.
Maar op zich ben ik het met jullie eens: de arts handelt niet vertrouwenwekkend, dus dat je als ouders dan de behandelrelatie wilt opzeggen snap ik ook. Maar als je inmiddels uit de ouderlijke macht bent ontzet, dan moet je een advocaat inschakelen om dat ongedaan te krijgen, of op zijn minst te zorgen dat je kind wordt overgeplaatst naar een ziekenhuis waar je dat vertrouwen nog wel hebt.
Maar dat is iets anders dan 'een advocaat inschakelen omdat anders mijn kind geeuthanaseerd wordt', of 'omdat de artsen niet goed bij hun hoofd zijn en mijn kind helemaal niet lijdt'. In beide gevallen betwist je de expertise van de arts (t.a.v. het behandelplan / inzicht in de situatie), wat mij geen goede houding lijkt. Die 'raadsman' vertroebelt de situatie imho met dergelijke uitspraken.
De bron in de eerste post geeft een erg gekleurde visie op het gebeuren weer, gezien de overige bronnen. Is imho niet te vertrouwen. De overige bronnen spreken veel genuanceerder over wat er fout is gegaan bij de geboorte.
Fouten zijn niet te voorkomen, ook medische fouten niet altijd. Bij 'medische fouten' is ook nog eens niet elke fout verwijtbaar. Soms is het kiezen uit 2 kwaden (zoals bij het in diepe slaap brengen, zie mijn eerdere post).
Maar, los van het gegeven of er al dan niet verwijtbaar gehandeld is in een eerder stadium, lijkt mij deze kwestie op zichzelf staan. Er zijn imo 2 zaken, 1) die van de gecompliceerde bevalling, en 2) die van het ophogen van de dosis. De artsen moeten daar onderscheid in maken (al is het menselijk om te denken 'onder mijn handen is het kind gehandicapt geworden, nu is het mijn verantwoordelijkheid dat ik het lijden zoveel mogelijk verlicht want zo is het geen leven'), maar ook de ouders zouden daar onderscheid in moeten maken. En als zij dat niet kunnen, zou een raadsman dat voor hen moeten doen. Die raadsman zou imho moeten constateren dat de vertrouwensband zoek is, en dus een andere behandelaar moeten proberen te regelen, waardoor de vertrouwensband hersteld wordt. En geen uitspraken doen die suggereren dat de ouders meer expertise hebben dan de artsen.
Kortom: ik snap dat het vertrouwen weg is, maar vind daar vooralsnog geen duidelijk geobjectiveerde aanleiding voor, anders dan de manier van communiceren van de betrokken arts.
Maar misschien ben ik nog te naief.
