quote:
Iris schreef op 19 december 2005 om 13:58:Tegenwoordig lijkt het wel alsof men denkt 'recht' te hebben op een kind. Homoseksuele stellen vinden vaak dat ze ook de kans moeten hebben kinderen te 'krijgen'. Mensen die onvruchtbaar lijken te zijn, menen ook vaak 'recht' te hebben op een kind, en zij onderwerpen zichzelf vaak aan allemaal onnatuurlijke procedures. (ivf etc) Alleenstaande vrouwen menen ook 'recht' te hebben op een kind, en zo kan ik nog wel even doorgaan.
Maar hoe denkt God hierover? Heb je 'recht' op een kind? Mag een onvruchtbaar stel tot in den treure maar doorgaan met allerlei ivf-technieken? En hoe zou God denken over adoptie? In veel gevallen wordt het niet voor het kind gedaan, maar om de eigen behoefte (de kinderwens) te vervullen.
Is een kind niet gewoon een geschenk, en moet men niet gewoon aanvaarden dat het niet iedereen gegeven is dit geschenk te ontvangen? (Hoe pijnlijk en verdrietig dat ook mag zijn)
Ik ben benieuwd naar jullie mening.
Natuurlijk heb je geen recht op een kind. Een kind krijg je van God. En als ervaringsdeskundige wil ik dan hier ook wel even op reageren. Nadat wij na ongeveer 6 jaar huwelijk nog steeds geen kind van God hadden gekregen en dat ook best als zodanig aanvaarden ga je toch verder kijken. Wat zijn daarbij dan zaken die spelen. Toch hoe er in je omgeving wordt gereageerd. Als een zuster in de kerk en moeder van 3 kinderen bij de vierde zwangerschap op een tupperware avond reageerd "Kan ik al weer geen wijn drinken de eerste x maanden" dan vertel ik je dan heb je die avond als stel die avond heel lang met elkaar praat en huilt van verdriet, en ben je in staat zo iemand de nek om te draaien (en dat mag ook niet dat weet ik wel dat hoef je dus niet te zeggen) en dat je alle sterke drank en vakantie en welke leuke dingen dan ook met liefde en plezier voor die ene gift wil opgeven.
Je merkt dat je buiten dingen staat. We gingen in die tijd om met de ouderen in de gemeente omdat wij niet over stapels luiers en 's nachts wakker worden/liggen konden praten en dus geen contact hadden met de "slachtoffers" daarvan.
En als je al met jonge ouders contact heb dan ga je vaak daar naar toe. Je reist nu eenmaal zonder kinderen een stuk makkelijker. Veel minder mee te nemen.
Toch waren we altijd blij voor anderen als ze zwanger waren al voelden we vaak ook moeite bij anderen om het aan ons mee te delen. Er werd zeker wel meegeleefd tot een bepaalde hoogte. Want wat je niet zelf beleefd kan je ook niet altijd volledig meeleven.
Dan lees zie je om je heen welke mogelijkheden God gegeven heeft in de medische wetenschap. En na veel overleg, ook met predikant, neem je dan een beslissing. Altijd nog steeds in je achterhoofd dat het geen recht is maar een gift. Op de voorlichtingsavond in het VU zat ook een moslim stel. Daar is het dus een ramp en wordt in het geheel niet voor volwaardig aangezien als je geen kinderen hebt. Dat hebben wij dus niet ervaren/gedacht.
Vanuit ervaring kan ik zeggen dat al zou het een recht zijn dat het als christen niet meevalt om het intiemste deel van je huwelijk (ook lichamelijk) letterlijk bij de dokter op tafel te leggen. Zelfs dat zou al een reden zijn om af te haken, want je moet echt veel van elkaar houden om zo'n proces samen (nee, met z'n drieën en de derde met hoofdletter) door te gaan.
Na een eerste behandelingsronde die negatief was ben je natuurlijk wel teleurgesteld, we zijn helaas ook maar mensen, maar je blijft bij het besef van het krijgen en niet nemen dus kan je het vanuit die grond aanvaarden.
Waarom adopteer je dan niet als je zo graag voor een kind wil zorgen vraag je dan misschien. Dat komt denk ik door ervaringen in onze familie waarbij we grote problemen zagen met geadopteerde kinderen. Gun je kinderen in een kindertehuis of in een ontwikkelingsland dan geen geluk. Natuurlijk wel, maar in de gegeven omstandigheden zijn wij tot deze weg gekomen.
Hierboven spreek ik maar over 1 ronde. Niet omdat we daarna gestopt zijn omdat we dachten dat God met het mislukken ons had laten zien dat we op een verkeerde weg zaten, maar omdat mijn vrouw toen spontaan zwanger werd en we nu al bijna 8 jaar een gezonde dochter hebben.
Heb ik nu achteraf spijt van wat we hebben gedaan. Nee. Ik denk dat we van God de mogelijkheden die Hij geeft in de medische wetenschap ook op dit gebied mogen gebruiken. Maar we hebben dit altijd omlijst in gebed of Hij ons de juiste weg wilde laten zien.
Tot slot. Ik denk dat de volgende punten van belang zijn in een overweging als stel om tot IVF of (in ons geval) IXCI te komen.
1) Aanvaard je dat ieder kind, hoe ook verwekt een geschenk van God is waar we voor mogen zorgen
2) Daaruit volgt dat een kind dus alleen verwekt mag worden binnen een huwelijk tussen een man en vrouw.
3) Dat je dus inderdaad goed moet overwegen wat je met de onstane embryo's doet. Dat is inderdaad menselijk leven. In het VU ziekenhuis mochten die toendertijd alleen worden teruggeplaats binnen het samenlevingsverband waarin ze zijn verwekt. Dus je mocht ze niet aan een ander stel geven of bv na een scheiding in een andere relatie gebruiken.
(God zij dank hadden wij het probleem niet omdat er maar 2 levende embryo's waren die dus allebei waren teruggeplaatst anders hadden we ons dus inderdaad voorgenomen om alle embryo's in de loop van de tijd terug te plaatsen)
Het is een lang verhaal geworden sorry daarvoor. Misschien soms wat negatief, maar zo is het zeker niet bedoelt. Ik wilde alleen ook de andere kant een keer belichten. Maar als een ander stel in de zelfde situatie een andere beslissing neemt omdat ze dat zien als de weg die God met hen gaat zal ik dat zeker niet veroordelen of iets dergelijks.
