Auteur Topic: Uiten van gevoelens (gelezen 2874 keer)

guenque · « **Gepost op:** december 28, 2005, 02:09:03 pm »

Ik ben werkstudent-begeleider in een open opvangtehuis voor minderjarige niet-begeleide vluchtelingen. Onze bewoners zijn dus allemaal min-achtienjarige kinderen en jongeren die in België verblijven zonder volwassen familie. Sommigen zijn hier achtergebleven toen de ouders terug naar het land van herkomst zijn moeten terugkeren, terwijl andere bewoners hier alleen zijn gearriveerd. Hun tocht naar België verliep vaak in de meest erbarmelijke situaties, zodat ze hier totaal ontredderd zijn gearriveerd. De jongeren hebben in hun geboorteland vaak de meest gruwelijke zaken meegemaakt - er zijn kinderen wiens ouders vermoord zijn - zodat hun zelfbeeld en gevoel voor veiligheid uiterst negatief is. Stap voor stap proberen we deze jongeren terug wat eigenwaarde te geven, langs het nodige parcours van integratie in België/ Vlaanderen.
Met minimale middelen vangen we de jongeren zo goed mogelijk op en begeleiden we hen in de asielprocedure.
Een van de bewoners is een jongen van 15 jaar en hij is reeds 4 jaar in het centrum. Hij heeft nog twee zussen waarvan één illegaal in ons land verblijft. Hij kan niet bij zijn zussen gaan wonen daar ze niet de nodige middelen hebben om voor hem te zorgen. Zelf wil hij niets liever dan bij een van zijn zussen te gaan wonen.
Door deze omstandigheden zit de jongen zwaar in de knoop met zichzelf. Dit uit hem in het opkroppen van al zijn frustaties, en is hij niet in staat om zijn gevoelens naar de buitenwereld toe te tonen.
Kan er iemand mij bepaalde tips geven om de begeleiding van deze jongere te optimaliseren en dus een manier te vinden om de opgekropte gevoelens van deze jongen los te krijgen.
Alvast bedankt voor de reacties.

Groeten,

Henk

E-line · « **Reactie #1 Gepost op:** december 28, 2005, 07:17:49 pm »

Ik heb geen idee of je er de ruimte voor hebt, maar als ik dit zo lees denk ik: stuur die jongen eens een weekendje op survival ofzo. Kan hij zich ff lekker uitleven, agressie en frustratie kwijt via zware fysieke uitdagingen.
Structureel naar karate sturen zou ook nog een optie zijn.
Fysieke confrontaties kunnen vaak een goede ingang zijn om een opening te vinden.
Maar nogmaals, ik heb geen idee of iets dergelijks te realiseren is, gezien financiële beperkingen die er toch vaak zullen gelden.

Rina · « **Reactie #2 Gepost op:** januari 03, 2006, 11:36:33 pm »

Uiten van gevoelens kan inderdaad erg goed door middel van lichamelijke inspanning of ontspanning. Maar of het daarbij moet blijven.. Het is denk ik ontzettend lastig te bepalen wat het beste is voor zo'n kind. Je hebt geen idee wat hij heeft meegemaakt en wat er in hem omgaat! De één zegt, oprakelen die gevoelens en herinneren om ze zo te verwerken, maar de ander zegt: waarom moet dat eigenlijk? Moet hij echt alles opnieuw beleven? Ik ben zelf van mening dat het wel belangrijk is om gevoelens te uiten, maar niet zoals er in sommige vormen van hulpverlening op gehamerd wordt! Hem moet geleerd worden om mensen te vertrouwen, relaties te leggen, in zichzelf te geloven e.d. Ik denk dat daar een heel traject aan hulpverlening voor nodig is! Je kan dit misschien wel in het klein doen door middel van sport en spel, bijvoorbeeld een teamsport, waarbij hij teamleider is, of een spel met kinderen laten leiden. Teamsporten, waarbij samenwerken en vertrouwen belangrijk is. Ook door spelletjes kan je hem veel rollen toespelen. Er zijn ook allerlei spellen en oefeningen die vertrouwen in elkaar vereisen. Heb je hier iets aan, of is het te vaag?

Verder de beste wensen natuurlijk!

desiree · « **Reactie #3 Gepost op:** januari 04, 2006, 01:03:07 am »

De jongen wil verenigd worden met het restant familie wat hij nog heeft.
Kan je er niet voor zorgen dat hij zijn zusjes 1 keer per maand ontmoet?
Is daar een potje voor?
Of misschien willen medewerkers wel wat doneren?
1 x per maand geeft moed en kracht en hoop.
Bemoedig hem om veel te schrijven naar zijn zusjes of te bellen indien ze telefonisch bereikbaar zijn. Zij zijn zijn vader en moeder en hele familie en identiteit.
Indien niemand wil doneren, wil ik dit wel, laat mij het weten.

oma · « **Reactie #4 Gepost op:** januari 07, 2006, 03:51:55 pm »

Moeilijke situatie!

Als ik dit lees is het eerste wat in me opkomt als tip voor het uiten van gevoelens ook sport. Inspanning enzo is goed, even je gedachten opzij omdat je wilt presteren.
Teamsport is idd goed om te leren samenwerken en te leren om op anderen te bouwen, omdat je in je eentje het doel niet kunt bereiken. Als je dit door middelvan sport duidelijk kunt maken, ben je al weer een eindje op weg in het leren om relaties te leggen met anderen om een doel in het leven te bereiken.
Tekenen/schilderen kan ook een goed middel zijn om gevoelens te uiten. Je hoeft geen woorden te gebruiken (dat is moeilijk), maar kunt toch weergeven wat je voelt of denkt.
Muziek is hier ook een goed middel voor (ligt er maar aan waar je goed in bent

) Bestaande muziek uitvoeren of zelf wat maken of luisteren.
Ook vrijheid geven, niet verplichten om zijn gevoelens per se met anderen te delen. Eerst moet hij er zelf mee om kunnen gaan om het niet allemaal op te kroppen.