Hoi Mezza, Cyber, March en Mavee,
Natuurlijk wil ik jullie laten weten hoe het geweest is.
Vanmorgen vond ik het erg spannend, had een beetje buikpijn ervan. Last van angsten..Maar gelukkig was ik niet alleen, mijn (ex) collega ging dus mee. Daar was ik heel erg blij mee. Sowieso dat ze het leuk vind als ik mee ga.
Het begin was even onwennig. Ik voelde me bekeken, schuw en bang. Verschillende angsten in me. Nogmaals, omdat ik niet alleen was, kregen de angsten niet de overhand. Ik kende de liedjes niet, alleen het Wilhelmus aan 't eind.
Maar wat wèl heel fijn was,..op een gegeven moment voelde ik een bepaald soort 'rust'.
Ik weet niet hoe ik het anders kan omschrijven..een soort 'serene rust', waarbij het niet meer uitmaakte wie er nog meer in de kerk waren, of keek. Dàt gevoel had ik allang niet meer gehad.
's Middags ben ik ook met haar naar de middagdienst geweest. En dàt werd emotioneel voor me. Mede omdat ik 's middags wèl haast alle liedjes kende..en er best veel herinneringen boven kwamen.
Ik herinnerde me dingen waar ik lang niet aan gedacht had. Op een gegeven moment werd er een nummer gezongen wàt ik erg goed van vroeger kende. Het was mijn favoriete lied..het gaf me hoop, kracht destijds om te blijven leven. Ik kreeg er kippevel van en moest een beetje huilen.
De dominee was geweldig! Met humor, zelfkritiek, mooie beeldspraak en een bijzonder plezierige manier van vertellen, boeide hij me de hele dienst door. Zijn woorden waren zo van toepassing op me,..veel van wat hij zei, voelde alsof het 'uit mijn leven' gegrepen was. Zeker ook zijn woorden over wat mensen zoeken, vragen aan God..het raakte me..
Maar het allerfijnste was toch wel, dat ik niet alleen daar zat. Samen met m'n (ex) collega..
Op 31 oktober 1987 ben ik voor het laatst bij een kerkdienst geweest,...de begrafenisdienst van mijn broer.
Na de dienst werden we aangesproken door een jonge vrouw, die vroeg of we nieuw waren (collega is pas verhuisd en dus ook relatief nieuw in de kerk). Dat is dus zo,..en ze heette ons welkom, maakte een praatje met ons. Dat was prettig, dat ze zomaar ons aansprak en welkom heette. Dat was 's ochtends niet gebeurd namelijk.
Alles bij elkaar best emotioneel..maar wèl goed.
Ik moet het nu laten bezinken..een plekje gaan geven. Wèl heb ik inmiddels de brief aan Ds Zuijlekom af. Die is nu nog in Ridderkerk, maar komt toch naar Rotterdam-Zuid. Ik ga er maar vanuit dat ik hem dus nu alvast kan schrijven..
Ik wil graag belijdenis doen..en ik heb (voor mijn gevoel) nu al een paar aardige stappen gemaakt in die richting.
Ik blijf rustig aan..verder lopen..met in ieder geval de steun van m'n collega en jullie hier op het forum. Ik voel me daardoor erg gesterkt..
Dankjewel allemaal!
