Incest

[izzewizze]

Stel je voor. Op een dag wordt je geconfronteerd met incest in je naaste omgeving. Hoe ga je daar mee om? De dader heeft erkend incest te hebben gepleegd. De moeder zegt dat alles vergeven en verwerkt is. De kinderen hebben iets halfslachtigs. Hoe ga je daar als naaste familie mee om? Eigenlijk mag je er niets meer van vinden als familie, het is gebeurd en verwerkt. Toch zit je als familie met allerlei vragen. Is dat vreemd? Hoe moet je daar mee omgaan? Wie heeft hier ervaring mee?

[Priscilla en Aquila]

Vaak is het toch een doodzwijgen of een het weten via via, maar er niet over praten.

quote:

De moeder zegt dat alles vergeven en verwerkt is.

Dit lijkt me haast niet mogelijk - net alsof moeder alles snel weer gewoon wil hebben maar verwerken duurt dacht ik je hele verdere leven. Om van de kinderen maar niet te spreken.

[shimmer]

Jeetje,..dit is wel een heel confronterende topic.

Ik heb zelf incest meegemaakt. Mijn vader heeft me van kleins af aan seksueel misbruikt en sloeg me verrot. Mijn moeder mishandelde me voornamelijk fysiek.

Mijn vader (en mijn moeder overigens ook), zeiden mij:
dat ze het "In naam van God' deden".

Mijn vader onder het mom van : "eert uw vader", wat seskueel moest uiteraard..Maar ook onder het mom van: "je op God's rechte pad brengen".

Je schrijft: het is gebeurd en verwerkt...

Mag ik vragen,..wie heeft het verwerkt? Degene die het aan gedaan is? De familie?

Mij lijkt het eerste wat belangrijk is, dat er hulp komt voor degene die het aangedaan is..dat je diegene laat merken haar/hem te geloven en te steunen..

[Liudger]

Naar de politie gaan, lijkt me. Van voldoende spijt en verwerken van de dader's kant lijkt me pas sprake wanneer de dader daar ook toe bereid is. De slachtoffers staan in zo'n afhankelijke situatie, en de moeder ook, of misschien zelfs in een medeplichtige (in de zin van op de hoogte zijn geweest en niet hebben ingegrepen) dat je al of niet ingrijpen niet van hen kunt laten afhangen.

Alvorens naar de politie te gaan, kun je eerst proberen de dader over te halen zelf te gaan. En als het eenmaal bij de politie ligt, lijkt me pastorale zorg niet alleen voor de slachtoffers, maar ook voor de dader, op zijn plaats.

[shimmer]

Dit lijkt me haast niet mogelijk - net alsof moeder alles snel weer gewoon wil hebben maar verwerken duurt dacht ik je hele verdere leven. Om van de kinderen maar niet te spreken.[/quote]

Ik ken de ins- en outs niet van deze specifieke situatie.

Kan alleen uit eigen ervaring zeggen:
Mijn moeder (dit bleek pas nadat ik van huis weggelopen was!) was overal van op de hoogte geweest!
Ze wist er van! En ik altijd maar gedacht dat ze van niets wist. Terwijl het dus al die jaren met haar toestemming en medeweten is gebeurd.

Ze zei me na het weglopen: "als je ooit iets over de incest zegt, ontken ik alles hoor je me, ik ontken alles".

Sommige vrouwen kiezen ervoor om liever dingen te ontkennen, alles voor de 'schone schijn'.. of simpelweg omdat ze afhankelijk zijn van hun man. Zonder man, geen inkomen, alleen achter blijven met de kinderen, etc..

Ik kan uit ervaring zeggen, dat het lang, heel lang duurt voor ik dingen verwerkt heb. Sommige dingen verwek je sneller dan andere dingen.

En in sommige dingen ben ik levenslang beschadigd. Dat weet ik, ken ik van mezelf en daar kan ik inmiddels realtief goed mee leven/omgaan.
Maar sommige dingen blijven levenslang..ècht levenslang..

[shimmer]

Wat ik me afvraag; is dit kind uit deze situatie gehaald?

Wbt naar de polite gaan: denk goed na wat je daarmee wilt bereiken! Vaak is dit een 'doodlopende weg", waarbij degene die het aangedaan is, nog meer beschadigd raakt...(houd dat goed in gedachten).

Vraag degene die het aangedaan is, wat hij/zij wil!
Dàt is in eerste instantie het belangrijkste!

[Liudger]

shimmer, erg dapper van je dat je je eigen ervaring zo inbrengt - en voel je niet geroepen om op vragen in te gaan als je er geen zin in hebt.

De wensen en mening van het slachtoffer peilen is natuurlijk een goede stap. Maar je kunt het daar toch niet bij laten. Je kunt als niet-deskundige lijkt me niet inschatten wat het beste is. Wat het slachtoffer zegt dat hij/zij wil, is niet noodzakelijkerwijs wat hij/zij werkelijk wil, noch wat het beste is. Het slachtoffer is mogelijk tezeer gevangen in een web van afhankelijkheid en chantage om eraan te ontsnappen. Misschien is het dan voor een buitenstander verstandiger eerst naar een officieel als zodanig erkende deskundige vertrouwenspersoon te gaan en om raad te vragen. Maar die raad kun je dan niet zomaar naast je neerleggen, toch?

[shimmer]

Wat ik uit hoofde van mijn eigen ervaring, alsmede jarenlange crisismederwerkerster/ traumahulpverleenster zeggen kan:

-wat degene die het aangedaan is voelt, komt op de eerste plaats
-diegene uit de situatie halen, als het enigszins kan, het 2e belangrijke
-in een veilige omgeving kan diegene dan langzaam aan tot rust gaan komen
-dingen op een rijtje zetten...eerst moet er rust komen, niet meer in die siutatie zijn..

De politie kan een manier zijn..maar in praktijk is dit zelden dé manier. Omdat deskundige hulp op het gebied van seksueel misbruik, beter op andere plekken gezocht kan worden.

Ik weet niet welke plaats het in dit geval betreft, maar misschien kun je hier eens even kijken: www.incest.startpagina.nl

Natuurlijk kun je ook (gratis) bellen met het meldpunt kindermishandeling en advies vragen: 0900 - 123 123 0 www.amk-nederland.nl

[dingo]

quote:

izzewizze schreef op 06 februari 2006 om 18:43:
Stel je voor. Op een dag wordt je geconfronteerd met incest in je naaste omgeving. Hoe ga je daar mee om? [/q]
Dat hangt helemaal van de situatie af, heeft de pleger het uit zichzelf wereldkundig gemaakt of heeft het kind het afgedwongen of heeft het hulp gezocht en heeft de betreffende instantie het aangepakt. In alle gevallen is het heel moeilijk en op eieren lopen, maar als het op je weg komt besteedt dan als eerste aandacht aan de slachtoffers. De dader krijgt namelijk meestal al aandacht genoeg en is vaak "zielig".
[q]De dader heeft erkend incest te hebben gepleegd. De moeder zegt dat alles vergeven en verwerkt is. De kinderen hebben iets halfslachtigs. Hoe ga je daar als naaste familie mee om? Eigenlijk mag je er niets meer van vinden als familie, het is gebeurd en verwerkt. Toch zit je als familie met allerlei vragen. Is dat vreemd? Hoe moet je daar mee omgaan? Wie heeft hier ervaring mee?

Het lijkt me uitermate onwaarschijnlijk dat alles zomaar vergeven en verwerkt is. Ik denk eerder dat de dader gewoon zo snel mogelijk alle "pottekijkers" de deur uit wil hebben en dus zijn vrouw en kinderen onder druk heeft gezet. Als familie zijnde kun je waarschijnlijk het beste je aandacht schenken aan de kinderen en ze duidelijk maken dat ze bij je terecht kunnen als ze willen praten. Aan de hand van wat ze je vertellen en hun leeftijd kun je ze altijd nog adviseren hulp te zoeken dan wel bepaalde instanties inlichten. Ook bij het redelijk vermoeden van huiselijk geweld bij jonge kinderen altijd een vertrouwensarts inschakelen.

[shimmer]

Ben het in zoverre eens met Dingo, dat het lastig is, omdat de situatie onduidelijk is.
Izzie erg summier informatie gegeven heeft. Dit geeft niet, maar maakt reageren wel ietwat lastig..

[izzewizze]

Een casusbeschrijving in het kort. Het gaat om 'ontuchtige' handelingen met vier dochters. De oudste is op 15 jarige geconfronteerd met ontuchtige handelingen. Daarna heeft is zijn een naoudste dochter geconfronteerd met deze handelingen. Daarna is het een aantal jaren rustig geweest, totdat een twee jaar geleden de jongste twee ook met ontuchtige handelingen werden geconfronteerd. Vijf jaar geleden is de oudste bij de psycholoog geweest en toen is een en ander uitgekomen. Hij heeft toen alles bekend. Zijn vrouw is toen kwaad geweest. Echter later is hij in herhaling gevallen. Nu moest alles in een keer aan de familie worden meegedeeld. Zijn vrouw en kinderen vinden echter dat we het er verder niet meer over moeten hebben. Hij gaat in therapie. Zijn twee jongste kinderen krijgen geen therapie. De oudste twee hebben nog wel therapie. De broers en zussen zijn behoorlijk boos, ze vinden dat er met hun gevoelens wordt gespeeld, maar ze vinden daarvoor geen gehoor meer bij hun zwager en zus en diens kinderen. Ook zijn ouders vinden dat er niet meer over gesproken moet worden. Hij heeft berouw getoond, de engelen in de hemel juichen om zijn bekering. Als familie van de kant van de zus vragen wij ons in alle redelijkheid af, bij wie wij een luisterend oor en raad kunnen krijgen.

[dingo]

Het is uiteraard mijn inschatting, maar eerlijk gezegd geef ik geen cent voor dat berouw onder zulke omstandigheden. En ik zou ook zeker die kinderen goed blijven observeren.
Dat luisterend oor vind je waarschijnlijk alleen bij de familie onderling aan de kant van de zus.

[Marloes]

Ik ben bang dat dingo gelijk heeft
Misschien kun je contact opnemen met iets als Eleos, eens kijken of zij nog goede raad hebben?

[shimmer]

Hoi izzie,
Ik wilde vanmorgen al reageren. Maar telkens als ik inlogde, dit forum inging, was ik weer uitgelogd?(ik kan er nu weer in).

-de oudste 2 dochters worden misbruikt, het is een aantal jaren rustig zeg je.

*de vraag dringt zich op: voor wie, op welke manier, het misbruik stopte ineens?
Alsook,..wat wordt bedoeld met 'rustig'?Zeker vanuit het oogpunt van de dochters.
Immers, ze zijn al misbruikt, worden dit 'even niet'? De spanning blijft..altijd aanwezig, elke moment kan 't weer gebeuren, je weet 't nooit..spanning..altijd aanwezig, niet aflatend..(dan heb ik het nog niet eens over wat er 'voor de rust' wèl allemaal is gebeurd en wat dit voor impact heeft gehad op de dochters..was daar tijd en aandacht voor?
Rust..voor wie, op wat voor manier..ik vermoed niet voor de dochters..

-dan worden ook de 2 jongsten misbruikt (hoe zullen de oudste zich gevoeld hebben? ervaren zij schuld, omdat hij hen niet meer misbruikte? maar nu over gegaan was op de jongste?..zomaar wat vragen)

-hij valt in herhaling...(wijst even naar boven naar 'de rust'...ik blijf vermoeden en me afvragen, wiens rust? Het moge uit jouw verhaal duidelijk zijn, dat er blijvend sprake is van een zich herhalend patroon..

-Hij gaat in therapie..zijn goed recht..hij is volwassen. De vraag rijst: waarom zijn de jongste kinderen niet in therapie? het zijn kinderen..wie helpt hen?

Je vraagt, bij wie kunnen we een luisterend oor krijgen en raad.
Ik wil je nogmaals wijzen op mijn eerdere reply:

1) meldpunt kindermishandeling: 0900 - 123 123 0 www.amk-nederland.nl
2) incast.startpagina.nl
3) elke stad heeft een Riagg, Rutgerstichting..ook die kun je bellen

Ik hoop dat je hier iets mee kunt. En vooral, dat iemand de kinderen gaat helpen..hen op een veilige plek brengen..

Wat ik me ook afvraag: je zegt het is gemeld, er is zelfs een psycholoog bij betrokken. Dan moet er sprake zijn van melding bij het meldpunt kindermishandeling (uit hoofde van de functie van de psycholoog kan dit niet anders). Dit zou moeten betekenen dat Bureau Jeugdzorg ingeschakeld is. Wat weer zou moeten inhouden, dat deze familie 'onder toezicht gesteld is'. Maar..dat verklaart helemaal niet dan, waarom de kinderen geen hulp krijgen....


-

[AVee]

Voordat ik ook maar iets zeg, ik heb geen flauw benul waar ik over praat. Geen enkele kennis/ervaring om echt er iets zinnigs te zeggen. Ik zou zeker je vragen eens neerleggen bij mensen/instanties die er met meer kennis wat over kunnen zeggen. Zonder iets af te doen aan de suggesties die al gedaan zijn (en waar verder niets mis mee is), zou je ook contact op kunnen nemen met de Driehoek.

Één klein zinnetje viel me heel erg op:

quote:

izzewizze schreef op 06 februari 2006 om 22:35:
Ook zijn ouders vinden dat er niet meer over gesproken moet worden.

Dat kan volgens mij niet kloppen. Als inderdaad alles vergeven en verwerkt is dan moet er over gesproken kunnen worden. Dat zal dan misschien niet makkelijk zijn, maar als het onmogelijk is dan kun je volgens mij niet beweren dat het verwerkt is.
Daar komt bij dat je volgens mij je jezelf alleen maar kunt beschermen tegen het risico van herhaling (en dat is er blijkbaar) door het gesprek open te houden. Niet dat dat een garantie is, maar het onderwerp uit de weg gaan is bijna een garantie voor problemen. Dat betekend volgens mij dat dat gezin zich in elk geval 'op glad ijs' bevind.

[Pooh]

offtopic:CL->CZDP

[elle]

Ik heb niet met incest te maken gehad, maar ben wel opgegroeid in een ongezonde thuissituatie met een dominante vader. Daar gold: de vuile was hang je niet buiten, en zieleknijpers zijn voor gekken. Daarnaast wist familie er niet goed mee om te gaan. Zij waren bang dat als ze zich er teveel mee zouden gaan bemoeien, de zaak zou kunnen escaleren. Zij overzagen, volgens mij, de consequenties daar niet voldoende van, en dus waren zij bang en deden ze niets.
Dat heeft bij mij behoorlijk wat schade opgelevert. Wij waren niet gek, dus dat ik me thuis onprettig en onbegrepen voelde was mijn probleem. Daarover praten met anderen deed ik niet, want dat was niet normaal. Dus ben ik erg eenzaam geweest.

Daarom is mijn advies: zorg dat die kinderen ergens naar toe kunnen, ergens een veilige haven hebben. Niet per se om te praten, maar om zichzelf te kunnen zijn. Misschien zitten ze er nu niet op te wachten, maar zijn ze er later blij mee.
Probeer ook die jongste kinderen in therapie te krijgen. Afgezien van het gebeurde is de manier waarop er nu mee omgegaan wordt ongezond. Dat leidt naar mijn mening op de lange duur tot problemen. Die kinderen hebben sowieso een klankbord nodig dat niet binnen het gezin ligt, proffessioneel of niet.

[Jakolien]

Ik sluit me aan bij dingo en Marloes. Ik geef ook geen cent voor het berouw van deze dader.
Helaas heb ik ervaring met een dergelijke incestdader; ik ben er nl. mee getrouwd geweest. Ook hij heeft pas bekend nádat het (inmiddels volwassen geworden) kind ging praten. Hij vond al snel, en dat vonden ook zijn ouders (dus mijn ex-schoonouders) dat er maar niet meer over gepraat moest worden; "Er is een spijtbetuiging, dus God heeft alles allang vergeven. En jij hebt nu de christelijke plícht om ook alles te vergeven"...
Nee, aan dit soort snelle 'spijtbetuigingen' die alleen maar blijken te gaan om de spijt voor de eigen persoonlijke gevolgen, daar heeft niemand wat aan. Ook God niet!
Pas wanneer de dader zelf schoon schip wil maken (dus als hij zélf komt met de -nog achtergehouden- ontboezemingen, en hij geen enkel bezwaar maakt tegen aangifte, gesprekken, hulpverlening voor zichzelf, enz.) dán pas kun je wat mij betreft spreken van echt berouw. En dán is er pas een opening om iets te doen aan de geschonden verhoudingen..
Vergeet niet dat er onder incestdaders héél wat krokodilletranen worden gehuild....

[alfasierra]

Een dader zal eerst de de ernst behoren in te zien van wat hij heeft gedaan. Hij zal zijn zondige gedrag tegenover zijn slachtoffers (royaal) moeten erkennen.
Daarna pas kan hij vergeving vragen. En dat vraagt een uiterst nederige houding. (Mt 18, de slaven vallen voor de schuldeiser op de knieen)
Daarmee komt het slachtoffer in beeld: zij (meestal een zij, maar dat kan in andere gevallen net zo goed een hij zijn), moet er aan toe zijn om de vraag om vergeving te kunnen 'horen'. Dat kan jaren duren! De vergevingsgezindheid moet ontwikkeld worden, dat gaat niet zomaar.
De vraag om vergeving kan niet zonder dat het zonneklaar is waarvoor nou precies vergeving wordt gevraagd. Het eigen slechte gedrag en de gevolgen behoren daarbij expliciet tegen het slachtoffer uitgesproken te worden.
Ik vraag mij werkelijk af of dat is gebeurd. Zoniet, dan kom je op het terrein van het goedkope, onoprechte berouw en de daarbij behorende onechte vergeving.
Vergeving geeft bevrijding. Alleen an daaraan is te zien of het berouw en de vergeving écht'zijn.
Een berouwvol gemoed geeft aan slachtoffers altijd de gelegenheid om er op terug te komen. De mededeling dat er niet meer over gesproken dient te worden geeft m.i. aan dat de vergeving niet echt geschonken is, maar dat de dader(s) zijn geweten sust met een surrogaat-vergeving, en eerder uit is op het beperken van de schade aan de eigen reputatie dan op herstel van de beschadiging van het slachtoffer en op werkelijke verzoening.
Alle respondenten in dit topic voelen aan dat het met de dader niet goed zit. Ik denk het ook niet, maar de gegeven informatie is niet voldoende. Om de situatie bij de dader in te schatten, en om een goed advies te geven is meer informatie nodig.
Maar ik denk dat we allemaal meeleven met jou. Een confrontatie met incest in je directe omgeving is buitengewoon schokkend. En we staan al gauw met de mond vol tanden.
We bidden voor jou, en voor de slachtoffers. Maar evengoed voor de dader. Hij behoort de gelegenheid te krijgen om oprecht berouw te tonen. En wanneer echte, hartelijke verzoening uiteindelijk is bewerkt behoort ook een incest-dader de warmte te kunnen ervaren van de gemeenschap der heiligen (om het maar eens ouderwets te zeggen). Maar dan is nog een lange weg te gaan. Die kan eigenlijk niet zonder professionele hulp worden gegaan. Eleos, De Driehoek, of een pastoraal deskundige op dit terrein zijn daarbij voor de hand liggende helpers. En de kracht van de Geest.

[PietZa]

Bij de uitspraken van hierboven kan ik alleen maar toevoegen dat de dader zijn of haar (ik spreek voor het gemak maar even als hij) rechten heeft verspeelt. De dader moet goed begrijpen dat hij zijn positie op een verschrikkelijke wijze heeft misbruikt. Als hij echt berouw heeft van zijn daad dan verwacht hij helemaal niks van het slachtoffer. Alles moet van de kant van het slachtoffer komen.

Daarbij hebben slachtoffers zeer vaak een schuldgevoel opgebouwd. Het naar buitenkomen van de situatie is voor het slachtoffer een enorme last. Het slachtoffer kan zich zelfs schuldig voelen dat ze boos is op de dader. Als een dader dan ook nog eens gaat eisen om vergeving dan word het slachtoffer nogmaals slachtoffer, maar dan van de opgebouwde schuldgevoelens.

Als de dader vergeving eist dan ziet de dader niet in hoe erg het is. Dan is er geen berouw. De dader gebruikt vergeving dan als een deksel op de beerput. Terwijl de dader juist de beerput in moet zien om te kijken hoe erg het is.

[alfasierra]

Klopt precies. Daders hebben niets te eisen. Inderdaad bouw je zo de schuldgevoelens verder uit. Alleen slachtoffers bepalen het traject. En dat kan en mag lang duren.
Daarbij mogen we er wel voor zorgen dat we daders niet zodanig verbitteren dat ze nooit om vergeving vragen. Iedereen heeft schuld. En daders hebben een heeeeeel grote schuld. Maar soms hebben ze oprecht berouw. Dan mogen wij het niet verknoeien door daders af te wijzen en uit te stoten. Want het is heel heilzaam voor slachtoffers als daders oprecht berouw hebben en dat tonen. Verder ben ik het helemaal met je eens.

[shimmer]

Hoi Izzie,

Ik vroeg me af, hoe het er mee is. Of jullie inmiddels wat hulp en advies wijzer geworden zijn..

[izzewizze]

Gisteren zijn we weer als familie bij elkaar geweest. Ondertussen hebben we ook hun wijkouderling gesproken. De zorgen die we delen zijn gelijk. Mijn schoonzusje zit in de ontkenningsfase, en denkt dat zwijgen het beste is. Mijn zwager denkt dat alles weer normaal is nu hij in therapie gaat. Onze grootste zorg betreffen echter de kinderen die nog thuis wonen. Samen met de wijkouderling gaan we overleggen, hoe dat het beste kan worden opgepakt. Maar als familie denken wij dat het, het beste is als ze een tijdje uit huis worden geplaatst.

[shimmer]

Hoi izzie,

Fijn dat je even iets laat horen.
Wellicht iets voor je schoonzusje:

"De straf op zwijgen, ...is levenslang" (een doordenkertje).

Ik hoop ècht dat jullie snel professionele hulpverlening inschakelen voor de kinderen.
Heel veel sterkte, wijsheid en Gods steun gewenst!

[shimmer]

Hoi izzie,

Al even niets gehoord,...hoe is het met je, jullie nu?

Vriendelijke groet,
Shimmer