introspectie en gedachten nav daarvan

[mirt]

Ik werd laatst geattendeerd op dit artikel:
http://www.labri.nl/lev%209.2/introspectie.pdf over de gevaren van introspectie.

Ik had zojuist net een ander interessant artikel gelezen http://www.gestalt.demon..../ingeleverde%20thesis.pdf en er vielen mij heel veel raakvlakken op. Zoveel, dat ik er eigenlijk op het moment mee zit dat de schrijver van dit tweedde artikel (wees gewaarschuwd, het is nogal een uitgebreid artikel, je moet wel liefhebber zijn van zulke materie..) die misschien helemaal geen chisten is, mij veel christelijker overkomt dan Andrew Fellows. Dat kan natuurlijk aan mij liggen, maar ik sta open voor correctie en dat is onder andere ook de reden dat ik het hier plaats.

Om jullie de gelegenheid te geven te reageren zonder eerst heel veel te moeten lezen geef ik wat citaten van het eerste artikel en wat indrukken van het tweedde:

Even wat citaten uit dit artikel:

quote:

Introspectie is eigenlijk mentale masturbatie.

Het heeft als gevolg:

quote:

niet meer reageren op de werkelijkheid buiten ons.

En dat is niet goed.

quote:

We moeten ons dus verbinden met de werkelijkheid buiten ons.

quote:

Dat is gezond menselijk leven.

quote:

We worden alleen ons ware zelf als we verbonden zijn met wat echt is.

Iemand die aan introspectie doet kent geen intimiteit. Alleen schijnintimiteit. Wat we dan doen is:  

quote:

anderen uitzuigen om onszelf als echt te ervaren.

quote:

Zoiemand kan de ander niet zien als los van zichzelf.

quote:

De wereld is voor hen niet groter dan wat zij analyseren kunnen.

Wat moeten we doen?

quote:

Allereerst moeten we gehoor geven aan de oproep om lief te hebben.

We moeten verder leren in stilte naar onszelf te kijken in de tegenwoordigheid van een Ander.
We moeten gehoorzamen, gehoorzamen aan Gods wet die boven onszelf uitstijgt helpt goed tegen introspectie.


Tot zover het artikel van Andrew Fellows.
Ik zou hiernaast ter vergelijking heel graag een samenvatting willen geven van het artikel waar ik naar verwees. Ik doe dat misschien nog wel, maar het is wat veel voor nu. Dat is dus bij mijn weten geen christelijke schrijver (misschien ook wel?), maar als christen heb ik zoveel meer aan dat artikel.

Hij schrijft met veel 'erbarmen' over mensen met een borderlinestructuur. (Iemand met zo'n structuur hoeft nog geen borderline stoornis te krijgen, maar het kan wel, en er zijn meer mensen met een borderline structuur dan wij vaak denken) Er is dan iets misgegaan in het bevestigd worden als mens in je babytijd. Het is normaal dat een moeder op haar kind reageert. Met kijken, gelaatsuitdrukking en geluidjes. Daardoor kan een kind (al heel vroeg zijn de laatste 'ontdekkingen') leren dat hij zelf iemand is. Dat hij een betekenisvol iemand in de wereld is. Het gaat mis als de moeder afwezig is (letterlijk). Als de moeder alleen zichzelf wil zien. Of als de moeder zelf niet iemand kan zijn (hier zijn mooiere termen voor, maar ik heb nogal eens de neiging om de dingen zo simpel mogelijk te verwoorden) en alleen het kind ziet. Dan leert het kind ook niet zichzelf onderscheiden van de ander.

Als er zo dus niet iets ontwikkeld is wat normaal ontwikkeld hoort te worden, is zo iemand in het leven doelloos. Zo iemand kan wel doelen hebben, maar hij kan er zelf niet bovenuitstijgen. Hij wòrdt zijn denken. Of hij wòrdt zijn gevoelens. Of zijn activisme. En dat herken ik dan weer heel erg in het eerste artikel.

En misschien lees ik het verkeerd, maar ik proef daar geen erbarmen. Wel dat je dan als mens heel veel moet. Ik heb het woord moeten in de citaten niet vetgedrukt, ik wilde niet teveel mijn gevoel erin leggen, maar zo voelde ik het wel.

Terwijl deze schrijver, hij is zelf therapeut, benadrukt dat je als therapeut er voor zo iemand vooral moet zijn. Je moet een band aan willen gaan met zo iemand die wel wil, maar niet uit zichzelf kàn ontsnappen. Je moet zo iemand veiligheid bieden en ruimte geven om te ontdekken dat hijzelf ook iemand is. En verantwoordelijkheid kan gaan nemen voor zijn eigen leven. Hij noemt daarbij vaak het woord liefde. Maar dat begint bij de therapeut.

En dan terug naar het eerste artikel (sorry ik ben op dreef) Ik lees één keer over liefhebben. Het is dan een òproep aan zo'n persoon die teveel in zichzelf zit... Wel wordt gezegd dat de oproep van God zelf uitgaat. Maar niet, dat mis ik heel erg, dat God zelf met zijn liefde, die Hij heeft laten zien in zijn Zoon, een mens met onze gevoelens, eerst ons lief heeft gehad. Een volmaakte therapeut en meer nog dan dat.

Nou ja, dit komt misschien wat bombastisch over. Maar dit is op het moment gewoon waar ik tegenaanloop in dat artikel. Waarvan ik wel erken dat het z'n nut heeft in het wakkerschudden van ons. Maar waarin ik nog niet zie hoe het ons 'de dag doorhelpt'...

[Theodoor]

Hoi Mirt even een korte reactie.

Leanne Payne schrijft heel erg goede dingen over over introspectieve houding. Op een manier die zeker bewogenheid en liefde uitstraalt. onder ander in het boek "Luisterend bidden" van Leanne Payne. Van pastoral Care Ministries zijn ook andere schrijfster die hier op ingaan. In het bijzonder Signa Boudisbaugh, die uitgebreid beschrijft wat het effect is van het ontbreken van moederlijke liefde en affectie in de allereerste levensdagen van een kindje, in haar boek "Intimiteit: Illusie of Werklijkheid". Een boek dat ze vooral schrijft voor mensen die last hebben van verslavingen, maar met een gedeelte dat in werklijkheid veel breder van toepassing is op een grote groep mensen die een grote leegte in zichzelf ervaren waaronder de zogenaamde mensen met borderline structuur. Zie onder andere www.leannepayne.nl voor meer info.

Ze schrijven niet alleen over de liefde van God. Maar ze geven ook handaten voor het ontvangen van genezing en liefde. Ik denk echt dat je hierin zult kunnen vinden.

groeten Theodoor

[mirt]

Ja, dat zijn wel schrijvers die mij aanspreken.
Ik denk dat bijvoorbeeld Leanne Payne heel veel opgepikt heeft wat kerken hebben laten liggen.

Als ik over dit soort dingen doordenk dan heb ik wel veel behoefte aan uitgewerkte evenwichtige uiteenzettingen. Ik ben namelijk ook weer gevoelig voor juist kritiek op Payne en ook anderen (zie bijvoorbeeld voor zulke kritiek: http://www.solcon.nl/schriftgezag/htmldoc/lifemodel.htm ) Het gaat er dan om dat de verlossing van onze zònden vervangen lijkt te worden door een soort psychologische verlossing zonder meer.

Maar ik merkte dat dit artikel van Andrew Fellows (en nog wel van labri) bij mij veel losmaakte aan irritatie van het volgens mij te eenzijdig benadrukken van hoe wij moeten zouden leven met voorbijgaan van inzicht (volgens mij!) in psychologie. Dan vind ik soms woorden, ook al zijn ze christelijk bedoelt, ook alleen maar wòòrden... Misschien arrogante gedachte van mij.

Er is hier op het forum geloof ik nooit een bespreking van Leanne Payne geweest he...
Ik ben wel benieuwd of er meer mensen zijn die daar behoefte aan hebben..

[Marc Knoop]

Schrijf de persoon een brief waar je klachten over hebt ipv roddelen zoals de Bijbel ook aangeeft.

[mirt]

Goed idee Marc, ik heb gelijk een email verzonden naar labri.

[Mezzamorpheus]

Hier praten over de ideeen van bepaalde personen is niet verkeerd. Zogauw het meer over de persoon dan over zijn/haar ideeen gaat, wordt het roddelen.

[mirt]

http://www.bethinking.org...io&MediaType=Download
Hier kun je Andrew Fellows horen voor degenen die geïnteresseerd zijn. Ik zocht naar een in het engels geschreven tekst van hem omdat ik van l'abri zijn adres gekregen heb om een reaktie te schrijven. Dat zal in het engels moeten en omdat ik dat niet uit mijn mouw schud zocht ik dus naar zijn gedachten in zijn oorspronkelijke taal. Ik vond niets, alleen deze gesproken tekst. Natuurlijk wel leuk op zich, om hemzelf te horen.

Wat mij wel intrigeert is dat hij zelf zo'n allesomvattende gedachtengoed heeft. Wij allemaal, als moderne mensen, lijden aan een overfocussen op onszelf. Wij allemaal zijn het contact met de werkelijkheid kwijt. Dat is hèt kenmerk van onze moderne tijd. En hij heeft het antwoord.

Ik sta er open voor dat wel. Maar ik heb gewoon (heel eigenwijs) allerlei kantekeningen. Het duurt nog wel even voordat ik dat in het engels heb geformuleerd. Dus als er tegen die tijd nog reakties komen op zijn gedachtengoed, zou ik dat leuk vinden om daarmee weer mijn eigen gedachten hierover verder te kunnen vormen.

[Theodoor]

Hoi Mirt en anderen,

Ik denk zeker dat nadenken over het gedachtegoed van leanne payne en tegenreacties daarop niet gelijk staat aan roddelen. Al kan het natuurlijk goed zijn om ook echt direct te communiceren met ze, vooral als je er veel mee bezig bent of opheldering nodig hebt over bepaalde zienswijze.

Zonder dat ik nu de kritiek gelezen heb. Kan ik voor mezelf zeggen, dat ik me kan voorstellen dat sommige mensen het te psycholiserend vinden. Het probleem is dan dat je dan haar uitleg als alomvattende uitleg gaat zien. Zij is ook mens met haar eenzijdigheid en haar beperkingen. Zo is het met al de kritiek van Solcon. Het is alsof er alleen perfecte mensen mogen schrijven en bestaan. Gelukkig is de genade van God groter en gebruikt hij ook niet perfecte mensen in dienst van Hem.


Gelukkig hebben dan ook niet haar boeken als een bijbel, dan zouden veel mensen afgehaakt zijn. Aan de ander de kant geloof ik dat Gods woord op veel gebieden toegepast kunnen worden en dat de toepassing van Leanne Payne voor veel mensen een zeer verrijkende toepassing kan zijn in de dagelijkse omgang met God en het ontvangen van zijn genezende liefde.

Wat voor mij heel belangrijk is of Jezus de eer krijgt. Kijk, dan is er lange traditie die aan God geen genezing of zeer beperkte genezing van de psyche toe heeft geschreven door liefde van God in Jezus voor ons beschikbaar gemaakt. Door de mogelijkheid tot genzend te werken met zijn liefde en zijn aanwezigheid niet toe te schrijven haal je het werk van Jezus eerder naar beneden dan dat je Jezus werk verhoogd.

Wat dat betreft laat Leanne Payne veel van Gods genezende en helende werk zien vanuit de intieme omgang met God. Dat zijn geweldige dingen! Dat wil ik graag meenemen in mijn leven.

Ondertussen heb ik nu ook een boodschap gehoord waar het nieuwe verbond van Gods genade door Jezus Christus en de zekerheid van het geliefd zijn door hem zo centraal en groots en praktisch werkend zijn neergezet met fundamenten vanuit onder andere het oude testament (met name veel uit priester en offerdienst en door te kijken naar Hebreeuwse taal en betekenis in de bijbel) welke ik zelf ook als genezend en bevrijdend heb ervaren, zonder dat het psychologiserend was. Dit vond ik nog rijker en bovendien eenvoudiger dan Leanne Payne, en ik denk dat het ook een veel bredere groep kan aanspreken. En ach op Solcon zullen daar ook wel op tegen zijn. Ik hou me daar niet mee bezig.

Maar uit persoonlijke interesse en achtergrond is de diepgang van Leanne Payne op psycholigsch vlak een verrijking voor mij geweest en ik kan zeker nog wel meer leren in de toekomst.

[franciscus]

Los van alle antwoorden wil ik inhaken op dit onderwerp. Iemand in een kring haalde het eerste genoemde stuk aan en het sprak mij erg aan. Los van de andere reacties die verder ingaan op dit onderwerp houd ik mij bij dit eerste stuk. Ik heb het voor mijzelf opnieuw uitgewerkt en vereenvoudigt. Want het basisidee en de stelling riepen mij uit mijn stoel.

In principe kan je met het stuk nog allerlei kanten op. Want waar ligt de reden dat iemand introspectief is. Dat is al een vraag die de eenvoudige antwoorden in het stuk mischien te eenvoudig laten zijn. Er zou meer voor nodig zijn om -niet- meer introspectief te zijn.

Voor mijzelf heb ik niet meer dan de eenvoudig antwoorden die het stuk aangeeft. Echter, uit het probleem komen van het introspectief zijn kan mischien wel een proces zijn van maanden of bij sommige jaren.

Ik wil in de ochtend wel opstaan en de vogels horen fluiten in een eenvoudige wereld die mij toelacht. Als kind hoorde ik altijd de duiven koeren die een licht wierpen op de ochtend. Nu sta ik op en een zeer vogelrijke omgeven maar het blijft een proberen.

Want het laatste jaar heeft veel gevraagd van mij en ben vast gelopen in honderen discussies en ingewikkelde werkrelaties. Het was hard werken om uit een dip te komen maar wat is het grootste probleem, van nature ben ik introspectief. Ik weet al jaren van mijzelf dat ik de neiging heb om in een eigen wereldje te leven. Met mijzelf en mijn gedachten bezig kan zijn. Dat is van buiten niet te zien maar dat is puur omdat ik het van mij zelf weet en in de gaten moet houden.

De begrippen als van "steeds maar denken" en "als maar bezig zijn" zijn op mijn lijf geschreven.

En dan komt er iemand met drie eenvoudig kant en klare antwoorden. Ik weet het, ik weet het, de basis is goed. Maar of dit zo één twee drie voor elkaar is....

Draagkracht en draaglast spelen hierbij een rol. Nu er beslissingen zijn genomen heb ik de draagkracht om deze last te gaan beslechten. Maar de kracht om dit verleden jaar zomer op te pakken was er toen niet.

Zo zullen er psychische problemen of druk,  externe problemen, aangeleerd gedrag of religeuze inzichten kunnen zijn dit stuk niet tot een hulpmiddel laten zijn. Want de draagkracht is er niet.  Het is te veel gevraagd.

Met de antwoorden zou hiervoor ook aandacht moeten zijn en meerdere hulpmiddelen of handvaten om dit op te pakken.

Zoals gezegd, makkelijker gezegd dan gedaan!

Zelf ben ik bezig met een soort veranderen in mijn denken. (Dit is bijbels) .
Eenvoudige gedachten als een dankwoord/gedachte of de gedachte "niet naar binnen maar naar buiten denken"

De vraag: zijn er meer die actief met dit stuk bezig zijn?