het lijkt alsof iedereen ontzettend goed weet wat de christelijke regels voor gezinsplanning zijn. Zijn wij echt het enige stel dat zich afvraagt hoe wij invulling moeten geven aan deze verantwoordelijkheid? Wij hebben nu twee kinderen en willen 'ooit' graag een derde (en wie weet, vierde, vijfde.... als het ons gegeven is natuurlijk!). Ik heb het idee dat we een derde kind nu best aan zouden kunnen, maar als ik eerlijk ben vinden we het ook wel lekker om nu geen gedoe met zwangerschap, ruimtegebrek en nachtelijke voedingen te hebben. Is het dan te egoistisch om te wachten met de derde (om het maar lekker lomp te zeggen) of is het oké om tussen onze jongste en de evt. volgende een groter leeftijdsverschil te creeeren?
