quote:
diak2b schreef op 01 juni 2006 om 01:10:[...]
Dat vond ik zo aardig aan die bioloog die feitelijk zei: je kan toevalligheden hebben tot je een ons weegt, maar het eind van het liedje is toch steeds hetzelfde. Kortom, de misvatting in ET is dat al die willekeurige mutaties tot willekeurige, onvoorspelbare resultaten leiden. Heel veel toeval bij elkaar levert niet vanzelfsprekend een grotere variatie aan mogelijkheden op.
ok, begrijp ik je goed als je zegt:
heel veel toevalligheid en heel veel tijd resulteert (hoevaak je het proces het ook opnieuw zou 'opstarten') zo ongeveer altijd tot hetzelfde?
En bedoel je dat dan mbt de hele 'tree of life'?
Ik kan namelijk wel een flink eind met je meegaan, in de zin dat, als je bv. e.o.a. eiwit hebt, er natuurlijk maar een beperkt en bepaald aantal 'buren' zijn waar je met één, twee of bv drie mutaties kan komen. Als je een 'lego kasteel' hebt gebouwd, kun je met vervanging van een klein aantal stenen echt niet ineens een 'lego auto' maken, maar alleen maar 'lego kastelen' die er een heel klein beetje anders uitzien. En als je dan ook nog weet dat de meeste varianten niet levensvatbaar zijn, kun je inderdaad wel voorspellen dat, als het maar vaak genoeg geprobeerd wordt, vanzelf een keertje die optie wordt gekozen die wel iets nuttigs oplevert. En als er maar één nuttige optie is, dan komt er dus iedere keer hetzelfde antwoord uit dat willekeurige kiezen.
Als ik willekeurig mensen ga aanspreken op straat (in elke stad en elk dorp op de hele wereld) en ze vraag of ze 'Diak2b' heten, dan is dat een heel willekeurig proces. Er zijn 6000000! (6.000.000*5.999.999*5.999.998* .... * 3*2*1 = heeeeeel veel) opties en volgorden om dat te doen. Maar grappig genoeg kom ik vroeg of laat precies bij die ene gast uit die zo gek is om zich 'diak2b' te noemen
Dus het zoekproces is willekeurig, maar de uitkomst lag vantevoren al vast. In deze metafoor is het zoeken het muteren (en recombineren), en de 'fitness' die bepaalt of ik iets nuttigs (levensvatbaars) te pakken heb, is of die persoon in kwestie 'diak2b' heet. De moraal van dit verhaal is dus, dat als je 'fitness' maar beperkt genoeg is, de uitkomst van willekeurig zoeken inderdaad helemaal niet willekeurig is, maar zelfs deterministisch. We weten alleen niet hoe lang het gaat duren totdat we er komen, maar komen zullen we er (gegeven oneindige tijd).
eh... was dat ongeveer wat je bedoelde?
quote:
Dat is overigens in zichzelf nog allerminst een stap die richting ID dwingt, maar het maakt imho de verenigbaarheid van een theïstisch wereldbeeld en ET wel makkelijker.
die constatering op zich nog niet. Het kan zo zijn dat de natuur 'toevallig' zo mooi in elkaar zit, dat voor elk eiwit en elk enzym er toevallig maar één of een beperkt aantal zinvolle 'opvolgers' zijn. Zoals je een beekje met droge voeten kan oversteken (natte voeten betekent: niet levensvatbare mutatie) door van van de ene steen op de andere te springen. En als er maar weinig stenen liggen, dan is er maar één pad naar de overkant, en kom je altijd op dezelfde plek aan de overkant aan.
(overigens denken de meeste biologen, dat er heel veel stenen liggen, en de uitkomst elke keer anders zou zijn, als je weer de beek over wilt. Dus als evolutie nog een keer zou beginnen, dan zouden er niet weer mensen uitkomen, maar iets compleet anders.)
Alhoewel een 'mooi in elkaar zittend heelal' op bovenstaande manier, waarin precies op de juiste plekken stenen in het beekje liggen, zodat je inderdaad van de ene kant naar de andere kunt via levensvatbare stappen, niet
dwingt naar een ID conclusie, zou ik het toch een sterke aanwijzing vinden. Alternatief is namelijk: ofwel een verklaring vinden waarom de stenen zo mooi liggen dat 'het leven' kon oversteken, of je beroepen op de vaak aangroepen godin die toeval heet.
