quote:
quote:
Dan is M3 inderdaad niet schuldig.
quote:
ik ga 'm toch even maken hoor
quote:
Ik doe dat zelf niet, zeker niet voor een ander. Ik neem aan dat je me wel toestaat op enig moment in de toekomst de vraag te verbinden (niet te extrapoleren!) met wat je eventueeel over je gedachten over God, mens en schuld wil vertellen.
ik loop gewoon wat op de zaken vooruit
mijn extrapolatie:
ik snap het ook allemaal niet precies, maar ik kan me zo voorstellen dat God alles toch al vantevoren wist (omdat Hij de hele boel gemaakt heeft). Het is dus niet onlogisch om te stellen dat God al vantevoren wist dat M3 wel of juist helemaal niet zou komen op de dringende oproep van God. De 'ketenen' waarmee M3 vastzit, zijn dan wellicht ook niet een 'extra' iets in het probleem, maar een uitvergroting van wat er bij M2 ook al het geval is. M2 wil simpelweg niet, en M1 wel. M2 is dus al geketend, maar die ketenen zijn in feite z'n eigen ketens. Zijn eigen wil (of onwil) houdt hem vast. Ik zou zeggen dat dat bij M3 ook zo is.
Als M3 wel ontvankelijk was (omdat God hem zo geschapen had? Omdat M3 wel wil?
*), dan waren die ketenen er automatisch niet geweest.
Ik denk dat het een soort non-vraag is, om te vragen hoe het met M3 zou zitten, als hij wel wilde, maar niet kon door ketenen. Net zoiets als vragen wat er was, 5 minuten vóórdat de tijd begon, of wat er noordelijker dan de noordpool is.
* Hoe het precies komt dat een mens wel of niet ontvankelijk is, dat is een heel andere vraag. Ik ben geen 'hyper-calvinist' die zou antwoorden dat het
allemaal gepredestineerd is, in de zin dat de schepping alleen een soort van film is, die door God afgedraaid wordt. Daarvoor staan er ook teveel teksten in de bijbel, die de verantwoordelijkheid om op God te reageren, bij de mensen leggen. Denk aan de uitsrpaak in Ez.18 dat God geen welgevallen heeft aan de dood van een goddeloze. Denk ook aan alle oproepen van Jezus om het koninkrijk te zoeken, en Jezus' opmerking dat Hij aan de deur staat en klopt (Openbaring).
Aan de andere kant ben ik zeer zeker geen Arminiaan die zou stellen dat het de vrije wil van de mens is, om tot God te gaan. Denk aan Efeze, waarin toch iets blijkt van ons voorbestemd zijn. Kennelijk had God het vantevoren al wel bepaald. En Jezus zegt ook (gelijkenis van de rijke jongeling) dat het nogal onmogelijk is (vanuit de mens bezien) om behouden te worden, maar dat bij God alles mogelijk is. Dus het ligt niet aan de mens.
Dus het ligt niet aan de mens en het is op e.o.a. voorbestemd, maar tegelijkertijd ligt er wel de oproep om te zoeken, en de oproep om open te doen als Jezus op je deur klopt. Misschien is de metafoor van de drenkeling wel aardig (maar niet volledig). Wij zijn zelf van het schip gesprongen (want het water leek zoveel leuker). Wij gingen zelf kopje onder (want de zeebodem leek zoveel leuker) en we wilden eigen baas zijn. En we dachten dat we wel onder water konden ademen (want wie heeft God nodig als je zelf goddelijk bent?). De reddingsboei die God ons toewerpt willen we eigenlijk niet eens aanpakken, want waarom hebben we hulp nodig? Het voelt toch goed onderwater en we zijn zo vrij (ja,... door zuurstoftekort gaan we hallucineren). Uiteindelijk moet God zelf ons met z'n sterke Arm (Jesaja 53:1 !!) eruit vissen, en wij nog tegenspartelen ook. Misschien dat de mens ergens in het hele proces ineens het heldere idee krijgt dat hij toch wel eens in de problemen zou kunnen zitten en dat het nuttig is om niet teveel tegen te spartelen, maar veel groter zou ik de rol van de mens niet noemen.
Frustrerend om het niet te snappen, maar het past wel in het rijtje. Geloven: Menselijke verantwoordelijkheid, maar tegelijkertijd ook Gods plan. Incarnatie: 100% God maar ook 100% mens. Triniteit: 1 maar tegelijk ook 3. Inspiratie: zowel een auteur als een Auteur. Gelovige: zware zondaar maar tegelijkertijd al gerechtvaardigd, etc...
God moves in mysterious ways, zullen we maar zeggen.