Auteur Topic: Is er een goede en niet goede manier van berouw?  (gelezen 1495 keer)

mirt

  • Moderator
  • Berichten: 1730
  • strijd de goede strijd
    • Bekijk profiel
Is er een goede en niet goede manier van berouw?
« Gepost op: september 24, 2006, 01:54:09 pm »
Het onderstaande is niet bedoelt als een preek van mijn kant, maar het zijn gedachten naar aanleiding van een preek van vandaag.


Je kunt je door mensen schuldig voelen
als je voelt dat je niet bent zoals het hoort, als je niet lief genoeg voor anderen bent,
waarmee vaak bedoelt wordt dat je niet bent zoals anderen je willen hebben.

Als je hierdoor schuldgevoelens ontwikkelt en het gaat in de kerk om het hebben van berouw, dan kun je zelf gaan denken dat de schuldgevoelens die je eigenlijk altijd (bewust of onbewust) wel bij je draagt wel te maken zullen hebben met het zondige in je.
Ook als je geen schuldgevoelens hebt ontwikkeld maar juist een houding waarvan mensen vinden dat je overkomt als iemand die zich nergens wat van aantrekt, zich niet nooit wil laten corrigeren, misschien wel als iemand die narcistisch lijkt te zijn, dan kun je denken dat het schuldgevoel over het ontbreken van schuldgevoel dat jou aangemeten wordt door mensen te maken heeft met het schuldgevoel dat God van jou verlangt.

Wil God dat wij ons zelf steeds afmeten met anderen, of wij het wel zo goed doen als hen
en of wij aan hun normen beantwoorden, of we bijvoorbeeld wel al onze tijd nuttig besteden en niet iets verkwisten, of wil Hij een ander soort berouw?

God liet Nathan bij David komen na een grote zonde
Nathan zei niet: wat jij gedaan hebt hoort niet, is zondig, maar hij vertelde een verhaal waaruit bleek hoe erg het was wat David gedaan had met een ander.

Als wij God kennen
ook maar iets van Hem kennen
over hoe Hij is
en over hoe Hij naar ons kijkt
en wij beginnen te beseffen wat wij tegen hem gedaan hebben,
komt er dan een ander soort berouw in ons op, of toch ongeveer hetzelfde?

Bij mij anders
Ik kan mij in berouw overgeven aan Hem
en niet aan mensen
Ik kan maar moeilijk tegen mensen zeggen dat ik fout zit
tenminste als het dingen zijn die mijn persoonlijkheid raken
Want mensen vangen je niet op, meestal
en als je vaak gevallen bent, ben je voorzichtig geworden.

Maar God houdt zijn armen eerst onder je
en zegt dan: val maar,
Ik weet dat je niet rechtop kunt staan.
En dan laat ik me graag vallen,
het doet wel pijn
maar het is een heel ander soort pijn als wanneer mensen je laten vallen.

Ervaren jullie dat verschil ook?

Ik bedacht namelijk vandaag (we hadden een preek over David en zijn zonde met Bathseba, waar ik allerlei gedachten van mijzelf mee mengde en op het bovenstaande uitkwam) dat het zomaar kan gebeuren dat wij gewend zijn aan een soort berouw, spijtgevoelens die tussen mensen onderling spelen en dan verwachten dat als God naar berouw vraagt dat Hij dan die gevoelens bedoelt.

Misschien vindt iemand dat ik het verschil te groot maak. Dat wil ik dan graag horen. Ik wil nog wel even zeggen dat het mij bij de spijtgevoelens die ik dus als discutabel zie, gaat om gevoelens die anderen (bewust) bij jou oproepen. Ik besef dat ik daar ook een vertekend beeld van kan hebben. Ik bedoel, ik kan mij ook voorstellen (en heb daar gelukkig ook ervaring mee) dat je zoveel van iemand houdt en zoveel liefde van iemand ontvangt dat je, als je merkt dat als je zo iemand schade doet, dat er dan een ander soort berouw (wel te vergelijken met het soort berouw dat God van ons vraagt) bovenkomt dan het soort berouw dat ik bedoelde met het puur ‘niet goed genoeg zijn in de ogen van mensen’, waar liefde helaas vaak niet bij komt kijken.  

Misschien zijn er ook wel mensen die vooral met het laatste te maken hebben gehad en daar ook wat over kwijt willen.
ernstige mensen worden pas somber als ze niet ernstig mogen zijn

Zijnkind

  • Berichten: 5099
    • Bekijk profiel
Is er een goede en niet goede manier van berouw?
« Reactie #1 Gepost op: september 24, 2006, 03:10:34 pm »
Teleurgesteld in mensen die allerlei verwachtingen van je hebben? Ja, dat ken ik wel. In mijn specifieke geval betekent dat mensen ervan uitgaan dat ik inmiddels wel weer zo ben als voor mijn echtscheiding. Het is inmiddels al wat jaartjes geleden.
Dat dit niet zo werkt vergroot de afstand tussen hen en mij. Maar zelf ben ik daar ook schuldig aan. En daar heb ik het wel moeilijk mee. Want waar ligt de grens tussen anderen niet goed benaderen en zelf verkeerd benaderd worden? Dat is niet altijd duidelijk. Ondertussen zie ik wel verwijdering tussen hen en mijzelf.

En dat gebrek aan liefde bij mensen geldt ook net zo goed mezelf. Daarom is berouw tonen aan God zoveel makkelijker. Hij kent me toch al door en door. Hij neemt me hoe ik was, nu ben en later zijn zal. En Zijn reactie is goed en liefdevol. Ook al snap ik soms niet wat er gebeurd.

Misschien zit het grootste verschil wel in het vergeven. God zal ons vergeven als we oprecht naar Hem gaan. Bij mensen moet je dat maar afwachten als je hen jouw berouw betoont. Je weet immers hoe lastig je hetzelf vind om het onrecht (dat je aangedaan is) te vergeven.
Spreuken 16: 3 Vertrouw bij je werk op de HEER, en je plannen zullen slagen.

elle

  • Moderator
  • Berichten: 7583
  • The way of the leaf
    • Bekijk profiel
Is er een goede en niet goede manier van berouw?
« Reactie #2 Gepost op: september 24, 2006, 03:32:38 pm »
Ik denk dat je tegenover God op een heel andere manier schuldig bent dan als tegenover medemensen.

Volgens mij zijn er 2 typen tekortkomingen tegenover God
1) heeft te maken met erfzonde: het onvermogen tot perfect zijn, zoals Hij ons in principe geschapen heeft. Hieronder vallen zaken als verdriet hebben, ziek zijn, dood gaan.
2) tekort schieten in je taak: rentmeester zijn op deze aarde. Daaronder valt: verkeerd omgaan met je medemensen en met deze aarde (dieren, grondstoffen, milieu ea). Dat is meer het niet kunnen naleven van  de 'de wetten van God houden'. Idealiter is dit de manier waarop Gods kinderen met elkaar omgaan. De praktijk is imho anders.

Tekort schieten tov andere mensen (al dan niet aangepraat) heeft imho te maken met sociale conventies, zeg maar de ongeschreven afspraken onderling.
Deze zijn niet per se 'christelijk', al gelden binnen een kerkgemeenschap andere conventies dan tussen niet-kerkelijke mensen. Bij het overtreden van zo'n conventie zal de omgeving (be)rouw verwachten. Dat is volgens mij niet hetzelfde als wat God van je verwacht.
Voorbeeld: echtscheiding (en ga me nu aub niet affikken op het voorbeeld). Voor niet-kerkelijke mensen ben je op een gegeven moment 'gek' als je berouw toont over een echtscheiding. Binnen de kerkgemeenschap hoort een echtscheiding echter met enig berouw gepaard te gaan, afhankelijk van de context ('zomaar' versus 'overspel'). Naar mijn mening keurt God elke vorm van echtscheiding af, zelfs bij overspel. De mate waarin je je 'schuldig hoort te voelen' hangt dus af van wie je op het gebeurde aanspreekt.
Ander voorbeeld: onvruchtbaarheid. Geen mens (kerkelijk of niet) zal verwachten dat iemand die onvruchtbaar is zich schuldig of berouwvol voelt. Naar mijn mening doe je echter God tekort, omdat dit laat zien dat je met (erf)zonde bevlekt bent.

Kortom: ik denk dat je terecht verschil aanbrengt. De maat waarmee God ons meet is een andere dan waarmee de omgeving (vaak) meet.
Hoe je daarmee om moet gaan, is een tweede en lastige vraag. Een deel van het antwoord zit hem denk ik in Matteus 7:1. Oordeel niet (en praat een ander dus geen schuldgevoel aan), want daarop zul je zelf geoordeeld worden. Als iemand je een schuldgevoel aanpraat, is diegene imho bezig met oordelen. En dat lijkt me een taak die alleen aan God is, zeker wanneer het gaat om zaken waarin God de schuldeiser is (echtscheiding, roken, 10% inkomen wegschenken). En dan lijkt mij Joh 5 een heel troostende tekst:
quote:
... 21 Want zoals de Vader doden opwekt en levend maakt, zo maakt ook de Zoon levend wie hij wil. 22 De Vader zelf velt over niemand een oordeel, maar hij heeft het oordeel geheel aan de Zoon toevertrouwd. 23 Dan zal iedereen de Zoon eer betuigen zoals men de Vader eert. Wie de Zoon niet eert, eert ook de Vader niet die hem gezonden heeft. 24 Waarachtig, ik verzeker u: wie luistert naar wat ik zeg en hem gelooft die mij gezonden heeft, heeft eeuwig leven; over hem wordt geen oordeel uitgesproken, hij is van de dood overgegaan naar het leven.

            
"Ask not what the Body can do for you. Ask what you can do for the Body."[/]

Kaleb

  • Berichten: 9
    • Bekijk profiel
Is er een goede en niet goede manier van berouw?
« Reactie #3 Gepost op: september 30, 2006, 08:35:11 am »
Beste Mirt,

Dank voor de mooie woorden die je met ons gedeeld hebt! In mijn visie liggen ze in dezelfde lijn waarin ook David's beste kwaliteiten te vinden zijn, namelijk die van (psalm)dichter. Jouw woorden ademen dezelfde sfeer van oprechtheid, het zelf doorleefd hebben van wat je schrijft. Mooi!

Wat je vraag betreft, je hebt onder meer het volgende opgemerkt:
quote:
Wil God dat wij ons zelf steeds afmeten met anderen, of wij het wel zo goed doen als hen en of wij aan hun normen beantwoorden, of we bijvoorbeeld wel al onze tijd nuttig besteden en niet iets verkwisten, of wil Hij een ander soort berouw?

            


Geen mens kan er aanspraak op maken een maatstaf te zijn voor anderen. Zeker, je kunt je door anderen laten inspireren, maar ga jezelf niet afmeten aan een ander om zo je positie ten opzichte van God en van het geloof te kunnen bepalen. Er zullen namelijk altijd mensen zijn die het in jouw ogen zoveel beter doen dan jij, en wat de ene mens afkeurenswaardig vindt, is in de ogen van de ander zo erg nog niet. Wie heeft er dan gelijk?

Wat jij met God hebt, is persoonlijk en uniek, een relatie tussen jou en Hem. Ik denk dat er maar één soort berouw is, en dat is oprecht berouw, voortkomend uit het besef dat je in liefde voor God of voor een medemens tekortgeschoten bent. Berouw is niet datgene waarvan jij misschien denkt, dat je het volgens anderen zou behoren te voelen in een gegeven situatie, maar altijd datgene wat je zelf voelt. En als er iets in je leven is waarvan je rationeel weet dat het niet kan kloppen terwijl je er eigenlijk geen spijt bij voelt, breng het dan in elk geval voor God, en vraag of Hij je wijsheid wil geven in die kwestie. En dat zal Hij ook doen, als je Hem daar oprecht om vraagt...

reindertje

  • Berichten: 156
  • Er komen nieuwe hemelen en een
    • Bekijk profiel
Is er een goede en niet goede manier van berouw?
« Reactie #4 Gepost op: december 04, 2006, 08:57:40 pm »
Het is heel simpel:

Berouw hebben is een werkwoord. Actie is vereist.

Bedenk dit niet!!
Kinderdoop heeft mij toch gered? Zolang ik maar vergeving vraag is het toch goed? Zolang ik maar spijt heb, dan vind God het toch goed? God is toch een God van liefde?

Bedenk goed hoe we vergeving van zonde krijgen: JEZUS HEEFT ZIJN LEVEN GEGEVEN.

Bedenk dit goed, voordat je zegt: oh ik heb spijt, ik heb berouw, god vergeef mij op basis van het loskoopoffer van Christus. Christus was volmaakt, zonde enige vorm van zonde. Joh 3:16 geeft aan dat juist omdat God ONS lief had, hij zijn zoon heeft gegeven, om zo leven te bewerkstelligen, van volmaaktheid. Onvolmaaktheid is geen excuus... Leven is een gift.

Kortom: berouw gaat, net als een geloof zonder werken dood is (jakobus 2:14-17), berouw zonder werken van ommekeer ook dood...

Toch, evenwicht is op zijn plaats: 2 kor 8:12 geeft aan dat "de bereidheid" een maatstaf voor GOd is. Paulus sloeg zijn lichaam, zijn zondige lichaam. Goed doorgrond ons hart. Enkel God kan ons oordelen...

Maar ik moedig je aan: Blijft beproeven of gij in het geloof zijt, blijft bewijzen dat gij goedgekeurd zijt.” — 2 KORINTHIËRS 13:5.
En de dood zal niet meer zijn, noch rauw, noch geschreeuw, noch pijn zal er meer zijn. DE vroegere dingen zijn voorbij gegaan...

penguin1978

  • Berichten: 555
  • Kind van de Alverzoener !!!
    • Bekijk profiel
Is er een goede en niet goede manier van berouw?
« Reactie #5 Gepost op: december 04, 2006, 11:44:18 pm »
Beste Mirt,

Om een antwoord te geben of er een goede en een niet goede manier van berouw is wil ik je meenemen naar het volgende bijbelgedeelte:

"8 Want al heb ik u door mijn brief bedroefd, ik heb er geen spijt van. Mocht ik er spijt van gehad hebben, ik zie, dat die brief u, indien al, dan toch slechts tijdelijk bedroefd heeft; 9 thans verblijdt het mij, niet, dat gij bedroefd zijt geworden, maar dat de droefheid u tot inkeer heeft gebracht; want gij zijt bedroefd geworden naar Gods wil, zodat gij generlei nadeel van ons hebt geleden. 10 Want de droefheid naar Gods wil brengt onberouwelijke inkeer tot heil, maar de droefheid der wereld brengt de dood. 11 Want zie toch, wat juist deze ervaring van droefheid naar Gods wil u gebracht heeft: welk een ernst, meer nog, verontschuldiging, verontwaardiging, vrees, verlangen, ijver, bestraffing. Gij hebt in allen dele doen blijken, dat gij zuiver stondt in deze zaak. 12 Daarom, indien ik u al geschreven heb, dan was het niet om hem, die onrecht begaan, of om hem, die onrecht geleden had, maar opdat uw zorg voor ons bij u openbaar zou worden voor het aangezicht Gods. 13 Daarom zijn wij vertroost."(2 Korintiërs 7 : 8 - 13)

In de tekst komen er 2 soorten bedroefdheid voor (vs10):

1. Bedroefdheid naar Gods wil, deze brengt onberouwelijke inkeer tot heil

2. Bedroefdheid naar de wereld, die leid naar de dood.

Maar wat is het verschil?

Bedroefdheid of berouw naar de wereld is het gevolg van dat je bedroefd bent vanwege je gedrag, zonde of andere dingen om een andere reden dan dat je er daadwerkelijk spijt van hebt. Je hebt er spijt van vanwege de gevolgen, wat mensen van je denken, dat je niet meer geliefd bent door iemand (of daar bang voor bent) of de consequenties van je gedrag en eventueel zonden. De bijbel zegt glashard dat dit leid naar de dood.

Bedroefdheid naar de wil van God is dat je daadwerkelijk spijt hebt omdat je weet dat je voor God verkeerd bent geweest en tekortschiet en dat je daadwerkelijk verlangt dat de relatie met Hem hersteld wordt en wordt bewerkt door de Heilige Geest. Het resultaat is onberouwelijke inkeer tot heil een daadwerkelijke verandering in je leven.

Daarnaast geloof ik ook dat je berouw kunt hebben om dingen waar je geen berouw over hoeft te hebben bijvoorbeeld als je je schuldig voelt omdat je niet bent wie een ander van je verwacht dat je bent of dat je niet voldoet aan de maatstaven van anderen ... als dit niet het gevolg is van zondig gedrag, zijn dit simpelweg valse schuldgevoelens. Je bent niet schuldig omdat je niet voldoet aan de maatstaven van iemand anders of omdat je bent wie je bent, de duivel wil graag dat je dit gelooft ... zodat je niet vind wie je bent in Jezus Christus. In Jezus Christus ben je een kind van God en ben je geliefd en ben je geheiligd en is je identiteit veranderd van een zondaar in een heilige.

Dit waren zo wat gedachten, waarvan het meeste geinspireerd is door een les uit de cursus "Puur Leven" die te vinden is op www.settingcaptivesfree.com (waarin alleen toegang is door je aan te melden voor de cursus, die bedoeld is voor mensen die worstelen met bepaalde verslaving)

Afsluitend citaat uit deze cursus:

"Berouw is de sleutel tot de definitieve overwinning op zonde. Als iemand geen oprecht berouw heeft, zal hij weer terugvallen in de zonde. Daarom moeten wij om bevrijd te worden echt oprecht berouw hebben, en alleen God kan ons dit berouw schenken. Vraag daarom de Here om deze gave van het berouw, en heb dan berouw, met ontzetting en walging over zonde uit het verleden. "

Ik veronderstel dat ik niet op al je vragen heb geantwoord, maar dit aspect van 2 soorten berouw wou ik ter overdenking meegeven als mijn bijdrage in dit topic.
fil 2:9- 11 Daarom heeft God Hem ook uitermate verhoogd en Hem de naam boven alle naam geschonken, opdat in de naam van Jezus zich alle knie zou buigen van hen, die in de hemel en die op de aarde en die onder de aarde zijn, en alle tong zou belijden: