quote:
Nunc schreef op 17 januari 2007 om 13:09:[...]
dat is ook zoiets subtiels wat je makkelijk over het hoofd ziet ja. Veel van de verhalen gaan over mensen, waar in God ook een Rol heeft. Als David overspelig is, dan wordt dat eerlijk beschreven, maar dat betekent niet dat dat als voorbeeld voor ons is opgeschreven. Wellicht wel als waarschuwing overigens. Vooral een boek als Richteren/Rechters, of de koningen-kronieken-drama's zijn aardige voorbeelden. Niet voor niets verzucht de Richteren-schrijver zowat elke alinea weer dat er geen koning was, en dat iedereen maar wat aanrommelde (parafrase).
Dat is het gekke, vrijwel alle godsdiensten die we hier kennen, staan vol van de verhalen over godheid zus en godin zo, en dat doet allemaal maar vanalles. De Bijbel niet, we leren uit de Bijbel vrijwel niets over hoe God zijn dag doorbrengt. Zeus deed het graag met aardse dames, tot grote woede van Hera. Thor mocht graag met zijn hamer wat bliksemen en donderen, terwijl Loki vuile streken uithaalde. Maar waar God plezier om heeft, hoe Hij zijn dagen vult, waarover Hij met zijn Zoon spreekt, geen idee. We weten het simpelweg niet.
We weten wel vrij aardig hoe een klein groepje mensen, we zouden ze nu joden noemen, ervaringen heeft gehad en te boek gesteld, door Mozes, of eeuwen later door priesters in ballingschap, we weten het alweer niet. We weten niet of wat ze schreven erg letterlijk was, of juist meer mythologisch verwoord. We weten voor een flink deel niet waarom ze schreven wat ze schreven, wat ze werkelijk aan ervaringen hadden, maar we hebben enig idee over kernervaringen die ze van groot belang vonden, en waarin ze God herkenden. Deden ze daarmee God recht? Waarschijnlijk niet. Schreven ze vanalles op dat naar onze wetenschappelijke, archeologische maatstaven niet kan kloppen? Ja hoor. Zouden we ook maar één letter van al dat geschrijf serieus nemen, als het daarbij was gebleven? Ik geloof er niks van.
Alleen, uit precies dat rare kleine volkje, kwam wel iemand voort, die vertelde, en aantoonde, dat hij de Zoon van God, God zelf, was. En Hij heeft voor ons de Schriften geopend, Hij heeft ons het gelaat van God getoond zoals het is. Genesis en Exodus zijn leuke boeken, maar persoonlijk vind ik de Baghadavita veel boeiender. Ik bedoel, hallo, al die zinloze moordpartijen, die vergezochte wonderen, dat geleur door die woestijn, en dat alles om te eindigen als een lullig onderdrukt volkje, dat zichzelf in 70 bijna de nek wist om te draaien, waar gaat dat over? Nou ja, dat gaat dus ergens over, zodra je stopt met zelf de Schriften te lezen, en je ze laat openen door God zelf, God de Zoon that is.
