Auteur Topic: Welke vrijheid geniet een jongvolwassene? (gelezen 2867 keer)

Jan W · « **Gepost op:** april 05, 2003, 07:14:02 pm »

Stel uw zoon of dochter achttien jaar woont nog thuis. Hoeveel vrijheid geeft u hem of haar eigenlijk? Mogen ze weten hoe laat ze thuiskomen, hoe laat ze naar bed gaan? Mogen ze met 'iedereen' thuiskomen? Kortom, hoeveel directe zeggenschap heb je als ouder, of zou je willen hebben?

Wilhelmina · « **Reactie #1 Gepost op:** april 05, 2003, 07:25:55 pm »

quote:
op 05 Apr 2003 19:14:02 schreef Jan W:
Stel uw zoon of dochter achttien jaar woont nog thuis. Hoeveel vrijheid geeft u hem of haar eigenlijk? Mogen ze weten hoe laat ze thuiskomen, hoe laat ze naar bed gaan? Mogen ze met 'iedereen' thuiskomen? Kortom, hoeveel directe zeggenschap heb je als ouder, of zou je willen hebben?

Als je daar pas over na gaat denken als je kind 18 is, dan ben je te laat. Probeer zo zó op te voeden dat ze dat inderdaad zelf kúnnen beslissen. In de regel komen onze kinderen niet na 12 uur thuis. Bij uitzonderingen is er altijd over te praten, maar nooit mogen ze alleen over straat, dus als er niemand is die ze thuisbrengt blijven wij op om ze te halen. Desnoods, zetten we de wekker om 3 uur, maar dan wél met een goede reden.
Laat thuiskomen mag nooit een reden zijn om de volgende dag niet naar de kerk te gaan. 's Nachts een man, overdag ook een man. Deze regels gelden wél, maar zijn eigenlijk nooit nodig. Voor twaalven liggen wij allemaal meestal op één oor.
Gaan ze met iemand om waar wij niet blij mee zijn, dan weten ze dat meestal zelf wel, vóórdat wij daar wat van hoeven zeggen, ze weten meestal haarfijn wat we van de dingen vinden. Toch zullen we nooit iemand ons huis weigeren. Als het dan tóch moet, zo'n vriend of vriendin, dan wil ik er graag nog wat invloed op hebben.
Zo zijn er al aardig wat "ongeschikte"jongeren heel geschikt geworden, omdat wij ze bij elke gelegenheid verteld hebben wat God in ons leven betekent. Haha, lukt echt heel vaak hoor, of ze rennen gillend weg, maar dan ook bij onze kinderen vandaan, want die leven ook voor alles wat met God of gemeentezijn te maken heeft.

ubellen · « **Reactie #2 Gepost op:** april 10, 2003, 09:42:00 pm »

Een reactie:U schrijft over dat u uw kinderen voor hun 18 al hebt geleerd om hun EIGEN beslissingen te nemen; hier ben ik het dan helemaal mee eens. Maar als ik dan het volgende lees:dat uw kinderen nooit na 12en thuis komen, dat ze het er anders over moeten hebben met u, dat u uw wekker desnoots wel om 3uur zet, dat u vind dat je snachts en sochtens een man cq vrouw moet zijn, uw kinder weten hoe u over een bepaald zoort mensen denkt en uw kinderen daar ook meestal rekening mee houden, dan vraag ik mij af hoeveel vrijheid uw kinderen hebben. En dan nog dit: is het verjagen van "ongeschikte" jongeren uw drijfveer om ze over God te vertellen ik hoop het niet!

Peter · « **Reactie #3 Gepost op:** april 10, 2003, 09:49:21 pm »

quote:
op 05 Apr 2003 19:14:02 schreef Jan W:
Stel uw zoon of dochter achttien jaar woont nog thuis. Hoeveel vrijheid geeft u hem of haar eigenlijk? Mogen ze weten hoe laat ze thuiskomen, hoe laat ze naar bed gaan? Mogen ze met 'iedereen' thuiskomen? Kortom, hoeveel directe zeggenschap heb je als ouder, of zou je willen hebben?

Mijn kinderen zijn nog (lang) geen achttien, dus ik praat niet uit ervaring. Toch zou ik ze bij 18 jaar alle vrijheid geven, misschien zelfs al eerder. Bazig gedoe helpt toch niets. Je kunt (en moet) ze hoogstens aanspreken op wangedrag en verkeerde vrienden.

ubellen · « **Reactie #4 Gepost op:** april 10, 2003, 10:09:45 pm »

Daar ben ik het ook mee eens, maar welke vrijheid bedoel je? dat je je kinderen zo goed als mogenlijk hebt opgevoed en je het nu ook aan God mag overlaten of en hoe God in hun hart wil werken? Ik vind namelijk dat je je kinderen op den duur aan God mag overgeven en dat je ze dan mag sturen en niet iets op mag leggen zoals jij dat vind, ook ben ik van mening dat je wat je je kinderen wilt leren ook moet kunnen onderbouwen met argumenten.

Peter · « **Reactie #5 Gepost op:** april 10, 2003, 10:29:33 pm »

quote:
op 10 Apr 2003 22:09:45 schreef ubellen:
welke vrijheid bedoel je?

Precies zoals jij het omschrijft. Maar dan wel pas ergens rond de 18 jaar. Bij jongere kinderen moet je ook grenzen stellen. Dat geeft veiligheid (basisschoolkinderen) en leert ze hun eigen identiteit kennen (pubers).

Ik vraag me wel eens af hoeveel invloed onze eigen opvoeding nu eigenlijk heeft. Er is al ontzettend veel onderzoek gedaan naar de verhouding tussen erfelijkheids- en omgevings(opvoedings)factoren, maar de geleerden zijn er nog steeds niet uit.
Misschien overschatten we onze invloed als ouders wel behoorlijk.

ubellen · « **Reactie #6 Gepost op:** april 11, 2003, 10:21:29 pm »

ik denk wel dat de invloed van ouders overschat wordt! het is nog vaak zo dat de gedachte leeft zovan:als wij als ouders maar het goede voorbeeld geven dan komt het met onze kinderen wel goed! en als er kinderen in een gezin zijn die een andere weg gaan als hun geleerdt is, dan zullen de ouders wel geen goed voorbeeld hebben gegeven. Maar dit is niet zo, ik kom uit een groot gezin en alle kinderen hebben nagenoeg dezelfde opvoeding gehad, maar als je nu kijkt hoe verschillend we allemaal zijn. oke vanaf 18 veel vrijheid, maar als je dochter van19 met een vreemde jongen na twaalf uur s,nachts thuis komt wat dan? Of je zoon van 18 gaat in huis blowen wat dan?ik heb zelf ook nog maar jonge kinderen dus spreek niet uit ervaring maar zou ook graag willen horen hoe ervaren ouders hiermee omgaan.

Jan W · « **Reactie #7 Gepost op:** april 12, 2003, 11:50:55 pm »

Welke normen en waarden hanteer je thuis? Daar gaat het denk ik om. Als ouders heb je taak en het recht om een aantal regels te stellen. Zonder dat het overigens een dicatuur wordt. Hoe dichter je dan bij de persoonlijke vrijheid van je kind komt hoe lastiger het is. Maar belangrijkste is weer hoe goed houd jij je als ouder aan deze regel? Ofwel als de huisregel is: In ons huis wordt niet geblowed, dan is dat makkelijker te handhaven wanneer je zelf ook niet rookt, dan wanneer je dat wel doet.

Ander punt is denk ik dat je van je kinderen altijd mag verwachten dat ze je informeren, ook al ben je het er niet mee eens. Als ze twintig zijn en zeggen ik kom om drie uur thuis, kan je daar echt niet zoveel meer aan doen, maar je weet het wel en dat geeft al een hoop rust.

Regels, waarden en normen kunnen trouwens alleen gedeien in een omgeving waarin daadwerkelijke liefde heerst. Anders verworden ze al snel tot voorschriften.

Peter · « **Reactie #8 Gepost op:** april 13, 2003, 09:12:11 pm »

quote:
op 11 Apr 2003 22:21:29 schreef ubellen:
alle kinderen hebben nagenoeg dezelfde opvoeding gehad, maar als je nu kijkt hoe verschillend we allemaal zijn.

Ik zie dat in de eerste jaren van mijn kinderen al; we hebben ze echt niet verschillend opgevoed, maar kijk eens hoe verschillend ze (nu al) zijn!

Peter · « **Reactie #9 Gepost op:** april 13, 2003, 09:19:58 pm »

quote:
op 12 Apr 2003 23:50:55 schreef Jan W:
Welke normen en waarden hanteer je thuis? Daar gaat het denk ik om. Als ouders heb je taak en het recht om een aantal regels te stellen. Zonder dat het overigens een dicatuur wordt. Hoe dichter je dan bij de persoonlijke vrijheid van je kind komt hoe lastiger het is. Maar belangrijkste is weer hoe goed houd jij je als ouder aan deze regel? Ofwel als de huisregel is: In ons huis wordt niet geblowed, dan is dat makkelijker te handhaven wanneer je zelf ook niet rookt, dan wanneer je dat wel doet.

Waarom zijn de regels thuis zo belangrijk? Ik snap wel, dat je een zekere orde in huis wilt hebben, maar ik neem toch niet aan, dat jouw kinderen wel mogen blowen zolang ze dat maar niet thuis doen. Een dergelijke houding veroorzaakt dat kinderen thuis braaf zijn, maar zodra ze op straat zijn, alles mogen (en het dus ook doen).
Een kind van 18 jaar, dat blowt, zou ik aanspreken op zijn/haar verantwoordelijkheid. Waarom doe je dat, mis je iets, overzie je de risico's, gevaren, consequenties, etc. En dan maakt het niet uit of dat thuis is of ergens anders

Jan W · « **Reactie #10 Gepost op:** april 13, 2003, 09:36:10 pm »

Zeker zal ik mijn kind van 18 aanspreken als ie blowt, en er zal sprake moeten zijn tussen de regels thuis en het gedrag van de kinderen buitenshuis. Helemaal mee eens. Maar als ik zie wat ouders zich soms laten aanleunen, dan denk ik dat komt omdat jezelf niet duidelijk bent. De praktijk laat te vaak zien, dat het op de grote regels allemaal wel duidelijk wordt gepropageerd maar in de details wordt vaak veel verzuimd, met als gevolg: anarchie. (En die ouders dan maar klagen...)

Peter · « **Reactie #11 Gepost op:** april 13, 2003, 09:58:17 pm »

OK.
Jan, jij bent toch leraar? Dus jij hebt hier meer ervaring mee dan ik. Waarin uit zich die onduidelijkheid? Zit 'm dat alleen in het feit, dat ouders zelf zich niet aan de regels houden, die ze wel aan hun kinderen stellen? Wat raad je mij als aankomend ouder-van-een-puber concreet aan?

Wat mij in gesprekken met ouders-van-pubers is opgevallen, is dat ze vaak klagen over een gebrek aan eenheid in 'de regels' tussen gezinnen. Ik neem dus aan, dat ze door hun eigen kinderen vaak worden geconfronteerd met 'ja maar Pietje mag dat wel' en hier niet mee weten om te gaan.

Jan W · « **Reactie #12 Gepost op:** april 13, 2003, 10:44:05 pm »

Nee, ik ben geen leraar. Heb wel een baan waarin ik met heel veel mensen te maken heb, van laaggeschoold tot hooggeschoold, van introvert tot extravert, met werkgevers en werknemers, ondernemers en ambtenaren en alles wat daar tussen inzit.

Ben tien jaar lang jeugdleider geweest. Heb vijf jaar lang jongerenwerk gedaan bij E&R en ben vijf jaar lang met de jeugdkampen meegeweest.

Grootste probleem? Kennisgebrek bij de meeste ouders, men weet echt niet in wat voor wereld zijn of haar kind nu echt leeft. Men heeft hier wel een beleving van, maar mist de feitelijke kennis. Met als gevolg dat op grond van allerlei subjectiviteiten slecht onderbouwde beslissingen worden genomen. (Het staat misschien wat hard, zo bedoel ik dat niet, ouders zijn ook maar mensen, maar het is vaak wel zo.) Laatst hebben we in onze gemeente met een dertigtal ouders doorgesproken over allerlei zaken die de jeugd bezighield. Opvallend: Radio 538 luisteren was niet zo erg. MSN via de computer wel. Toen ik ze confronteerde met het dagelijkse item 'vrijen en zo' was er geen één ouder die dit wist, en toen ik aangaf dat je via MSN gecontroleerd met je vrienden kan kletsen, was dat ook onbekend. Als je dan als ouder een gesprek met je kind ingaat vraagt dat tijd en voorbereiding.

Weet je als ouder haal ik iedere maand in bibliotheek het blad: Generation Now kost niets. Vaak ook nog het blad Pauze. Ben ik weer helemaal bij met wat de jeugd vandaag de dag bezighoudt. Kan ik prima inhoudelijke gesprekken met hun aangaan, en voor hen een zinvolle richtingaanwijzer zijn.

Helaas, helaas is er in onze kerkelijke pers nauwelijks aandacht voor wat de jeugd echt bezig houdt met als gevolg: Godfashion. Ik zeg het wat cru, maar Godfashion was niet nodig geweest als de kerk en de kerkelijke pers wat meer positieve aandacht aan de jeugd had besteed.

Peter · « **Reactie #13 Gepost op:** april 15, 2003, 09:54:54 pm »

OK, kennisgebrek is een groot probleem.

Aan de andere kant moet je daar ook niet in doorschieten, vooral bij pubers niet.
Denk je eens in, dat je puber bent en je vader gaat gezellig mee 'jong doen'. Om gillend weg te rennen. Of je moeder gaat ineens hetzelfde blad lezen als jij. Brrr.

Wat ik maar wil zeggen: bij de puberteit hoort in zekere zin een zich afzetten tegen de ouders. Die ouwelui komen van een andere planeet ... en zo hoort het ook. Dus blijf gewoon jezelf. Ga niet gekunsteld jong zitten wezen, daar prikken kinderen zo doorheen.

ubellen · « **Reactie #14 Gepost op:** april 15, 2003, 10:47:14 pm »

Is het dan ook zo dat er "vroeger" meer positieve aandacht voor de jeugd bestond? toen was er geen Godfashion beweging nodig om als jongere naar de kerk te gaan.Heeft dit ook niet mede te maken met het voorbeeld wat de 40ers 50ers geven aan hun kinderen. Volgens mij heeft het niet alleen met de media te maken, maar ook hoe het evangelie gebracht word en voorgeleeft word. en Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Zal God ook niet in de harten van de jongeren werken die naar Godfashion gaan, en moet je hier als ouder afwerend tegenover staan of mag je ook blij zijn dat God in deze jongeren werkt. Waar twee of drie in mijn Naam vergadert zijn daar ben Ik in hun midden. Gemiddeld genomen zijn er bij een Godfashion meer mensen in Zijn naam aanwezig dan bij een reguliere kerkdienst.

Peter · « **Reactie #15 Gepost op:** april 15, 2003, 11:26:15 pm »

Eerlijk gezegd vind ik het topic wel een beetje zwabberen:
- eerst gaat het over hoeveel vrijheid je je kind geeft
- dan over of je je moet verdiepen in de leefwereld van je kinderen
- en nu over Godfashion.
Wat betreft dit laatste: hier is volgens mij al meer dan genoeg over gezegd. Zie het forum 'jeugd en kerk'.

Wat mij betreft dus graag wat meer richting aan deze discussie geven.

Jan W · « **Reactie #16 Gepost op:** april 15, 2003, 11:30:12 pm »

Peter,

Ik zeg niet dat je moet worden als je kind. Wel weten wat er speelt, dat is heel wat anders. Ik kom nogal eens ten onrechte mopperende ouders tegen en ook kinderen van die ouders. Ze snappen elkaar niet omdat ze zich niet in elkaars leefwereld verdiepen. Ik vind dat je als ouder die plicht wel hebt, zonder het ermee eens te zijn. Christus was ook bereid om zich in onze leefwereld te verdiepen, alleen daardoor kon hij ons redden.

Ubellen,

Ik zeg niet dat Godfashion verkeerd is, ik zeg alleen dat meer aandacht voor de jeugd, het betrekken van de jeugd en het luisteren naar de jeugd een heleboel had kunnen voorkomen.

Persoonlijk is Job voor mij nog altijd het voorbeeld: Hij bad voor zijn kinderen als ze weer eens gefeest hadden. Kijk dat noem ik nou eens voorbeeld zijn.

Maar ja de hedendaagse ouder verbied liever, hoeft ie ook niet te bidden en zijn afhankelijkheid te laten blijken.

Ouders willen toch ook niet afhankelijk zijn of wel?

gideon · « **Reactie #17 Gepost op:** mei 08, 2003, 04:13:53 pm »

in uiterste nood , na vruchteloze discussie, heb ik het volgende, m.i. nuchtere en zakelijke argument gehanteerd:

Zolang je bij ons woont gelden onze huisregels.
Zodra je op eigen benen staat de jouwe.

geeft enig soulaas in de tent.

gideon · « **Reactie #18 Gepost op:** mei 08, 2003, 04:17:19 pm »

was nog niet klaar

aanvulling:

nu zijn wij nog verantwoordelijk voor jou.
straks ben je zelf verantwoordelijk.
wij hebben dus regels die naar ons beste weten goed zijn ook voor jou.

Peter · « **Reactie #19 Gepost op:** mei 11, 2003, 10:33:24 pm »

Klinkt erg zwart-wit, vind ik.
Is het niet meer een glijdende schaal? Mijn oudste kind is 9 en ik heb nu al de indruk, dat ik aan het loslaten/vrijgeven ben.

Jan Hova · « **Reactie #20 Gepost op:** juli 18, 2003, 03:36:20 pm »

Ik wil hier toch effe op in gang jullie doen hier wel allemaal braaf maar uit iegen ervaring en van vele mensen met mij kan ik wel vertellen dat alles wat je je kinderen verbied.Juist heel verleidelijk wordt om het is te proberen
dus als je kind de leeftijd van een jaar of zestein bereikt neem hem mee naar de kroeg rook een joint drink wat alcohol trap buiten een rel steek een prullebak in de fik

en LAAT JE KIND ZIEN HOE MOOI HET LEVEN IS

Lalage · « **Reactie #21 Gepost op:** juli 24, 2003, 01:09:39 pm »

Mijn ouders hebben mij altijd veel eigen verantwoordelijkheid gegeven en die nam ik ook. Ze laten me dus zoveel mogelijk alles zelf doen. Ik mocht wel altijd meer dan andere kinderen van mijn leeftijd, maar ik had daardoor ook niet de behoefte om uit de band te springen als m'n ouders er even niet waren, zoals op schoolreizen gebeurde.
Nu ben ik 21 en ik moet nooooodig de deur uit. Ik heb met m'n moeder afgesproken dat ik altijd laat weten of ik thuis eet en of ik thuis slaap, verder wil ze graag dat ik telefonisch bereikbaar ben. Ik fiets wekelijks alleen over straat rond middernacht en dat vind ik heerlijk rustig... misschien ben ik daar iets te naief in, maar ik vind dat totaal niet eng. De enige regels die mijn ouders voeren: * stil doen als je laat thuis komt, zodat zij niet wakker worden
* niet met m'n vriend op een kamer slapen als we bij m'n ouders zijn
* bereikbaar zijn (is ook niet altijd zo, maar nooit langer dan een paar uur)
Als ik rare dingen zou uithalen zoals blowen, dan zouden ze daar wel wat van zeggen, maar dat is nooit echt nodig geweest (toen ik op m'n zestiende een vriendje kreeg dat niet christen was hebben ze me wel gewaarschuwd, maar daarna mocht ik het zelf uitzoeken en dat was heel leerzaam

)

Roos · « **Reactie #22 Gepost op:** juli 26, 2003, 11:12:36 pm »

quote:
op 18 Jul 2003 15:36:20 schreef Jan Hova:
Ik wil hier toch effe op in gang jullie doen hier wel allemaal braaf maar uit iegen ervaring en van vele mensen met mij kan ik wel vertellen dat alles wat je je kinderen verbiedt juist heel verleidelijk wordt om te proberen

Ik mocht inderdaad vroeger ook vrijwel niks (ik ben de oudste van zes, de jongsten mogen altijd eerder en meer), en daarom verbied ik mijn kinderen niet veel. Ik deed nl heel veel wat mijn ouders niet wisten.
Ik heb 3 meiden waaronder 2 tieners. Ik wil wel alles (zoveel mogelijk tenminste) bespreken. De oudste is 17 en die laat ik bijv. redelijk vrij wat uitgaan betreft. Ze gaat niet vaak uit, maar als ze gaat dan kan het ook 4 uur worden, als ik maar weet waar ze is, met wie, en hoe ze thuis komt. En je kent gewoon je kinderen als het goed is. Maar ook zij mocht niet te vroeg uitgaan, ze wordt vaak ouder geschat dan dat ze is, en daar was ik wel wat huiverig voor toen ze op haar 15e al naar een dorps disco wilde. Dat liet ik (wij) dus niet toe, en omdat ze daar de reden van wist was het goed.
Gelukkig zijn ze vrij open, al is het welles vervelend om veel te weten, maar ik kan onderwerpen zoals vriendjes, zoenen, uitgaan en sexualiteit goed met ze bespreken. Alhoewel, al teveel openhied wordt me niet altijd in dank afgenomen

Er zijn dingen - vinden zij - waar je als moeder niet over hoort te praten

met je kinderen.
En ik vind ook dat je je kinderen thuis al vrijheden moet geven, hoe gaat dat anders als ze op zichzelf wonen straks ?
Beide tieners hebben een keus gemaakt om Jezus te volgen in hun leven, en daar mag ik ze op aanspreken als ik vind dat bepaalde dingen wel anders kunnen of moeten. Maar ze moeten ook de ruimte krijgen om ruimte te nemen en om af en toe "op hun bek te gaan"!
Mijn man en ik zijn in onze gemeente ook sterk betrokken bij de jongeren en mede door ons werk weten we echt wel wat er in de wereld te koop is.
Het is errrrg belangrijk om met je kinderen in gesprek te blijven !!

Roos · « **Reactie #23 Gepost op:** juli 26, 2003, 11:17:35 pm »

quote:
op 15 Apr 2003 21:54:54 schreef Peter:
Aan de andere kant moet je daar ook niet in doorschieten, vooral bij pubers niet.
Denk je eens in, dat je puber bent en je vader gaat gezellig mee 'jong doen'. Om gillend weg te rennen. Of je moeder gaat ineens hetzelfde blad lezen als jij. Brrr.
Wat ik maar wil zeggen: bij de puberteit hoort in zekere zin een zich afzetten tegen de ouders. Die ouwelui komen van een andere planeet ... en zo hoort het ook. Dus blijf gewoon jezelf. Ga niet gekunsteld jong zitten wezen, daar prikken kinderen zo doorheen.

Aan de ene kant verwijten onze tieners ons dat we oud worden (valt wel mee vind ik zelf), aan de andere kant als ik op een feestje waar zij bij zijn sta te swingen, dan kunnen ze me wel afschieten !! " dat doe je toch niet"

mave · « **Reactie #24 Gepost op:** januari 18, 2004, 01:01:13 pm »

Volgens mij is het van belang dat je je kinderen leert verantwoordelijkheid te dragen op het niveau dat ze aan kunnen... (bv als ze 4 jaar zijn voelen ze best of het koud is buiten. Zo ja, dan doen ze vanzelf de jas aan. Wordt er 'verkeerd' besloten dan dragen ze de gevolgen - ziekte.) Daarover kun je dan met je kind van gedachten wisselen achteraf, zodat ze leren liefst van te voren na te denken over bepaalde zaken. Zo werkt het bij de meeste kinderen (uitzonderingen daar gelaten natuurlijk).
Zo heb ik mijn kinderen opgevoed: vrij laten in hun besluiten, maar daarbij wel vragen naar argumenten cq gevoelens. Indien nodig ook mijn eigen mening gegeven met MIJN argumenten, waardoor er opnieuw nadenken ontstaat.
Ik wil niet zeggen dat mijn kinderen in alles dezelfde besluiten hebben genomen zoals ik gedaan zou hebben, maar ze zijn open over hun daden en beweegredenen. Ook als ze weten dat ik het MET argumentatie niet met hun daden eens was/ben.
Ik moet bekennen: de eerste keer dat ze een wezenlijk ander besluit namen dan ik, was het wel even slikken... Maar ik vroeg me af: wil ik dat ze doen wat IK wil of wil ik dat ze ZELF weloverwogen besluiten nemen. Ik koos voor het laatste, in het vertrouwen dat hun Vader in de hemel hen leidt.
Op deze manier stootten ze wel eens hun eigen neus, maar was ik in de buurt on 'zakdoekjes aan te reiken', te troosten en hen in hun eigenwaarde te sterken.