[Weblog Vivine] Begint al interessant...

[Vivine]

Hopeloos?

Yay...er zouden inmiddels al vijf mensen komen, maar een jongen heeft intussen alweer een kamer gevonden. Vier mensen komen er nu in totaal dus...nouja dat is net zoveel als vorige week, en dramatischer dan toen kan het eigenlijk niet.

Zaterdagavond was ik uit met de 'oude' groep in Eindhoven, zonder K. want die had teveel last van haar allergie. Gelukkig gaat het nu beter en hadden we gisteren in Utrecht nog even de gezelligheid opgezocht.  
Het was alweer een tijdje geleden dat ik in Ehv uit was geweest. Een aantal weken terug gingen we twee keer achter elkaar uit en kwamen we voor het eerst in 'de' Ierse Pub. Vanaf hier wordt het verhaal ietwat gênant hehe...Er komen daar namelijk vooral wat oudere jongeren. Geen pubers van 15 of 16, maar mensen in de 20 en 30, een enkeling van 40 of 50, en een enkeling van 19 of 20 (wij dus). Mijn blik kruiste die van een eind-twintigger, misschien (waarschijnlijk) begin-dertiger, en in tegenstelling tot bij de meeste (zoniet alle) mannen/jongens vond ik dat niet onaangenaam.
Meestal heb ik meteen zoiets van 'bah, geen leuke jongen' of 'ieww...ouwe bok' en mijd ik de blik. Ik houd echt niet van starende jongens/mannen en wil niet versierd worden. Wat ik wil is een interessant, boeiend maar ook leuk gesprek, dus geen uitkledende blikken of dubbelzinnige, foute, uitgemolken openingszinnen.
Deze man keek dus wel, maar op een andere manier (meende ik in ieder geval in mijjn roes )...daarna probeerde hij steeds oogcontact te maken door ergens voor mij te gaan staan, achter ons groepje, maar ik durfde nauwelijks te kijken...tot hij uiteindelijk de moed opgaf en ergens anders ging staan om me toch nog steeds tersluiks aan te kijken. Uiteindelijk gingen we naar een ander café.
De volgende week kwamen we weer in de Irish Pub, en zag ik hem opeens weer, nadat ik hem eigenlijk alweer 'vergeten' was, omdat ik doorgaans geen mensen 2x zie tijdens uitgaan. Wederom keek hij, maar nu een stukje voorzichtiger, en wederom zonder mij aan te spreken.

Deze zaterdag gingen we naar café Wilhelmina (gaaf rockcafé waar ook oudere jongeren komen), waar we pas één keer eerder waren geweest. Het mag wel duidelijk wezen waar dit naartoe gaat. Iemand wrong zich door het drukke café heen langs ons groepje, en automatisch glimlachte ik toen ik zag wie het was. Hij glimlachte terug, en verdween toen uit het zicht, tot hij even later weer opdook ergens tegenover mij achter ons groepje. Toen durfde ik niet meer te kijken en later was hij weg.

Ohja...waarom ik dit vertel..ehh..ik vond hem heel erg intrigerend...hij is heel erg blond en heeft een erg keurig kapsel, hele heldere lichtblauwe ogen, en een heel helder gezicht...een beetje alsof hij make-up opheeft, maar dan toch weer niet... Hij droeg een strak zwart shirt...wat ik bij sommige types ook wel kan waarderen. Haha hoor mij nou....als ik er nu nog bij vertel dat hij lijkt op een filmster uit de jaren veertig of vijftig, en ook wat wegheeft van een personage uit de Thunderbirds (een van de poppen nog wel   ) denken jullie helemaal dat ik óf hopeloos verliefd, óf doorgeslagen ben.
Naast zijn uiterlijk is het gewoon de hele uitstraling die me aantrekt..ik kan er geen zinnig woord over zeggen, omdat ik nog geen woord met hem heb gewisseld, en hem alleen een paar keer aangekeken heb.  

Het valt me op dat hij wel altijd alleen lijkt te zijn. Waarschijnlijk is hij wel op zoek naar een vrouw (dat zijn immers alle vrijgezelle mannen toch?   ) en hangt hij daarom iedere week in de kroeg. Hij staat soms wel met mensen te praten, maar voor zover ik heb kunnen zien is het niet zo'n versierderstype dat zomaar alle vrouwen aanspreekt...maar het feit dat hij iedere keer alleen in de kroeg is roept bij mij al vraagtekens of wantrouwen op. Zou hij wel andere hobby's hebben dan bier drinken en meisjes aanstaren, en is het misschien een kneus of perverseling die het op jonge vrouwen voorzien heeft, omdat ze lief, 'onschuldig' zijn, of nog een strak lichaam hebben?
Aan de andere kant...het feit dat hij mij niet meteen met een of andere foute binnenkomer heeft aangesproken vind ik al een plus.

Frustraties...frustraties...want daarbij komt nog dat hij duidelijk wel rond de dertig is. Is dat te oud? Wat voor leven heeft zo iemand? Verschilt de levensfase/stijl niet teveel met iemand van 19? Ik heb het er tot vervelens toe met K. over gehad. We hadden het er zelfs over als een van ons een vriend van 30 ofzo zou hebben, of dat raar zou zijn...en hoe dat dan moest met onze vrienden. Ik bedoel..neem je vriend van 30 maar eens mee naar een van onze kinderachtige bijeenkomsten.

Ik heb bij veel situaties een romantisch beeld voor me, van hoe het zou kunnen gaan. Maar dat wordt altijd weer gerelativeerd als het echte verhaal verder gaat. Waarschijnlijk heb ik in mijn korte leventje al teveel boeken gelezen en teveel films gezien waarbij mensen altijd in aparte situaties terechtkomen. Maar dan haal ik weer gebeurtenissen naar voren waarbij ik in het echte leven ook aparte situaties heb meegemaakt. Helaas zijn deze nooit zo ingrijpend en romantisch als het tegenkomen van de ware (wat in boeken en vooral films nog weleens gebeurd).
Aangezien ik meestal merk dat ik met oudere jongens beter kan praten dan met die van mijn leeftijd, vind ik het eigenlijk helemaal nog niet zo raar dat ik me afvraag of een ouder persoon bij mij zou passen.
Maar nu vind ik dat ik op moet houden. Ik heb die kerel nog niet eens gesproken, en het zit er dik in dat ik hem ook niet eens meer zie. Toch vind ik het apart dat, hoewel ik mensen nooit 2x zie, ik deze man al 3x ben tegengekomen, en hij nog steeds interesse toont. Volgens K. moet ik hem de volgende keer aanspreken. Maar dat durf ik niet...en ik wil...Ok...STOP!

[Vivine]

De hospiteeravond is best leuk gegaan, in tegenstelling tot vorige week waren er nu zelfs drie geschikte kandidaten, maar de derde was ontzettend zenuwachtig, dus kozen we toch tussen twee anderen. Ik had gestemd voor de aparte van het stel. Een jongen, oorspronkelijk afkomstig uit Zeeland, die Theater, Film en Televisiewetenschap studeert en een Peter Pan Speedrock shirt droeg. Hij was ontzettend snel en bijdehand in zijn reacties, en bewoog daarbij à la Jack Sparrow (Johnny Depp's karakter in Pirates of the Carribean), heel apart.
De rest voelde net even wat meer voor de rechtenstudent, die ook heel erg aardig was. Hij was geen typische korpsbal, maar had ook geen aparte hobby's of ideeën. Hij wordt onze nieuwe huisgenoot, en ik denk dat ik daar wel mee kan leven.

Voorafgaand aan de avond hadden huisgenootje N. en ik samen gekookt. Macaroni met spinazie-spekjes-roomkaas-saus, lekker en voordelig. We hadden een enorme pan saus, en er zouden 2 late eters komen. Toen iedereen zowat klaar was met eten, en ik nog wat droge macaroni over had vroeg ik (de riante hoeveelheid overgebleven saus gadeslaand) of er nog genoeg voor de andere 2 over zou zijn als ik een beetje pakte. N. Noemde dat overbeleefd, en toen hadden we het erover dat ik altijd zo beleefd ben. J. vond dat het me sierde. Hij maakt steeds van die grapjes waar ik dan meteen in hap. Maar ik kan er ook wel om lachen. Ik heb het idee dat onze blikken ons redelijk vaak kruisen onder het eten of op andere momenten wanneer we met huisgenoten in de keuken zijn, maar misschien beeld ik me dat ook alleen maar in.  
Hij kan nogal kinderlijk, zindoordrijvend en a-serieus zijn, maar tegen hem kun je ook rustig alles zeggen en een beetje gemene grapjes maken zonder dat ze alles verkeerd oppakken.

Toen ik maandagavond om 12 uur thuis kwam zaten de drie mannelijke (hm..jongensachtige en kinderlijke zou beter passen) huisgenoten in de keuken bier te drinken en irritant te grijnzen. Ik vroeg wat er was, en zag dat ze rotjes in het plafond hadden gestoken...dat was om te kijken of een van de meisjes het op zou vallen en of ze ervan zouden schrikken. Ik in ieder geval niet. Ik vond het wel grappig toen ze rotjes aan het afsteken waren. Ze waren er helemaal van bewust hoe kinderachtig en irritant het was voor de onderburen. P.J. die die dag net 18 was geworden, was waarschijnlijk het brein erachter, hoewel L. ook wel van dat soort dingen houdt (hij vouwt iedere dag zowat vliegtuigjes om ze van de flat naar beneden te gooien).
Toen er ergens beneden een raam openging en iemand schreeuwde dat het nu wel genoeg was geweest vond L. dat maar gezeur, omdat een studentenflat immers anarchistisch is, en nauwelijks iemand voor 1 uur slaapt. Ikzelf vertoon nooit zulk associaal gedrag, ik ben immers beleefd, maar ik kan er wel om lachen.
Daarna ging iedereen een voor een naar bed, tot ik met J. alleen in de keuken zat en we nog een diepgaand gesprek hadden. Behalve kinderlijk en a-serieus kan hij dus ook heel serieus zijn...wat ik wel kan waarderen.  

Morgen komen mijn vader en zijn Russische vrouw eten. Eerst moet ik ze de hele dag rondleiden door Utrecht, en dan ga ik wat voor ze koken. Ik heb de hele week zitten denken wat ik nou eigenlijk kan koken. Na een jaar op kamer zou je denken dat je wel wat hebt geleerd. Natuurlijk kan ik gewoon groente, aardappels en vlees maken (kan ook weinig fout aan gaan) maar ik maak meestal gewoon wat prut (lekkere prut dan wel hè) omdat ik aardappelen schillen teveel werk vind.
Ik heb bedacht dat ik wel Griekse gevulde paprika kan maken, als voorgerecht. En dan als hoofdgerecht zalm met crème-fraîche, parmezaanse kaas en pijnboompitten, met daarbij gebakken aardappeltjes en salade.  
Ik heb voor de beleefdheid ook wat verschillende koekjes en knabbels gekocht. Nu maar hopen dat ze er ook flink van eten, anders zit ik weer met koekjes die ik dan zelf binnen een dag naar binnen werk omdat ik ze nu eenmaal niet kan weerstaan. Ik koop zelf om die reden al een half jaar geen koekjes meer. Ik sta mezelf alleen toe per week 1 zak chips of nootjes te kopen, die overigens ook dinsdag meestal al op is.

Ohja...ik heb een 11 gehaald voor het tentamen Duits...blijkbaar kon dat.. Ik had een aantel dingen helemaal niet ingevuld, maar blijkbaar wel heel veel bonuspunten gehaald door de extra items goed te maken. Voor het dossier had ik een 7,5. Eigenlijk was dat een 8.5, maar omdat ik het voorwoord in het Nederlands had geschreven in plaats van in het Duits, ging er een heel punt af. gelukkig zijn ze zo relaxed dat ik het overnieuw mag doen...en dan zal mijn gewogen eindcijfer een 9,7 ipv een 9,1 zijn, en zal ik dus afgerond een 10 halen voor dit vak...het moet echt niet gekker worden hoor.

Lekker tv kijken zit er vanavond niet in. Het wordt waarschijnlijk de hele avond kamer poetsen en nog even mij dossier afmaken. Ik zie nu dat vanavond Pulp Fiction op tv komt. Ik vind dat wel een aparte film, had hem ooit een keer gezien, en zou hem vanavond weer gekeken hebben als ik hem niet gisteren toevallig bij vriendin J. op dvd had gezien. Nouja..ik kan Wild River wel weer een keer kijken, die begint ook rond tien uur, dus kan ik daarvoor mooi mijn werk doen.  

Die Kevin Bacon vind ik wel een aparte speler. Afgelopen donderdag, na het concert van Tool, zaten J. en ik in de trein naast twee jongemannen waarvan eentje een gesprek met ons aanknoopte. Hij was duidelijk aangeschoten, maar wel erg gezellig. Die vriend van hem zei niet veel, keek ons alleen een beetje grijnzend aan, omdat zijn aangeschoten vriend een nogal grappige discussie probeerde te voeren. Maar die grijzende vriend leek dus op Kevin Bacon, alleen dan wat jonger  

Het concert was heel gaaf trouwens...maar net niet zo gaaf als dat van de Peppers of Rammstein. De band speelde maar krap 1 uur en 20 minuten, en sloegen heel veel van de mooiste nummers over. De show met de videobeelden en het 'dansen' van de zanger was wel erg mooi... Het feit dat ik bijna te moe was om echt bewust mee te deinen met het publiek zal ook wel meegespeeld hebben voor het feit dat ik het minder leuk vond dan andere concerten. Hoewel...op Pinkpop was ik doodmoe, maar vond ik het wel heel erg leuk.
Als anti-rookactie tegen rokend publiek droeg Maynard (de zanger) gedurende het hele concert een gasmasker. Dat vond ik wel een leuke actie. Vroeger mocht je volgens mij in Ahoy wel roken, maar nu in ieder geval niet meer...of dat iets met Tool te maken had, omdat zij tegen roken zijn, weet ik niet...maar de bewakers maanden iedereen hun sigaretten uit te doen.

[Vivine]

Keuzes

Het moment van keuzes maken is weer aangebroken. Maandag begint de inschrijfperiode voor de vakken van blok 3 en 4. Een week of twee geleden twijfelde ik nog tussen een paar hoofdrichtingen; letterkunde, taalkunde, nieuwe media en kunst, cultuur en geschiedenis na 1750.
Ik wilde eigenlijk het liefst alle opties nog openhouden, en mijn eerste jaar dus zo breed mogelijk houden. Maar een paar weken terug hoorde ik van een studiegenoot dat het mogelijk is om 2 hoofdrichtingen te combineren, maar dat je dan wel nu al moet gaan plannen. Taalkunde is bijvoorbeeld moeilijk te combineren met Amerikanistiek, of Politieke Geschiedenis en Internationale Betrekkingen, omdat het zulke uiteenlopende vakken zijn.
Ik heb ook gehoord dat je voor Taalkunde statistieken krijgt, dus dat was eigenlijk al meteen geen optie meer. Nieuwe Media trekt me ook niet meer zo, omdat ik meer heb met stoffige (oude) boeken dan met film, video en internet. Ik zit heus wel vaak op msn, maar verder doe ik vrij weinig op het internet.
Nu heb ik besloten de knoop door te hakken, omdat ik in plaats van een groot aantal keuzevakken naast mijn hoofdrichting liever een tweede hoofdrichting doe, om me wat meer te specialiseren, en tegelijkertijd nog wat breder opgeleid te worden. Ik heb dus gekozen voor Moderne Letterkunde en Kunst, Cultuur en Geschiedenis na 1750. Ik heb gemerkt dat daar mijn interesses toch het meest liggen, en dat ik graag echt een doel voor ogen heb, en dat is nu dus het vullen van twee hoofdrichtingen, en flink plannen en zo efficiënt mogelijk proberen te combineren.

Het 3e blok ga ik de vakken Sprachfertigkeit Deutsch II  en Inleiding Algemene Literatuurwetenschap voor TCS volgen. In het 4e blok wil ik Bezit en Behoud (kunstgs) doen, naast Who’s who in de Mythologie en Who’s who in de Bijbel. Helaas overlappen de hoorcolleges met dat laatste vak de hoorcolleges van Bezit en Behoud. Voor beide Who’s who vakken krijg je respectievelijk 4 en 3,5 punten, samen één heel vak. Ik denk dat de hoorcolleges wel belangrijk zullen zijn, maar overlap valt nauwelijks te vermijden, en ik zou niet weten welk andere vak ik ervoor in de plaats zou kunnen doen.  

Het vak American Sixties dat ik nu volg is wel ontzettend interessant trouwens. Het is een 2e jaars vak en de voertaal is Engels. Ik vind het eng en moeilijk om tijdens de werkcolleges iets in het Engels te formuleren. Gelukkig zitten we met een groep van 120 dus kan ik lekker achteroverleunen en gewoon meedenken zonder iets te zeggen. Het is toch altijd dezelfde groep mensen die hun mond opentrekt.
Over een paar weken krijgen we Maarten van Rossem als gastspreker over Vietnam. Ik vind de jaren ’60 en de verschillende aspecten die ervan behandeld worden zo interessant omdat ik er zelf een aantal  van mijn persoonlijke interesses, zoals muziek en rebellie, binnen kan plaatsen.

[Vivine]

Verraad aan mezelf?

Nu nog even wat meer persoonlijks…Ik had geloof ik al eens opgemerkt dat ik de laatste tijd een stuk vrolijker was dan vorig jaar. Ik ben nu bijna vergeten hoe dat jaar was. Ik kan me ook nauwelijks voorstellen hoe ik ooit die studie (Sociologie) had kunnen kiezen….echt niet. Maar soms voel ik me opeens weer rot om de kleinste dingen, en komt het ‘vorig-jaar-gevoel’ weer terug. Dan voel ik me opeens een verrader tegenover mezelf, omdat ik ergens vind dat ik melancholisch en depressief/verdrietig hoor te zijn, omdat dat mijn aard is, en omdat ik vertrouwd ben met dat gevoel.
Vrolijkheid komt bij mij over als nep en vals. Hoe kan ik nou vrolijk zijn als mijn persoonlijkheid en karakter melancholisch is. Daarbij voel ik me dan ook weer leeg, omdat ik in mijn ‘melancholische’ periode meer diepzinnige en rakere gedachten had, terwijl ik nu te druk met van alles en over het algemeen alleen positieve gedachten heb, en bepaalde ideeën niet naar boven kan halen omdat ik niet in een dergelijke stemming ben. In mijn ogen tellen diepzinnige, negatieve gedachten op intellectueel gebied meer dan vrolijke positieve gedachten, want die zijn immers nep en te hoopvol, want zo vrolijk is de wereld helemaal niet.  
Ik ben bang dat de vrolijkheid en drukte me afhoudt van wat écht telt. Ik ben bang dat ik mijn eigen IK aan het verliezen ben. In mijn positieve buien wijt ik dat aan persoonlijke ontwikkeling, en houd ik mezelf voor dat het veel beter is positief te zijn dan ontzettend lusteloos en depressief, maar toch voelt het als verraad...als je begrijpt wat ik bedoel.

[porcupine]

Hee, ik vind je gedachtengangen wel herkenbaar, heb dat zelf af en toe ook wel. Maar ik ben er wel achter gekomen dat 'melancholie/ diepzinnigheid' zonder perioden van lekker bezig zijn met studie en andere dingen, niet vol te houden is. Als je er geen zin meer in ziet uit die stemming te komen, dan ga je er uiteindelijk kapot aan. Hoezeer het gevoelsmatig ook bij je lijkt te passen.
Het is net als de paradox van de afstand tot God, zo denk ik er over tenminste. Je kunt je emoties niet gebruiken om te bepalen wat wel en niet goed voor je is, daarvoor kun je beter luisteren naar gezond verstand en goede adviezen.
En wees niet bang je ik kwijt te raken, misschien gewoon heb je meer mogelijkheden dan waar je zelf van bewust was. En bedenk eens wat je nu voor anderen kunt betekenen.  

[Vivine]

Dit is even wat gepruts omdat ik net zo'n schöne 'bezoekersaantalteller' als Pleun wilde, maar iets is niet helemaal goed gegaan geloof ik.

[Vivine]

quote:

porcupine schreef op 17 november 2006 om 13:46:
Hee, ik vind je gedachtengangen wel herkenbaar, heb dat zelf af en toe ook wel. Maar ik ben er wel achter gekomen dat 'melancholie/ diepzinnigheid' zonder perioden van lekker bezig zijn met studie en andere dingen, niet vol te houden is. Als je er geen zin meer in ziet uit die stemming te komen, dan ga je er uiteindelijk kapot aan. Hoezeer het gevoelsmatig ook bij je lijkt te passen.
Het is net als de paradox van de afstand tot God, zo denk ik er over tenminste. Je kunt je emoties niet gebruiken om te bepalen wat wel en niet goed voor je is, daarvoor kun je beter luisteren naar gezond verstand en goede adviezen.
En wees niet bang je ik kwijt te raken, misschien gewoon heb je meer mogelijkheden dan waar je zelf van bewust was. En bedenk eens wat je nu voor anderen kunt betekenen.  

Tnx voor je reactie, fijn dat iemand het toch enigszins lijkt te herkennen
Ik heb ook al ontdekt dat je met alleen depressievig zijn niet veel bereikt (een vak halen in een heel jaar is niet veel), maar het blijft toch een angstaanjagende gedachte om vrolijk te zijn. Ik denk dat ik minder mogelijkheden heb dan ik eerst dacht, omdat ik gewoon niets anders kan dan de aller-alfaste studie die er is. Maar ik hoef ook niet alles te kunnen.
Dat ik meer kan dan melancholisch zijn blijkt inderdaad wel...Ik zal er wel aan moeten wennen, want helemaal terug wil ik ook niet

[Pleun]

quote:

Pepperdepep schreef op 17 november 2006 om 13:05:
Verraad aan mezelf?

Ik ben bang dat de vrolijkheid en drukte me afhoudt van wat écht telt. Ik ben bang dat ik mijn eigen IK aan het verliezen ben. In mijn positieve buien wijt ik dat aan persoonlijke ontwikkeling, en houd ik mezelf voor dat het veel beter is positief te zijn dan ontzettend lusteloos en depressief, maar toch voelt het als verraad...als je begrijpt wat ik bedoel.

Ook ik herken dit wel, daarom zijn we ook soulmates denk ik   In tijden van somberheid heb je vaak hele diepe gedachten die veel interessanter zijn dan het rustig voortkabbelende gedachtenstroompje in tijden dat je je happy voelt. Ik denk dat beide bij je persoonlijkheid horen. Kan er nog meer over zeggen maar dat doe ik niet in het openbaar.  

[Jahweh is genadig]

Pepperdepep

Wat jij hier omschrijft, doet het uitschijnen als als een (lichte) depressie.
Miisschien is het een optie, om dit  eens bij jouw huisarts aan te kaarten?

Let wel een depressie kan vele oorzaken hebben, sommige vormen zijn
relatief makkelijk behandelen, e.a. hangt natuurlijk wel van de oorzaak
van een depressie af.

[Roodkapje]

quote:

Pepperdepep schreef op 17 november 2006 om 14:20:
[...]


Tnx voor je reactie, fijn dat iemand het toch enigszins lijkt te herkennen
Ik heb ook al ontdekt dat je met alleen depressievig zijn niet veel bereikt (een vak halen in een heel jaar is niet veel), maar het blijft toch een angstaanjagende gedachte om vrolijk te zijn. Ik denk dat ik minder mogelijkheden heb dan ik eerst dacht, omdat ik gewoon niets anders kan dan de aller-alfaste studie die er is. Maar ik hoef ook niet alles te kunnen.
Dat ik meer kan dan melancholisch zijn blijkt inderdaad wel...Ik zal er wel aan moeten wennen, want helemaal terug wil ik ook niet

Als je wat aan sport doet, en je even lichamelijk uitslooft, dan zie je de wereld met een veel positievere blik tegemoet dan als je dat niet doet.

De romeinen zeiden al: Een gezonde geest in een gezond lichaam.

[Pleun]

En een goede joint op zijn tijd doet ook wonderen.  

[Vivine]

quote:

Jahweh is genadig schreef op 17 november 2006 om 15:21:
Pepperdepep

Wat jij hier omschrijft, doet het uitschijnen als als een (lichte) depressie.
Miisschien is het een optie, om dit  eens bij jouw huisarts aan te kaarten?

Let wel een depressie kan vele oorzaken hebben, sommige vormen zijn
relatief makkelijk behandelen, e.a. hangt natuurlijk wel van de oorzaak
van een depressie af.

Wat moet ik de dokter dan vertellen? 'Ik ben over het algemeen erg vrolijk de laatste tijd, ik vind mijn studie leuk, ik trek me minder aan van wat anderen van me denken, maar af en toe ben ik in een wat donkerdere stemming en denk ik na over dingen en voel ik me even wat minder?'  Dat klinkt toch niet als een depressie? Voor mij klinkt dat alleen alsof het stukken beter gaat dan één/twee jaar geleden.

Ik heb volgens mij gewoon een iets andere gedachtengang dan de meeste anderen, en ik heb zelf het gevoel dat weinig mensen mij echt kunnen volgen. Ik kan me voorstellen dat mijn post wat zwaar overkwam, maar dat is gewoon hoe ik soms denk...het beïnvloedt in ieder geval niet mijn positieve houding. Ik ben zelf wel rationeel genoeg om te bedenken dat ik me nu beter voel dan toen, en ik me dus niet door negativiteit moet laten meeslepen. Ik vind wel die gedachten een stuk interessanter en wil er misschien iets mee doen (als in opschrijven), maar daar zeg ik verder maar niks over, omdat het er nog niet naar uitziet alsof daar wat van gaat komen.
Ik weet heel goed hoe ik me vorig jaar het hele jaar door voelde, en hoe vrolijk ik nu ben in vergelijking met toen. Iedereen denkt (hopelijk) wel eens dieper na en voelt zich dan misschien wat zwaarmoediger... Ik ben echt niet depressief meer (het kan zijn dat ik in een ontkenningsfase zit, maar dat lijkt me niet   ), dus maak je vooral geen zorgen, wat ik wel lief vind hoor, maar het is niet nodig volgens mij

[Vivine]

quote:

Roodkapje schreef op 17 november 2006 om 15:29:
[...]

Als je wat aan sport doet, en je even lichamelijk uitslooft, dan zie je de wereld met een veel positievere blik tegemoet dan als je dat niet doet.

De romeinen zeiden al: Een gezonde geest in een gezond lichaam.

Dat vind ik wel een goede tip, die overigens al vaak gegeven is, maar ik nooit echt serieus genomen heb. Ik ben wel een paar keer met een huisgenootje wezen zwemmen, maar zij heeft aan wedstrijdzwemmen gedaan en blijft dan uren daar als ik na 20 baantjes al uitgeteld ben. Ik heb nu wel een 10-badenkaart aangeschaft, die ik wel moet gebruiken omdat het anders zonde is, dus dat is wel een aardige motivatie.

Verder zijn mijn huisgenoten afgelopen dinsdag samen gaan hardlopen, maar ik kon helaas niet mee omdat ik naar een gratis optreden in de Ekko kon    Hardlopen vind ik trouwens ook alleen maar leuk met muziek op, omdat ik dan een bepaald nr. van de Peppers op repeat kan zetten, waarop ik zo een half uur in een prettig tempo kan lopen. Het is ook wel leuk met mensen die dezelfde conditie als ik hebben, omdat het niet leuk is ergens in je eentje achteraan te hobbelen...maar mijn huisgenoten zijn ongetwijfeld in betere conditie dan ik.

[Vivine]

quote:

Pleun schreef op 17 november 2006 om 15:36:
En een goede joint op zijn tijd doet ook wonderen.  

Laat ik die tip maar niet ter harte nemen (is dat de goede uitdrukking?)

Tijdens een optreden in de Ekko, afgelopen dinsdag, had een vriendin een joint mee. Ik heb er een paar trekjes van genomen, maar behalve duizeligheid gebeurde er niet veel... Mijn huisgenoot vroeg van tevoren, voordat we vertrokken, of we gingen blowen...en ik zei dat een vriendin ws wel iets mee zou nemen. Toen kreeg ik zomaar een zakje wiet van hem mee, dat hij ooit zelf gekweekt had. Hij heeft zelf maar 2x geblowd en werd er niet echt lekker van, dus gaf hij het aan mij mee om te proberen.
Ik wil het wel uitproberen...maar als het zo doorgaat ben ik er binnen korte tijd wel vanaf, omdat ik de laatste tijd niks merk, tenzij ik een hele joint rook.
Roken is bah...en het gevoel is ook niet meer zo speciaal/plezierig...dus ik begin er een hekel aan te krijgen. Ik heb er ook een hekel aan om tijdens een concert of uitgaan stoned te worden, omdat je dan nauwelijks op je benen kunt blijven staan, en je moet de grootste moeite doen om niet belachelijk over te komen. Dat heb ik overigens ook met alcohol... Ik wordt dan door mezelf meteen tot orde geroepen om niet te ver te gaan. Een beetje aangeschoten zijn vind ik wel leuk, maar zodra ik een beetje stoned wordt raak ik al gespannen omdat ik mezelf met alle moeite normaal wil blijven gedragen, en daarbij is het gevoel dus niet altijd even prettig. Volgens mij heb ik mezelf wel redelijk in de hand als ik dit zo lees.  

[Vivine]

Het voelt alsof het weer tijd is om een stukje op 'papier' te zetten. Er gebeurt genoeg, maar ik weet nu opeens niets meer te schrijven.
Het is wel apart dat ik me in uiterste stilte niet op het schrijven kan concentreren, maar nu ik stampende rock heb aangezet wil het veel beter lukken. Mijn gedachten blijven dan gebundeld op één enkel onderwerp in plaats van dat ik van de hak op de tak ga, waarschijnlijk omdat ik nu meer moeite moet doen om me op het schrijven te concentreren, en dat één onderwerp dan al genoeg inspanning vergt. Terwijl ik zonder muziek over meerdere dingen tegelijk nadenk.  

Nu komt K. online en wordt ik meteen weer uit mijn concentratie gehaald. Het gaat namelijk weer over een jongen. Afgelopen donderdag ging ik met D. naar Biton. Zij is een van de mensen waar ik een beetje contact mee ben blijven houden, en doet nu nog steeds sociologie. We zouden alleen even een clubje oprichten en dan weer naar huis gaan, omdat ik vrijdag om 8.50 op Utrecht CS moest zijn om met de excursie naar Den Haag mee te kunnen.  

Helaas waren de papieren vellen voor de clubposters op, dus gingen ik en J., die er ook was, 'even' naar de ACU. Na ons 'laatste' biertje, zag ik daar T., mijn Biton-papa, en raakten we daarmee aan de praat. Een Biton-papa/mama is iemand die je zelf hebt uitgekozen en die, als je lang niet op Biton komt, eens een keer vraagt wat er aan de hand is, of iets dergelijks. Gelukkig komt mijn BP net zo weinig op Biton als ik...dus heb ik geen ouderlijk gezeur aan mijn hoofd.  

Na een paar biertjes gingen we naar café België, een café met alternatieve muziek waar je alleen kunt zitten, maar waar nooit plaats is omdat het zo pupulair is. Ik kwam tegenover T. aan een tafeltje terecht, en J. zat naast mij tegenover een andere Bitonnees.
Het gesprek ging alle kanten op, en ik merkte al vanaf het begin in de ACU tot tijdens het lopen (we liepen gearmd) dat het erg gezellig was.
Ik werd wederom geconfronteerd met een opmerking in de trant van dat ik meer van mezelf mocht laten zien en meer zelfvertrouwen mocht hebben. Ik weet dat mensen die dat zeggen gelijk hebben, en kom dus steeds mezelf tegen in dit soort situaties.
gelukkig nam hij ook de onzekerheid weg door een keer een knuffel te geven of door me een schone vrouw te noemen (schone is vast Limburgs?).  

Ik weet nooit hoe ver ik in deze weblog kan/mag/zou moeten gaan in het beschrijven van mijn belevenissen. Maar voor de compleetheid van het verhaal is het nodig om te vermelden dat we na sluitingstijd J. en de andere Bitonees kwijt raakten, en samen nog op zoek gingen naar iets dat nog open was. Helaas was alles al gesloten, waarop we naar de taxi's gingen, op weg naar T.'s  kamer. Daar hebben we gepraat en gezoend en wat meer (nee, niet dát), allebei redelijk aangeschoten, maar niet stomdronken, zonder besef van waar we mee bezig waren.

De tijd vloog voorbij en voor ik het wist was het half 9, hoogste tijd om te vertekken (ik wilde bijna zeggen 'aan te maken' ...irritante aanstekelijke Tukkers hier in huis!) naar het station. Onder groot protest en teleurstelling van T. ben ik gegaan. Ik wil gewoon niet te enthousiast beginnen met het skippen van college's, omdat het dan net zo zal gaan als vorig jaar. Hij vroeg of ik graag iets wilde afspreken of dat ik het liever hierbij wilde laten... Ik wist het niet, had er nog niet over nagedacht...en hetzelfde was bij hem het geval.
Aangezien hij mijn BP is en ik hem vaker buiten Biton tegenkom dan op Biton zelf, is het toch fijn om zoiets fatsoenlijk af te sluiten in plaats van elkaar ergens tegen te moeten komen en jezelf dan te moeten generen. En volgens T. konden we gewoon kijken of het leuk zou worden, en dat het dan zo lang leuk zou zijn als het duurde, en anders pech..
Ik heb hem een smsje gestuurd, en nu hebben we, als het doorgaat, woensdag een date. Ontzettend spannend voor mij... Ik weet dat ik nu zal moeten praten, en mezelf zal moeten laten kennen, wil het wat meer worden dan alleen een gezellige date. Maar als het alleen gezellig wordt, net als donderdag, vind ik dat net zo makkelijk. Ik heb de neiging gewoon de simpelste weg te kiezen, maar dat zou zijn geweest als ik had gekozen om niet meer af te spreken.

De excursie was overigens niet de moeite waard. Ik had al snel spijt dat ik T. teleur had gesteld door voor dit excursie-college hem te verlaten. Hiervoor had ik nog nooit een nacht overgeslagen, maar het viel best mee. Ik was minder brak dan wanneer ik om half 7 zou zijn gaan slapen en om 8 uur opgestaan zou zijn, of om half 3 's middags zoals met Nieuwjaar... Dan ben je er echt een stuk erger aan toe. Ik was na de excursie gewoon wakker gebleven tot 's avonds 11 uur, en had de klok rond geslapen, waarna ik gewoon uitgerust was...ik had gelukkig geen dagen nodig om bij te komen.  

Tips op het gebied van daten zijn meer dan welkom...ook commentaar op mijn gedrag kan ik aan.    
Ik vraag me namelijk altijd af of ik wel goed bezig ben... en daar kom ik zelf niet altijd zo goed uit.

[elle]

Wacht maar tot morgen. De klap komt een dag later. " class="smiley"  />

Stel iig voor jezelf van te voren je grenzen. wees voor jezelf duidelijk in hoeverre je je open stelt voor die gozer, hoe kwetsbaar je je opstelt. Je bent onzeker (al heb ik soms de indruk dat dat niet altijd even goed aan je is af te zien). Verzin van te voren hoe ver je (lichamelijk) contact wilt.
Je bent geen gore trut als je halverwege de avond of de nacht 'Nee' zegt tegen iets. Ook niet wanneer hij denkt te kunnen rekenen op iets. Of wanneer hij zegt dat hij uit bepaalde signalen die jij gaf dacht op te maken dat jij ook iets zou willen. Dat is allemaal onzin, manipulatief gedrag.
Bedenk ten tweede in hoeverre je jezelf kunt vertrouwen. Je eerste nacht alleen met die gozer is prima verlopen, maar weet je zeker dat je andere nachten samen ook aankunt? Als je niet voor jezelf in kunt staan, ga het dan niet testen...

Misschien vind je dit wat bot advies, dan mijn excuses. Of wellicht vind je het open deuren. Of vind je het compleet niet slaan op jullie situatie. Ik had alleen gewenst dat ik bovenstaande wijsheid had bezeten toen ik zo oud was als jij nu bent. Ik heb iets teveel moeite gehad met 'Nee' durven zeggen.

En voor de rest: een gezellige avond!

[Vivine]

Het advies was inderdaad niet helemaal van toepassing op onze situatie, maar het was wel bemoedigend. Hij is niet het type dat pusht of aandringt tot iets, gelukkig. Toch bedankt voor deze tips!  

We hadden afgelopen woensdag om half 5 afgesproken om wat te eten. Wat aan de vroege kant, en ik was bang dat ik misschien om half 7 dan al een goede smoes zou moeten bedenken om weg te kunnen. Maar we hebben tot half 9 gegeten, en daarna nog in 2 cafés tot half 1 wat gedronken. In totaal dus 8 uur! Zo lang trek ik nauwelijks ooit met iemand op.

Het was erg gezellig. Hij praat veel, en wilde nog steeds dat ik meer over mezelf praatte, maar dat gaat nou eenmaal niet zo makkelijk. Desondanks was het leuk, en ik denk dat hij dat ook vond, anders zou hij ook wel eerder weg zijn gegaan dan met de laatste bus. Daarbij wed het wel erg knuffelig en hebben we kort gezoend.
Ik was op sommige momenten wel verlegen, als hij een complimentje maakt of als we elkaar aankeken, of als hij haren uit mijn gezicht wegstreek...of hand vastpakte...dat soort dingen.. maar verder was ik niet zenuwachtig ofzo.
We hebben daarna niets meer afgesproken ofzo, maar ik zou het leuk vinden als hij zou bellen en we nog iets af zouden spreken.  
 
Nu twijfel ik dus tussen drie dingen;

1: hij vindt me niet leuk, of alleen voor de afgelopen 2 avonden.
2: hij vindt me wel leuk, maar misschien was ik zelf te terughoudend/gereserveerd en twijfelt hij nu of ik hem wel leuk vind, en durft niet te bellen.
3: hij vindt me wel leuk, maar wil het heel rustig aan doen, of heeft de attitude dat het gewoon leuk is zolang het duurt, en belt pas als hij echt wat geschikts weet om te doen...want nu weer uit eten of wat gaan drinken is ook een beetje een herhaling van vorige week.

*zucht*

Ik heb de afgelopen week de hele tijd mezelf voorgehouden dat ik hem stiekem wel heel leuk vind als hij belt, maar dat ik er neutraal tegenover sta als hij niet belt. Een beetje mijn gevoelens onder controle houden dus.
Ik was ook niet van plan hem zelf te bellen, want dat durf ik niet. 'Je hebt met hem gezoend en veel gepraat, maar bellen durf je niet? ' Nee dus..    
Maar ik wilde niet bellen omdat ik denk dat hij mij wel durft te benaderen als hij mij leuk vindt, en ergens vind ik dat ook de taak van een jongen. Ik wil niet te makkelijk zijn, en ook niet iemand achterna lopen.
Mijn moeder en vrienden stonden achter dit plan, maar nu hij na een week nog niet gebeld heeft begin ik me toch af te vragen of ik hem dan zal smsen. Mijn huisgenoten zeggen dat het geen achternalopen is als je gewoon vraagt om nog iets af te spreken, maar wel als ik tien keer door blijf zeuren   Ik neem aan dat hij het gewoon durft te zeggen als hij niets meer wil afspreken.

Tegelijkertijd twijfel ik of ik hem leuk genoeg vind voor een eventuele 'relatie' (ik heb een hekel aan dat grote woord), maar hem nooit meer zien is ook raar. Nog een keer afspreken betekent toch niet meteen een relatie? Maar stel dat hij wel verwacht dat het iets wordt, dan is het pijnlijk als ik het toch niets blijk te vinden.

En...ik had hem die zondag gesmst om iets te doen, en hij had teruggebeld om tijd af te spreken. Dus nu zou je kunnen zeggen dat ik aan de beurt ben om contact te zoeken...beetje een dubieus geval...maar het hoeft niet per se om en om, dat is kinderachtig    Ik vind het ook een beetje saai om weer te smsen of hij nog iets weet om te doen...en hem dan weer terug te laten bellen. Maar ik weet niet goed wat je op een 2e date kunt doen, zonder in herhaling te vallen of al te standaard dingen te doen.

Dit is een goed voorbeeld van hoe ik ben eigenlijk. Ik overdenk alles 10 keer. Ik denk altijd dat wat ik wil doen misschien verkeerd is, ik moet eerst bevestiging hebben van iedereen om mij heen. Als ik eenmaal weet dat iemand mij graag mag weet ik genoeg leuks te smsen of te zeggen, maar nu ben ik bang gekwetst te worden, of hem in een vervelende positie te brengen. Misschien wil hij wel helemaal niks meer afspreken maar doet hij het dan bijvoorbeeld uit beleefdheid, of miss dit...of miss dat.... Zulke gedachtengangen zijn geen vervelend.  

Ik denk dat ik morgen een smsje stuur met hoe het is en of hij zin heeft nog een keer iets af te spreken (tips voor mogelijke activiteiten zijn welkom   ).  Dat is vrij standaard en saai...maar als hij mij echt leuk vind zal hij daar toch wel blij mee zijn?

[Liudger]

Met wachten loop je geen risico, denk ik. Als hij je voldoende leuk vindt, belt hij je heus wel op, tenzij hij geen knip voor de neus waard is. Jongens vinden het verder iha toch wel leuker om achterna te zitten, dan achterna gezeten te worden, dus je kunt zonder enige inspanning het vlammetje aanwakkeren.

Aan de andere kant, gezien je huivering tov het woord relatie, zou je ook net kunnen doen alsof er geen sprake is romantisch potentieel, en de relatie-vraag langduring parkeren. Jongens en meisjes kunnen per slot van rekening ook gewoon vrienden zijn. Maak er niet altijd een date van, probeer het wat alledaags te houden (boodschappen, sporten, koken). Probeer hem ook eens te betrekken in activiteiten met andere vrienden en vriendinnen. Avondje klaverjassen, samen stappen of zo.Op die manier kom je er vanzelf achter wat er allemaal onder de motorkap schuilt. Leer je wat meer over zijn karakter onder verschillende omstandigheden. En in dat geval kun je rustig een sms-je sturen.

[Vivine]

Hmmja....mijn huisgenoten hadden me net bijna overgehaald om hem gewoon te bellen, maar ik zit met het feit dat ik vind dat hij wel belt als hij me leuk genoeg vindt. Hij weet dat ik verlegen ben, maar hij kan mijn gereserveerdheid ook hebben geïnterpreteerd als desinteresse, en daarom niet durven te bellen...dat zou wel sneu zijn...aangezien ik hem wel leuk vind, en dat ik hem waarschijnlijker nog leuker zou vinden als hij geïnteresseerd is. Maar is dat dan wel de goede manier? Iemand leuker vinden naarmate hij jou leuker vindt?
 
Aangezien ik een relatie een beklemmend idee vind, en mijn gevoelens voor hem nog niet duidelijk zijn kan ik idd misschien beter niet aansturen op een date, want dan krijgt hij misschien het verkeerde idee, en wordt het zo relatie-gericht.
Voor een date kan ik beter bellen lijkt me, maar voor een alledaags iets lijkt een smsje ook geschikt genoeg.

Aangezien ik bellen eng vind, is dit wel een makkelijke oplossing

Bedankt voor deze bijdrage aan het scheppen van enige helderheid in mijn ingewikkelde gedachtenwereldje!

[Vivine]

p.s. Donderdag komen 2 middelbareschoolvrienden hier eten, en gaan we uit met nog een vriendin...zou ik hem dan bijv. kunnen smsen of hij toevallig ook uit is? Gewoon in café ontmoeten is al een stuk ongedwongener dan van tevoren afspreken...Maar miss is het geen goed idee...weet ik veel

[Liudger]

quote:

Pepperdepep schreef op 12 december 2006 om 19:56:
Hmmja....mijn huisgenoten hadden me net bijna overgehaald om hem gewoon te bellen, maar ik zit met het feit dat ik vind dat hij wel belt als hij me leuk genoeg vindt. Hij weet dat ik verlegen ben, maar hij kan mijn gereserveerdheid ook hebben geïnterpreteerd als desinteresse, en daarom niet durven te bellen...

Alle redenen die hij, als hij enigszins geinteresseerd is, kan hebben om niet te bellen, zijn lijkt me redenen om hem minder te waarderen. Bang voor risico, lui ....?

quote:

dat zou wel sneu zijn...aangezien ik hem wel leuk vind, en dat ik hem waarschijnlijker nog leuker zou vinden als hij geïnteresseerd is. Maar is dat dan wel de goede manier? Iemand leuker vinden naarmate hij jou leuker vindt?

Onvermijdelijk, ben ik bang  

quote:

Pepperdepep schreef op 12 december 2006 om 19:58:
p.s. Donderdag komen 2 middelbareschoolvrienden hier eten, en gaan we uit met nog een vriendin...zou ik hem dan bijv. kunnen smsen of hij toevallig ook uit is? Gewoon in café ontmoeten is al een stuk ongedwongener dan van tevoren afspreken...Maar miss is het geen goed idee...weet ik veel

Ach, dat lijkt me op zich wel aardig - niet al te date-achtig   .  Als je denkt dat dat een aardige mix oplevert.

[Vivine]

Naja... ik heb gisteren mijn mammie nog eens gebeld. Zij zei al dat ik hem niet zou moeten bellen, en haar (ex-)vriend die op de achtergrond meepraatte zei ook al dat jongens het leuk vinden om 'te jagen' en dat ik hem alleen zou moeten bellen als ik een goed excuus had om bijv. te praten over iets waar we het over gehad hadden, maar dat ik niet met een activiteit moest komen, omdat ik dan te makkelijk ben. Wat irritant om met al die dingen rekening te moeten houden... als ik dit, dan dat...als ik dat, dan dit...enz. enz...
En het valt me op dat ik mijn moeder nodig blijf hebben, ook al woon ik nu op mezelf. het is niet zo dat ik altijd meteen haar advies opvolg, maar zij kent mij wel het beste en soms ben ik het met haar eens. En daarbij weet ze me ook wel gerust te stellen en problemen lijken een stuk minder groot als ik met haar erover heb gepraat.

Ik moet zometeen beginnen met het schrijven van een essay, waarvoor ik maar de helft van de literatuur heb gelezen. Op zich niet erg, want ik mag zelf de teksten kiezen die ik bij mijn essay wil betrekken. Maar voordat ik daaraan begin wil ik nog even wat kwijt over hoe goed ik het eigenlijk heb, ondanks alle problemen die ik overal mee denk te hebben.  
Nu bijvoorbeeld: ik kan kiezen uit, 20 soorten thee, oploskoffie, échte koffie, irish cream-coffee, karnemelk, cup a soup...dat heb ik allemaal op mijn kamer. En als ik daar geen zin in heb ga ik naar de winkel en haal ik wat anders.
Verder heb ik een voor Utrechtse begrippen een goedkope kamer. Weliswaar niet zo groot, 14m2 maar wel met goede service van de Stichting Studenten Huisvesting. Het vuilnis wordt iedere dag voor de deur aan de gallerij opgehaald. Eén telefoontje en de ongediertebestrijding komt, je wastafel wordt vervangen of de gootsteen wordt ontstopt. Op tien meter afstand van de flat staan een brievenbus, glasbak, oudpapierbak en grofvuilcontainers. Voor die kleine moeite hoef je je afval niet in het grachtje ernaast te gooien.  
Het mooie is dat die kamer ook nog eens wordt betaald door de regering via mijn studiefinanciering, net als mijn studie. Als compensatie voor de ziekte van Pfeiffer waar ik vorig jaar mee kampte, krijg ik ook nog eens zonder al te veel gedoe (alleen wat bureaucratisch geregel) 5 maanden stufi terug. Niet alleen mijn kamer en studie worden door de regering betaald, maar ook mijn eten, kleding, studieboeken, sociale uitgaven en miskoopjes en andere onnodige uitgaven. Niet dat ik veel geld verspil, maar het gaat even om het idee.
Ook heeft de regering er door wetgeving voor gezorgd dat mijn vader mij verplicht allimentatie moet betalen. Daarbij heb ik nog wel de hoogste lening, maar ach...die rente is haast niks. Ohja...niet te vergeten; de OV-studentenkaart. Doordeweeks óf in het weekend gratis vervoer door heel Nederland.

Als je dat beseft begin je bijna te denken dat we het hier in Nederland gewoon té goed hebben. Het is gewoon bijna ongelooflijk hoe goed we het hebben in vergelijking met mensen in andere landen, of in vergelijking met pakweg honderd jaar geleden. Hoera voor de techniek en de economie!
Maar wát is nou precies 'té goed' ? Het feit dat in Nederland alle kinderen in theorie een kans hebben om te studeren, ongeacht ze rijke ouders hebben of niet, is niet meer dan redelijk. En natuurlijk vinden wij het de normaalste zaak van de wereld dat we kunnen eten en drinken wat we willen, of dat we genoeg geld hebben om vermaak buiten de deur kunnen zoeken als we dat willen, of om leuke kleding te hebben, en de allernieuwste televisies en computers.

Ik vind het een vreemd idee dat we waarschijnlijk nooit meer terug kunnen naar een minder materialistische maatschappij. Al onze aankopen zijn 'goed voor de economie' . Welke leek kan dat tegenspreken? Mensen kopen nu eenmaal graag en denken niet aan de toekomst en het milieu, en ook steeds minder aan geestelijke rijkdom. Mensen geven liever toe aan hun koopdrang om zich lekker te voelen dan dat ze nadenken over de maatschappij of wat dan ook.  
Natuurlijk kunnen we wel terug naar minder materialisme, door middel van een oorlog en grote armoede, of een economische crisis, maar het eerste wat daarna wordt gedaan is zorgen dat we zo snel mogelijk terug kunnen naar de materiele status van daarvoor.

Ik ben zelf ook altijd redelijk onverschillig tegenover de maatschappij, en was al nooit erg materialistisch, maar nu heb ik meer dan ooit het gevoel dat materialisme en individualisme niet bevredigend zijn. Sinds ik hier in dit huis woon met mijn 9 ontzettend aardige huisgenoten en een studie heb die ik leuk vind, met best aardige mensen, kijk ik veel positiever overal tegenaan. Ik waardeer mensen steeds meer. Had ik voorheen altijd het idee dat ze me niet mochten, of dat iedereen alleen maar voor zichzelf leefde, nu sta ik veel meer open voor allerlei soorten mensen. Eerst zocht ik alleen 'soortgenoten' tussen alternatievelingen, die vaak ook allemaal met hun eigen problemen zitten, maar nu kan ik positievere mensen ook wel verdragen

Nog een reden waarom ik besef dat ik het hier zo goed heb is het feit dat ik niet ieder moment bang hoef te zijn dat er een bom op onze flat valt, of dat ik op straat opgepakt wordt, of gediscrimineerd vanwege bepaalde religieuze of politieke opvattingen.

Water komt hier ongelimiteerd uit de kraan, electriciteit uit het stopcontact. We hebben, hoewel tegen hoge verzekeringskosten, medische zorg. Apparaten als computers, televisies en mp3-spelers zijn voor de gemiddelde Nederlander goed betaalbaar. Waarom wordt er dan toch altjd zoveel over alles geklaagd? Energieprijzen te hoog, zorgkosten te hoog, studenten krijgen te weinig stufi....blablabla. Zijn mensen dan nooit tevreden?
Ik wil vooral niet doen alsof ík heilig ben, maar als ik sommige dingen af en toe besef kan ik me zó erg ergeren aan dat geklaag van alle verwende Nederlanders.

Mensen in de bijstand zijn weer een ander verhaal. Als je leeft onder de armoedegrens en al die rijkdom om je heen ziet, heb je wel reden om te klagen. In Nederland zijn de verhoudingen ook heel anders. Iemand die hier 'arm' is, zou in krottenwijken in de 3e Wereld rijk zijn.

Voor ik te ver uitwijdt ga ik aan de slag met mijn essay over de roerige jaren '60 in Amerika.  

[Liudger]

Gaaf stukje Pep. We hebben veel om dankbaar voor te zijn. Je zou er zowat vrolijk van worden, en dat motiveert ook om terug te geven. Het komt niet zomaar tot stand, het blijft ook niet zomaar in stand. Dat gebeurt alleen als een ieder van ons beseft dat ook van haar een bijdrage wordt gevraagd. In gedegen werk, in eerlijkheid, in medemenselijkheid, in bereidheid tot delen. In opgewektheid, en hoop, en vertrouwen.

Voorlopig wordt van jou jongensjacht gevraagd, schijnt het   .

[Vivine]

Het is alweer bijna een maand geleden dat ik hier wat geschreven heb. Lekker cliché begin. Ik wil iedereen een gelukkig nieuwjaar wensen en ik hoop dat de goede voornemens nog niet overboord gegooid zijn. Ik had zelf geen goede voornemens, maar heb het wel gepresteerd om deze week iedere dag de wekker te zetten (het is pas woensdag, maar toch) en dan ook binnen een half uur op te staan, en de computer pas aan te zetten na het douchen en het ontbijt, en op msn af en toe offline te blijven. Dat ga ik in ieder geval proberen vol te houden, want het bevalt wel.  

Dat essay uit mijn vorige post is in ieder geval niks meer geworden, en ik heb dat vak opgegeven. Met het andere vak gaat het wel heel goed, ondanks dat ik nu een beetje in tijdnood zit - meestal heeft dat echter een positieve uitwerking op mijn prestaties, als de stress niet te groot is.

Maandag had ik van 11 tot +- kwart voor 1 college, maar er reden geen treinen tussen Den Bosch en Utrecht, waardoor ik via Rotterdam naar Utrecht moest. Omdat ik dan pas om half 1 op college aan zou komen, ben ik vanaf Rotterdam maar naar Amsterdam gegaan. Ik was even vergeten dat ik een vriendin beloofd had om een dezer weken samen een dagje naar Amsterdam te gaan, dus nu moet ik nog een keer naar die troosteloze stad.  
Sommige mensen zijn helemaal verliefd op Amsterdam. Vroeger, toen ik met mijn moeder één keer per jaar eens in Amsterdam ging winkelen, of met papa naar het Rijksmuseum ging, kon ik me daar iets bij voorstellen. Het is er heus wel gezellig, en er valt een heleboel te zien. Echter, als ik er nu rondloop, via het Damrak en dan ergens links door een straatje met chinese en alternatieve winkeltjes naar het Waterloopplein, zie ik niets dan zwervers, verslaafden en mensen die psychisch niet helemaal in orde lijken (waarschijnlijk zijn de meesten een combinatie van deze drie). 'Niets dan' is een beetje lomp uitgedrukt, maar toch...het valt me heel erg op. Ook zijn de straten vies en grauw, het stinkt en het is druk. Van de trams die overal opeens hard bellend aan komen rijden raak ik gestresst, en de metro is ook niet bijster gezellig. Waarschijnlijk ligt het er ook aan dat ik in mijn eentje was, dan is het sowieso al minder gezellig. (Ik heb nu in 2 zinnen achter elkaar het woord 'gezellig' gebruikt om een sfeer te beschrijven, en dan te bedenken dat ze in andere talen geen woord voor gezellig hebben... welk woord had ik er anders voor moeten gebruiken dan?) Ik ben dan ook maar via de kortste route naar het Waterloopplein gelopen, waar een alternatieve markt is. Deels vlooienmarkt, deels alternatieve kleding en assecoires. De markt was die dag magertjes en ik ben dan ook maar weer via de kortste route naar huis gelopen.

Ohja, nog een klein detail. Onderweg naar het Waterloopplein ben ik de Zipper binnengegaan. Zipper is een winkeltje met 2e-hands kleding en deels vermaakte kleding. Daar hebben ze pashokjes tegenover de toonbank bij de kassa, en het doek reikt tot onder je schouders. Dat vind ik zooooo vervelend. Ik heb me omgekleed met de rug naar de man achter de kassa toe. Waarschijnlijk denken ze in Amsterdam dat iedereen niet zo preuts is, maar ik prefereer toch hokjes met een goed sluitend gordijn minstens tot aan het plafond.   Het valt me wel op dat meer winkels, ook in andere steden, dergelijke pashokjes hebben die een doek hebben waar je hoofd bovenuit komt, of dat gaapt aan alle kanten.

Afgelopen donderdag was ik naar het concert van Riders on the Storm, in de Heineken Music Hall. Omdat het de meesten van dit forum niet veel zegt of doet, zal ik er niet diep op ingaan. Ik vond het wel een erg goed concert, ondanks de negatieve kritiek van verschillende recensenten (die gewoon de Doors niet kunnen waarderen, of niet begrijpen dat het zo hoort).
Het was de eerste keer dat ik ook eens een souvenirtje in handen heb gekregen. Toen het concert was afgelopen en iedereen al weg begon te lopen, stonden wij nog een beetje tegen het dranghek na te dromen, half kijkend of er misschien nog niet-gevangen plectra op de grond lagen. Er kwam vanaf het podium een man naar ons toe met twee setlists in zijn hand. Iedereen graaide ernaar, maar de man gaf ze aan ons 'One for each of the girls only'. Hadden wij weer geluk dat we meisjes zijn.  " class="smiley"  />



Voor een tussenopdracht en een eindopdracht voor het vak dat ik aan het doen ben, heb ik gekozen voor twee werken van Reve. Ik ben altijd een beetje eigenwijs. Ik wil niet uit een lijstje kiezen, maar mijn eigen ding doen. Nader tot U vond ik best boeiend, hoewel ik het wel begin te missen dat er nooit een verhaallijn zit in de werken die ik de laatste tijd van Reve lees. Brieven aan Wimie, een brievencollectie, vind ik ook boeiend. Er zit meer verhaal in dan in sommige romans, omdat deze brieven delen van zijn leven volgen. In het begin vond ik het wel grappig om die zeer persoonlijke (en nogal seksuele) dingen in de groeten en andere delen van de brief te lezen, maar op een gegeven moment wordt het gewoon een beetje  'bah'. Toch vind ik zijn persoonlijkheid met zijn aparte denken, en het autobiografische aan zijn werk wel erg interessant, wat me er toe brengt alles van hem uit te lezen.

[Pleun]

quote:

Pepperdepep schreef op 10 januari 2007 om 10:23:
... en op msn af en toe offline te blijven. Dat ga ik in ieder geval proberen vol te houden, want het bevalt wel.  

 

quote:

Ik was even vergeten dat ik een vriendin beloofd had om een dezer weken samen een dagje naar Amsterdam te gaan, dus nu moet ik nog een keer naar die troosteloze stad.  

Idd. Veel mensen zijn fan van Amsterdam maar ik heb er altijd een hekel aan gehad. Die kneuterige en smerige grachtjes, die mensen met dat vreselijk lelijke accent, die sexshops, de vieze metro, etc. etc. Heb nooit begrepen dat het voor veel mensen de place to be is, stinkstad.

quote:

Waarschijnlijk ligt het er ook aan dat ik in mijn eentje was, dan is het sowieso al minder gezellig. (Ik heb nu in 2 zinnen achter elkaar het woord 'gezellig' gebruikt om een sfeer te beschrijven, en dan te bedenken dat ze in andere talen geen woord voor gezellig hebben... welk woord had ik er anders voor moeten gebruiken dan.

Ehm, aangenaam.

[Vivine]

hehe geen nood...niet op msn komen heb ik 2 dagen volgehouden  

De dag voor Oudjaar was ik nog even wat inkopen doen voor Oudjaarsavond. Het was abnormaal druk in de Albert Heijn in het centrum, waar ik normaal nooit kom. De rijen voor de kassa reikten tot de schappen in het midden van de winkel, dus ik sloot aan in de rij van de schappen waar ik dacht dat de frisdranken en fruitsapjes stonden, zodat ik daar vanzelf langs zou komen als de rij opschoof. Voor de zekerheid vroeg ik de jongen voor mij in de rij of hij zag of er jus d'orange stond. Hij bood aan het voor mij te pakken en we maakten een klein praatje, niet echt inhoudelijk, meer vriendelijk glimlachen en wat grapjes over de drukte.
Toen ik afgelopen zaterdag weer bij uitzondering in die AH kwam, zag ik dezelfde jongen weer. Ik had het idee dat hij wel naar me keek, maar ik durfde hem zelf niet aan te staren of hoi te zeggen...stel dat ie niks terugzegt of me niet herkent...blablabla..
Maar zo zouden mensen hun toekomstige maatje dus in de supermarkt tegen kunnen komen...mits ze niet te verlegen zijn elkaar nog eens aan te spreken  

Omdat ik vanaf vandaag twee weken vrij ben, heb ik besloten mijn vrije tijd lekker in te ruilen voor één weekje werk. Vandaag was dus de eerste dag dat ik mocht surveilleren bij tentamens op de Hogeschool van Utrecht. Om zeven uur stond ik naast mijn bed en om kwart over 8 was ik present op de HU. Ik kan me de laatste keer dat ik zo vroeg ben opgestaan niet herinneren, maar het viel reuze mee.
Het werk stelt niets voor. Ik zat eerst bij twee management/marketing tentamens. De studenten lieten braaf hun collegekaart zien, zetten netjes een krabbeltje, en gingen stil zitten en keken nergens anders naar dan naar hun blaadje. Ondertussen las ik gezellig een boek en wierp af en toe een blik in de klas waarbij het me opviel dat een meisje zat te duimen, een ander diep zat te zuchten, en weer een ander als een razende aan het schrijven was.
Om half één was ik klaar, maar ze hadden nog een karweitje voor me, dus ik mocht om twee uur terugkomen. Tussendoor ben ik even bij K., die op de Uithof, praktisch naast de HU en universiteit woont, koffie gaan drinken. Daarna moest ik klasje journalistiekstudenten in bedwang houden - d.w.z weer lekker in mijn boek lezen. Ze wilden me eerst omkopen, met ieder vijf euro...zodat ik een broodje zou gaan eten en zij lekker konden overleggen. Helaas ( ) krijg ik genoeg betaald om daar een beetje een lekker te zitten lezen, dus dat ging niet door.  

Een jongen verdacht ik van afkijken, nogal opvallend ook nog...ik herkende het typische afkijkgedrag van mezelf tot ongeveer de 3e op de middelbare. Semi-doelloos de klas rond staren, daarbij je blik net zo lang op het blaadje van je buurman gefocust proberen te houden zonder dat het opvalt...en ook steeds je ogen op de docent gericht houden. Mensen die niet spieken bemoeien zich nergens anders mee dan met hun eigen blaadje. Jammer genoeg kon ik hem niet écht betrappen, en toen hij zijn werk inleverde zag ik dat hij de helft van de opgaven alsnog had opengelaten, dus erg veel zal het niet geholpen hebben.
Verder werd ik door de  huisvrouwentypes en stoffige docenten die mijn collega's waren, en zaten te ruziën over de volgorde van tentamenblaadjes, heerlijk met rust gelaten. Ik moest wel stiekem lachen toen studenten 'heeft U..' en 'alstublieft mevrouw' zeiden.. want ze waren allemaal duidelijk ouder, of minstens net zou oud als ik, en ik mocht lekker 'je' zeggen.  

Het is wel leuk dat gedoe eens van de andere kant te zien. Zo zie je precies de achterliggende redenen waarom tentamens nooit op tijd beginnen, waarom antwoordvellen en uitslagen nooit kloppen, en waarom er bijlages missen. Gelukkig hielden ze mij er niet verantwoordelijk voor, en kwamen ze niet massaal in opstand.

Ik merk dat ik bibliotheken, musea en ook scholen wel fijne opgevingen vind om in te werken. De mensen zijn niet zo commercieel ingesteld, er hangt een rustige, educatieve sfeer en de collega's zijn wel ok. Ik zou geen leraar willen worden, dus op een school heb ik dan weinig te zoeken, maar in een museum of blibliotheek, daar zou ik wel graag mijn arbeidsleven willen slijten.  

[Pleun]

Leuk stukkie  

Heel lang geleden, toen ik nog cultureel was geïnteresseerd en liever lui was dan moe, wilde ik bij een museum gaan werken.   Leek me de perfecte baan.  

[Vivine]

Het dagelijkse leven
Het zijn drukke weken geweest, de laatste tijd. Daarmee bedoel ik veel sociale activiteiten, bijna  teveel. Afgelopen zaterdag had ik afgesproken met een meisje (B.) waar ik sinds Pinkpop vorig jaar contact mee ben blijven houden. Het is een beetje een onwennig idee om na bijna een jaar weer eens af te spreken, maar het was erg gezellig. Tijdens het uitgaan bleek dat ik hier bijna evenveel mensen ken als vroeger in Geldrop/Eindhoven. Het zijn er nog steeds weinig, maar de hoeveelheid is dan ook alleen een kwantitatieve beschrijving.  

B. had voor de goede omgang een plantje meegenomen. Ik verwacht nooit zoiets dergelijks, maar ik vind het altijd ontzettend leuk om van iemand een kleinigheidje te krijgen. Ik heb ooit cactussen gehad op mijn kamer, die steeds omvielen en daardoor uiteindelijk een nare dood zijn gestorven. Hierna heb ik het niet meer aangedurfd planten te nemen, maar nu staan de hyacinthjes trots op mijn kastje. Ik zie ze iedere dag groeien, dat is het leuke aan planten. Andere planten vind ik ook vooral interessant als ze in bloei komen, als duidelijk te zien is dat het ding leeft.
Laatst had ik van de Albert Heijn nog wat klaverbolletjes gekregen, die ik ook maar meteen heb gepoot. Nu is het tien weken wachten tot ze uit zullen komen, een goede beproeving voor mijn verzorgingskwaliteiten. Achter de wasmachine vond ik nog een mooie grote pot, waar ik ook nog een mooie plant voor zoek.

Verder heb ik mijn kamer nog eens veranderd, een beetje geschoven met de meubels, zodat het lijkt alsof ik nóg meer ruimte heb, en heb ik mijn deel van het balkon opgeruimd (of beter: ontruimd) zodat er van de zomer een tafeltje met twee stoeltjes kunnen staan.

Alan Kaprow
Vandaag las ik in de kunstbijlage van de Volkskrant een stukje over Alan Kaprow en de tentoonstelling van zijn werk in het Van Abbemuseum in Eindhoven. Kaprow verklaarde de schilderkunst 'dood' en ging zelf aan de slag met zogenaamde 'happenings' waarbij hij het liefst zoveel mogelijk buiten de publiciteit bleef.
Kunst moet je doen en ervaren en niet tentoonstellen in een of ander suf museum, vond hij. Omdat er van zijn happenings weinig tot geen materiaal over is, is de tentoonstelling een beetje apart van aard. Mensen kunnen zelf dozen stapelen of ballen door het museum rollen. Als ik me dat zo voorstel komt het me een beetje triestjes voor, iedereen die zich dan opeens kunstenaar denkt te voelen, alhoewel het ook wel een vreemde en grappige belevenis zal zijn, maar dat terzijde.
In de Heuvelgalerie zullen mensen op openbare toilletten met hun natte handen en handdoeken schudden tot ze droog zijn. Hierbij zullen ze 'klaar' en 'schud' roepen. Is dat niet leuk? Volgens mij kun je met natte handdoeken lang blijven schudden tot ze droog zijn, maar dat moet je er dan maar voor over hebben.
Ik wil deze kunstvorm niet meteen ondermijnen met argumenten als 'dat kan mijn broertje uit groep vier ook bedenken', noch wil ik het verdedigen door te zeggen 'je moet er maar net opkomen',  maar ik heb wel een beetje mijn twijfels bij dergelijke kunstuitingen.  

[Pleun]

quote:

Pepperdepep schreef op 15 februari 2007 om 14:03:

Mensen kunnen zelf dozen stapelen of ballen door het museum rollen. Als ik me dat zo voorstel komt het me een beetje triestjes voor, iedereen die zich dan opeens kunstenaar denkt te voelen, alhoewel het ook wel een vreemde en grappige belevenis zal zijn, maar dat terzijde.
In de Heuvelgalerie zullen mensen op openbare toilletten met hun natte handen en handdoeken schudden tot ze droog zijn. Hierbij zullen ze 'klaar' en 'schud' roepen. Is dat niet leuk? Volgens mij kun je met natte handdoeken lang blijven schudden tot ze droog zijn, maar dat moet je er dan maar voor over hebben.

LOL  

Leuk om weer iets van je te lezen trouwens  

[Vivine]

De leegte

Ik voel me de laatste tijd (weken/maanden) leeg. Er is niet echt een probleem. Mijn studie gaat goed en ik heb genoeg leuke dingen te doen. Toch ben ik niet tevreden. Er is niets, behalve mijn redelijke cijfers misschien, waar ik voldoening uit haal. Ik kan gedachten niet langer dan tien seconden vasthouden...en als ik een uur heb zitten 'denken' weet ik daarna totaal niet meer waar ik dan over heb nagedacht. Vroeger dacht ik veel na over de maatschappij en bepaalde kwesties...nu kijk ik af en toe actualiteitenprogramma's, maar ik word er niet meer warm of koud van. Ik kon eerst altijd zelf hele ideeën ontwikkelen. Nu volg ik mezelf soms niet meer, en de gedachten willen gewoon niet meer komen.

Ik las laatst toevallig een schrijfsel van Gerard Reve, waarin hij zei dat in zijn gedachten soms loze zinnen en woorden voorbijkwamen....Zoals: Ah een hond...loepie ja hooo helimo po po... vandaag moet ik...hmms hie lo lo loptitop...' Ik verzin deze zin hier ter plekke, maar het is ongeveer de strekking van wat Reve beschreef. Hier heb ik namelijk ook regelmatig 'last' van. Vooral wanneer ik een tijdje voor me uit zit te staren, maar ook als ik dingen observeer of probeer na te denken. Wat is dit voor rare manier van denken? Hebben meer mensen zulke rare gedachtengangetjes?  


Misschien is mijn 'probleem' trouwens wel gewoon het feit dat er geen probleem ís. Hoewel ik me nu toch gelukkiger voel dan voorheen. Je kunt jezelf eigenlijk zo gelukkig laten voelen als je zelf wilt. In theorie tenminste... Als je op je eigen knusse kamer zit, met de gordijnen dicht en muziek aan kun je sterk het gevoel krijgen/ontwikkelen dat 'de rest' niet bestaat. Dan houd je jezelf natuurlijk voor gek, maar toch, als je het iets relativeert kan het wel wat rust bieden. De rest bestaat niet in de zin van ' een normale (als in: een zich volgens de norm gedragende) groep gelijkdenkenden waar jij jezelf aan hoort te spiegelen'. Met andere woorden, iedereen mag zijn hoe hij of zij is...ook al kom je wel mensen tegen die denken dat jij zoals zij zou moeten zijn. Logisch eigenlijk...
Als je je binnen de maatschappij begeeft en je steeds met andersdenkenden geconfronteerd wordt, heb ik toch altijd de neiging mezelf aan te passen. Ik heb altijd het stomme idee dat andere gelijk hebben en het vast beter weten, ook al ben ik nog zo sterk overtuigd van mijn eigen gevoel of mening. Nog zoiets...ik heb overal vaker een gevoel over dan een beargumenteerde mening, en ik kan mezelf vooral in groepen slecht verwoorden, hoewel het naar mijn idee op papier toch redelijk goed gaat.


Misschien is mijn leegte trouwens meer een 'volte', en moet ik eerst even tot rust komen om mezelf weer te vinden. Ik heb echt het gevoel alsof ik mezelf kwijt ben. Dit klinkt misschien als zo'n mooi cliché, maar het is wel de beste omschrijving. Ik weet niet meer wat ik écht leuk vind, en welke mening ik over dingen heb. Tegen de één zeg ik soms dit, tegen de ander weer dát, en dan vraag ik mezelf af waarom ik dat doe, en wat ik nou écht denk.
Ik probeer te bedenken wat ik vroeger heel erg leuk vond. De natuur vond ik altijd erg fijn en archeologie erg interessant. Ook kon ik mezelf helemaal verliezen in boeken, uren, dagen achtereen. Ik genoot heel erg van de vakanties naar Engeland en Ierland. Nu ben ik al drie jaar Nederland niet meer uit geweest, op 2 dagen Ardennen na. Mijn moeder probeert me steeds enthousiast te maken om op vakantie te gaan, maar ik sta er nogal lusteloos tegenover. Ik zie op tegen het geregel, het feit dat mijn moeder niet meer zo goed vooruit kan en ben gewoon bang dat ik er geen lol meer aan vind, aan het hele idee van vakantie. Misschien moet ik toch gewoon weer een keer gaan, want vakanties waren altijd heel erg fijn, ze boden in ieder geval een perfect gevoel van vrijheid...ik snap niet precies waarom ik er tegenop zie.  


Wat een ONTZETTEND wazig schrijfsel is dit weer. Jullie moeten me inmiddels wel zo'n beetje als licht gestoord ervaren  

[Pleun]

Ik merk dat je weer aan de wiet zit  

Grapje  

Zal later wel serieus reageren.

[Vivine]

quote:

Pleun schreef op 21 februari 2007 om 17:44:
Ik merk dat je weer aan de wiet zit  

Grapje  

Zal later wel serieus reageren.

hahaha...dat zou je bijna denken hè...maar dat dus al maanden niet meer  

[Vivine]

Ik heb het idee dat deze weblog uit de toon valt op dit forum. Niet dat ik er dergelijke reacties op krijg, maar het voegt hier volgens mij niets toe waar anderen wat aan hebben. En daarbij vind ik dat het teveel op een dagboek gaat lijken. Dat krijg je al snel als je over persoonlijke dingen schrijft...op een opsomming van mijn dagelijkse activiteiten zit volgens mij ook niemand te wachten.
Maar omdat ik mezelf er niet meer prettig bij voel hier nog langer persoonlijke stukken te schrijven, mag er een dezer dagen wel een slotje op.

Bedankt voor degenen die het af en toe gelezen hebben en ook bedankt voor de reacties Misschien kom ik in een andere periode weer terug, als ik me weer wat anders voel, maar nu sta ik gewoon nogal negatief tegenover deze weblog...

Tschüss!
Laura

[Pleun]

[Pooh]

Jammer, maar dicht op verzoek