Ook maar ff dit verhaaltje hier posten.
Gisteravond kwam Pulpeet met de dvd van
‘The Wall’ aanzetten, de ‘verfilming’ uit 1982 van het gelijknamige album van Pink Floyd. Ik ben een gematigd Pink Floyd-fan, dus ik was zeer benieuwd naar deze film. ‘The Wall’ is nog steeds een immens populair album, maar mijn favoriet is het niet. Ik heb het ook niet in mijn collectie. Er staan weliswaar een paar mooie nummers op (o.a. Comfortably Numb), maar die vind ik live vele malen gaver.
De film dan. Bob Geldof speelt de door o.a. het verleden (z’n pa is in WO II gesneuveld tijdens de landing bij Anzio) en drugsgebruik getormenteerde popster Pink, die zichzelf in zijn hotelkamer heeft opgesloten. Hij creëert een mentale ‘wall’ en wordt naarmate de film vordert steeds krankzinniger. De beelden van Pink worden afgewisseld met vervreemdende, creepy animaties, die het deprimerende karakter van ‘The Wall’ alleen maar vergroten. Want dat ‘The Wall’ deprimerend is, daar zal iedereen die hem gezien heeft het wel over eens zijn. Ik moet zeggen dat ik wel tegen een stootje kan, maar de hopeloosheid die deze film ademt is zelfs voor mijn begrippen moeilijk te verteren. Dat komt vast ook doordat ik de muziek van The Wall niet bijster aangenaam vind, de zang van Roger Waters vind ik niet mooi. Dat hij destijds uit Pink Floyd gestapt is, vind ik dan ook geen ramp.
Eindconclusie: ‘The Wall’ is een deprimerende film, maar ik heb geen spijt dat ik ‘m gezien heb. Dat mag eigenlijk ook niet als je jezelf Pink Floyd-fan noemt.
