Getrouwd, maar verliefd op een ander

[Peterveer]

Eigenlijk is dit meer een oproep voor gebed.

Wat moet je nu als je verliefd bent op je collega, dit wederzijds is en je dit beiden nog nooit zo heftig in je leven hebt meegemaakt.

Het ergste is, we hebben beiden een relatie en kinderen en tot overmaat van ramp zijn we ook nog de enige twee actieve Christenen op de afdeling.

We hebben er een aantal diepgaande gesprekken over gehad waarin we openlijk toegaven wat we voor elkaar voelde en kozen uiteraard beiden voor onze eigen gezinnen. We willen God, elkaar en onze kinderen, partners, familie geen pijn doen en ingaan op een persoonlijk gevoel dat niet 'mag'. God heeft ons niet voor niets niet als [man-vrouw] aan elkaar gegeven.

We werken als collega's geweldig samen, voelen elkaar enorm goed aan dus de werkgever zet ons ook vaak samen op een klus. We kunnen er al redelijk mee omgaan. maar als we langer als een paar dagen direct samenwerken slaat die verliefdheid weer toe en zitten we weken in elkaars gedachte.

Daarnaast kan het ook weer zo inslaan bij een koffieautomaat, 1-1 bespreking of printer en elkaar toevallig meer als 5 sec in elkaars ogen kijken zorgt binnen in beiden partijen voor een enorme kortsluiting die voor beiden fysiek nauwelijks te verbergen is (blozen, trillen, etc). We proberen dit dus een beetje te vermijden, maar zien het wel aan elkaar.....vaak eindigt het in een weemoedige blik. We hebben afgesproken dat we zo min mogelijk in verleiding proberen te komen waar het echt fout kan gaan, bv op feestjes niet bij elkaar staan, of in de situatie komen dat we langer alleen met elkaar in een auto oid komen te zitten. We hebben elkaar overigens nooit langer als >3sec aangeraakt en gekust al helemaal niet. Maar we beseffen dat we met vuur spelen en we niet ergens alleen moeten belanden.

Daarnaast is er eerder sprake van houden van (alleen lijkt het wel sterker omdat er verliefdheid al zo lang duurt) het speelt al ruim 2 jaar. Het is een soort relatie geworden en na de vakanties zijn we enorm blij elkaar weer te zien.

Met onze eigen hewelijken gaat het niet echt slecht ofzo, onze thuissituaties zijn een beetje overeenkomstig. We kunnen beiden redelijk goed onze emoties verbergen (alleen niet voor elkaar ... want we kijken dwars door elkaar heen) cijferen onszelf snel weg om goede vrede thuis te bewaren, beiden krijgen weinig liefde, aandacht, genegenheid, begrip  van echtgenoten en hebben de zelfde interessen die we weer niet met onze eigen partners delen. Daarnaast hebben voor elkaar veel sterkere gevoelens en veel betere band als we ooit met onze eigen partners hadden of kunnen krijgen en is een half woord of blik naar elkaar al genoeg om elkaar te begrijpen terwijl in onze eigen huwelijken de meningsverschillen meestal gaan over slechte communicatie en onbegrip. Haar partner is door haar ouders gekozen (ja, ook in NL gebeurt dat nog steeds, ik was binnen een jaar getrouwd met iemand waarmee ik kort een goede relatie had en we -ondanks de waarschuwingssignalen- daarna (ca6mnd) niet meer uit elkaar durfde te gaan omdat onze families de bruiloft al had betaald.

Wij gaan ervoor dat in de hemel geen huwelijk meer is en mensen daar niet meer trouwen. Daar zullen we eeuwig samen zijn met God en elkaar. Deze korte test hier op aarde moeten we doorstaan.

Willen jullie ons helpen in gebed en vragen of God een beetje rustig met al die electriciteit tussen ons doet?

[thijs14]

Kort maar krachtig: ik neem het mee

[Riemer Lap]

Wat wil je nu feitelijk?
Wil je dat er gebeden wordt dat de vonk verdwijnt of dat hij minder wordt?
Lijkt mij een foute keuze: ik zou willen bidden dat God jullie leert waar je de belofte hebt gelegd.
Die ligt niet in de relatie met je collega, niet in hoe je dat invult maar in de relatie met je partner.
Ik zou willen bidden dat je kracht krijgt om het te delen met je gezin en je omgeving, met je partner.
Ook zou ik willen bidden voor je kinderen dat hun papa de juiste keuze maakt.

Wat wil je nu echt?

[sorry als dit bot overkomt maar ik weet uit ervaring dat je moet kiezen]

[Macguinness]

Al je echt voor je gezin wilt gaan zul je toch echt die andere uit je leven moeten weg doen, en aangezien jullie met elkaar werken is het niet onverstandig dat één van beide een andere baan zoekt.
Vroeg of laat gaat het een keer mis.
Verboden vruchten smaken nu éénmaal het lekkerst...

[PietZa]

Ik ben geen deskundige, maar ik denk dat je in dit soort situaties behalve bidden (wat je zeker moet doen) ook moet gaan handelen. En als ik kijk wat Jezus indringend zegt in Marcus 9 : 43 - 48 dan denk ik dat je moet kijken of je "oog", je "hand" of je "voet" je tot zonden verleid. Wat dus betekend dat als je tot zonden word verleid (nog niet eens doet!) afstand moet nemen tot die collega. Dat betekend niet meer samen werken of één van de twee moet een andere baan zoeken.
Jezus geeft namelijk in Marcus aan dat je iets moet opofferen als je merkt dat je tot zonden kan worden verleid. Dat kan pijn doen (het beeld van je hand afhakken laat duidelijk zien dat je afstand van iets moet doen en dat dat ook duidelijk pijn kan doen en lastig kan zijn) maar het is beter dat dan het alternatief!

Verder denk ik dat het niet iets tussen jullie twee moet blijven. Zolang het tussen jullie twee blijft is het erg gevaarlijk. Betrek iemand anders (die ook volgeling van Jezus is) erbij en praat er met die persoon over.

En denk na over je eigen thuis situatie. Je zegt dat je thuis weinig liefde voelt. Probeer uit te zoeken hoe dat komt. Geeft je vrouw je misschien niet wat jij ziet als liefde? Wat geeft je collega wat je bij je vrouw mist en heb je daar wel eens over gesproken met je vrouw? Spreken jullie wel dezelfde liefdestaal, of weten jullie wat de liefdestaal van elkaar is? (met betrekking tot dat kan ik je aanraden het boekje "De vijf talen van de liefde" van G. Chapman eens te lezen)!

[Pooh]

Wat ik mis in 't hele verhaal is wat PietZa ook al kort aanstipt: Wat vertel je thuis? Juist door er met je vrouw over te spreken, de situatie uit te leggen, kun je 2 vliegen in 1 klap vangen: Ten eerste bouw je een natuurlijke beveiliging in (je vrouw weet er van, en dat zal remmend werken), maar daarnaast maak je wellicht dingen die in je relatie foutzitten ook meteen bespreekbaar.

[Priscilla en Aquila]

Beste Peterveer, wat een lastige situatie.
Ten eerste: Ik zal zeker voor jullie bidden.
Maar wat hier al eerder is gezegd is dat je afstand moet nemen. Je komt er denk ik niet met ' op je tellen passen'  en elkaar niet aanraken of niet bij elkaar in de auto gaan zitten.
Verder valt mij persoonlijk dit op:

quote:

We kunnen beiden redelijk goed onze emoties verbergen (alleen niet voor elkaar ... want we kijken dwars door elkaar heen) cijferen onszelf snel weg om goede vrede thuis te bewaren, beiden krijgen weinig liefde, aandacht, genegenheid, begrip van echtgenoten en hebben de zelfde interessen die we weer niet met onze eigen partners delen. Daarnaast hebben voor elkaar veel sterkere gevoelens en veel betere band als we ooit met onze eigen partners hadden of kunnen krijgen en is een half woord of blik naar elkaar al genoeg om elkaar te begrijpen terwijl in onze eigen huwelijken de meningsverschillen meestal gaan over slechte communicatie en onbegrip.

Het is natuurlijk het mooiste als je zo'n geweldige relatie in je huwelijk hebt dat je elkaar met een half woord begrijpt en elkaar geheel aanvoelt en emotoies kan delen.
Nou, dat is gewoon niet altijd, en bij sommige mensen vaak niet het geval.
Een huwelijk is hard werken en ook accepteren dat dingen soms niet worden zoals je wel zou willen.
Ik snap eigenlijk niet hoe je zo'n situatie twee jaar volhoudt: verliefd op elkaar te zijn buiten je huwelijk om.
En de vergelijking met je eigen partner valt altijd in haar nadeel uit omdat je 'veel betere relatie' op je werk aanwezig is met die collega (hoewel je niet 'echt' een relatie hebt samen- je keurt dat niet goed)

Heel gevaarlijk is de redenatie dat je met die ander zo goed kan praten. Daar heb ik al wat huwelijken kapot aan zien gaan.
Verder wordt je op je werk niet gehinderd door de dingen die je thuis in beslag kunnen nemen - dat je moe bent van je werk als je thuis komt - dat je vrouw ook misschien wel moe is en de dagelijkse dingen je in beslag nemen en je geen tijd hebt/neemt om echt bij elkaar te zijn en echt contact te zoeken. (Zou kunnnen...)

Ik doe met met mijn man de Marriage Course en hebben we net ontdekt eigenlijk bijna geen gemeenschappelijke interesses te hebben. (gelukkig hebben we een zooi kinderen en dat is wel iets wat je samen hebt en waar je samen over praat. ) ).
Ook mijn zus heeft dat eigenlijk met haar man, weinig dezelfde interesses. Dat soort dingen hoeft niet te zeggen dat je huwelijk slecht is - alleen dat je iets meer moeite moet doen om met elkaar in gesprek te blijven/te komen en geinteresseerd te zijn in wat de ander bezighoudt.

Je zou dit alles ook als een situatie kunnen zien van waaruit je je meer zou willen inzetten om je eigen huwelijk te verbeteren. Dat begint dan met het accepteren van je partner zoals die is en zelf meer te investeren i.p.v. van de ander vanalles te verwachten omdat je allerlei aspecten mist.
(Klinkt misschien tuttig, maar in de praktijk werkt het wel zo, vandaar dat ik het noem)

Een vraag:
Hoe kijk je er zelf eigenlijk tegenaan dat de gevoelens opkomen als jullie elkaar zien? Zie je dat ook als ' zonde' - al kun je er niets aan doen want het overkomt je?

[Tukkertje]

quote:

Macguinness schreef op 28 februari 2007 om 01:21:
Al je echt voor je gezin wilt gaan zul je toch echt die andere uit je leven moeten weg doen, en aangezien jullie met elkaar werken is het niet onverstandig dat één van beide een andere baan zoekt.
Vroeg of laat gaat het een keer mis.

Zo is het! Bij je collega in de buurt blijven is vragen om ellende..
Je zal moeten kiezen en bid dat God je helpt bij de keuze.

[dingo]

Als ik het goed begrijp steek je dus al 2 jaar je positieve energie in een relatie die nergens toe kan leiden als je je belofte van trouw serieus wil nemen. Logisch dat het gras van die relatie groener is, die krijgt wel water en die van jouw en haar huwelijk veel minder. De enige oplossing die imo gaat werken is, die relatie zo snel mogelijk beëindigen en al je energie in je huwelijk steken. Niet dat het dan volmaakt wordt maar je kan wel je naasten, te beginnen bij je eigen vrouw en gezin, tot zegen zijn.

[Marnix]

Ik raad jullie allebei aan om eerst maar eens met jullie echtgenoot te gaan praten, als het niet goed gaat. Je hoeft niet te vertellen dat je verliefd bent op een ander ofzo... Maar wel dat je vindt dat het jtussen jou en je partner niet lekker gaat. Is verliefd worden op een ander ook niet een gevolg van te weinig liefde krijgen? (en geef je zelf wel genoeg liefde, ook goed om over na te denken)

Ik zou zeggen, ga er aan werken om de huwelijksband die je hebt te verbeteren. Dat moet jullie doel zijn... en spreek met je collega af allebei daar voor te vechten en met elkaar gewoon goede vrienden te blijven. Want zoals je vast goed weet kunnen dat soort gevoelens ook zo weer inzakken... en ze kunnen ook ontstaat doordat er dingen in het huwelijk niet lekker lopen, en dat je bij je collega daarin bij elkaar ook een stuk herkenning en begrip vindt.

[Pooh]

quote:

Marnix schreef op 28 februari 2007 om 14:23:
Ik raad jullie allebei aan om eerst maar eens met jullie echtgenoot te gaan praten, als het niet goed gaat. Je hoeft niet te vertellen dat je verliefd bent op een ander ofzo...

Waarom niet? Als je bereid bent te gaan voor je huwelijk, zou ik dat juist wel doen.

[Priscilla en Aquila]

quote:

Marnix schreef op 28 februari 2007 om 14:23:
Want zoals je vast goed weet kunnen dat soort gevoelens ook zo weer inzakken... en ze kunnen ook ontstaat doordat er dingen in het huwelijk niet lekker lopen, en dat je bij je collega daarin bij elkaar ook een stuk herkenning en begrip vindt.

Dat kan, maar als het al twee jaar speelt ligt het misschien wat ingewikkelder.... Dan loopt het eigenlijk al veel te lang.

[Peterveer]

Soms is wegrennen het meest makkelijke.

Mat 18,9 Brengt je oog je op de verkeerde weg, ruk het dan uit en werp het weg: je kunt beter met één oog het leven binnengaan dan in het bezit van twee ogen in het vuur van de Gehenna geworpen worden.

Soms God laat God situaties toe om je te leren om jezelf te beheersen....toch?

Wegrennen naar een andere baan lost niet veel op. Leren wij onszelf nu niet te beheersen zijn in een volgende betrekking ook weer collega's waar je voor kunt vallen.  

Werken aan de thuisbasis is idd het beste, je eigen huwelijk. Daar heb je wel twee mensen voor nodig. Dacht je nu echt dat ik en mijn vrouw er bij de pakken neer zitten en niet blijven proberen?  Het is niet zo dat ik en mijn collega beiden thuis een partner hebben zitten die ook de makkelijkste zijn. Ook weet ik dat verboden vruchten het lekkerst zijn, gras bij de buren groener is, je op je werk -over het algemeen- minder zorgen hebt etc, etc. Maar van alles dat wat iemand weet en in de praktijk brengt zit nog wel eens een verschil.

Maar ik dwaal af. 2 jaar klinkt lang, maar pas een jaar geleden hebben we elkaar hier echt over gesproken een bleek dat we in dezelfde thuissituatie zitten met partners die erg op zichzelf (computer/TV) zijn en wij al een jaar stiekum verliefd op elkaar waren (uiteraard voelde we dit daarvoor wel van elkaar maar werd nooit bevestigd).

We hebben gewoon veel te lang gedacht dat verliefdheid wel over waait. Wie heeft die ervaring niet? Het lijkt me sterk dat niemand ooit eens verliefd is geweest en dat dit na een paar weken/maanden weer over was. We hebben immers geen sexuele relatie met elkaar.

Soms gaan we maanden 'als collega's' met elkaar om, maar na 5-6 maanden kan het opeens weer oplaaien door 1 blik bij de koffieautomaat (hoe clice)...dat is niet zo vaak als je misschien uit de vorige mail denkt te kunnen opmaken.  Meestal gewoon een blozende blik, weer even zoeken van bevestiging, ofzo.

Een aantal maanden geleden is de vonk nog 1x flink overgeslagen doordat we gelijktijdig een muis wilde vastpakken en hierna zo'n 3 sec in elkaars ogen keken (even op de computer iets willen aanwijzen) We ontliepen elkaar uit schrik direct een paar weken.

Kort geleden was het weer flink raak tijdens een 1-1 -in eerste instantie- werkgerelateerde bespreking die weer helemaal afdwaalde. Na ruim een jaar niet over dit onderwerp te hebben gesproken bleek nog steeds dat we simpelweg veel voor elkaar voelen. We hebben er ook wel om moeten lachen want we zaten allebij te trillen als twee pubers.  Daarnaast hebben we ook naar elkaar aangegeven niet verder (als dit) te willen gaan en voor onze eigen gezinnen te kiezen en elkaar hierin te steunen.

Bedankt voor jullie tips, het heeft me zeker aan het denken gezet. Uiteraard blijf ik voor mijn gezin gaan er is nooit sprake geweest dat ik hen ooit zou opgeven.

Met Gods hulp kom ik er wel...dus ik hou zijn hand stevig vast.

[Bumblebee]

Peter, ik denk eerlijk gezegd dat je langs de rand van het ravijn aan het wandelen bent en jezelf wijsmaakt dat God je dit laat doen om je evenwichtsorgaan te trainen. Dit gaat helemaal mis! Je verhaal komt over alsof je hier van baalt, oprecht je best doet om niet de fout in te gaan, maar aan de andere kant hier ook zo van geniet (logisch, je bent verliefd) dat je nog veel moeite hebt om radicaal voor je huwelijk te kiezen. De enige oplossing, is ook mijn overtuiging, is elkaar niet meer zien. Het blijkt wel dat dit niet zomaar over gaat.

Ik kan niet in je/jullie thuissituatie kijken dus ik wil daar ook geen oordeel over hebben. Aan de andere kant klopt het natuurlijk niet dat jullie partners alleen maar voor de tv/computer hangen. Die relaties klinken mij inderdaad niet goed in de oren. Voor de rest zien jij en je collega elkaar altijd op je best. Thuis ben je net wakker, of moe van de dag (ik spreek even over hoe het bij ons gaat) en moet je jezelf echt tot de orde roepen om ook tegen je partner de beleefdheid en opgewektheid op te brengen die je op het werk moeiteloos doet. Dat is niet makkelijk en ik ben er zelf ook niet het beste voorbeeld van hoor! Wat ik maar bedoel is dat je háár (of hem? je bent daar nog niet concreet over geweest) altijd op het beste moment ziet, en je vrouw op het slechtste. Zet je collega ook niet op een voetstuk.

Volgens mij is het geen gek idee om met je vrouw in therapie te gaan, en inderdaad je collega radicaal niet meer te zien. Er is geen toekomst voor jullie en op deze manier ga je jezelf, je collega en twee gezinnen pijn doen.

We nemen jullie mee in gebed. Sterkte!!!

[Liudger]

Partners die teveel voor de TV zitten, kunnen daarop aangesproken worden lijkt me. Dat is mij ook wel eens overkomen. En als dat op de goede manier gebeurt, dan luister je wel.

[PietZa]

quote:

Peterveer schreef op 01 maart 2007 om 00:33:
Wegrennen naar een andere baan lost niet veel op. Leren wij onszelf nu niet te beheersen zijn in een volgende betrekking ook weer collega's waar je voor kunt vallen.  

Dat is geen wegrennen dat is iets wat zo gevaarlijk en dreigend is amputeren. Dat doet pijn maar het is beter dat je een arm kwijt raakt, dan dat een infectie zich over je hele lichaam verspreid.

God vraagt niet van ons om te bewijzen dat we tegen de zonde kunnen vechten. Het is al bewezen dat wij mensen het vaak afleggen en zondigen. God vraagt van ons dat we zonde uit de weg proberen te gaan.
Dit geval klinkt behoorlijk bedreigend en ik denk dat je je zelf voor de gek houd als je zegt dat God je wilt leren beheersen. Dat is spelen met vuur. Dat is onnodige risico's nemen.

Een zonde begint niet met daden, een zonde begint bij gedachten (Jezus is daar in zijn bergrede heel duidelijk in). En het is duidelijk dat jullie in het stadium van de gedachten zijn beland. En wat nog gevaarlijker is dat het ook alleen maar gedachten zijn tussen jullie twee en niemand anders. De dunne grens naar daden komt steeds dichterbij. Nu vraag ik je, is dat jezelf leren beheersen of jezelf onnodig in gevaar brengen?

In plaats van dat kan ik je alleen maar aanraden om alle energie in je huwelijk te stoppen. Zoek desnoods professionele hulp, vecht voor je huwelijk, geef niet op, dat is wat God van ons vraagt. Niet dat wij met vuur spelen en niets doen aan beschadigde of slechte relaties.

[Fotogravinnetje]

Als je het zo graag als een test van God wil zien: zou het geen test kunnen zijn wat je belangrijker vindt: radicaal voor je eigen huwelijk gaan, wat God van getrouwde mensen vraagt, of niet radicaal tegen je eigen gevoel in durven/willen gaan waarvan je al duidelijk hebt laten blijken dat je weet dat God niet wil dat je er aan toegeeft?
Zelf ben ik een paar jaar verliefd geweest op iemand die het niet op mij was (dus het gevoel werd niet gevoed), maar het ging pas echt over toen ik hem bijna een jaar niet gezien had (wat echt wel een wonder is als je in 1 stad woont, op 1 kleine faculteit werkt/studeert, voor een belangrijk deel dezelfde vrienden en vriendinnen.....). Denk dus niet dat het wel over zal gaan als je elkaar toch maar steeds blijft zien. Zo werkt dat gewoon niet.
In feite had je bij je eerste gevoelens van verliefdheid het aan je vrouw moeten vertellen. Verliefdheid is voornamelijk een biochemisch proces en als je er niet aan toegeeft, en je vertelt het je partner, dan kun je er samen aan werken om die verliefdheid voor de ander geen kans te geven.
Ook nu moet je het imho aan je vrouw vertellen. Alleen heb je er nu al zo lang mee gewacht dat het een heel stuk moeilijker zal zijn. Best kans dat je vrouw zich erg gekwetst zal voelen, maar dan vooral omdat je haar niet in vertrouwen hebt genomen hoe je je voelt, waar je eigenlijk mee bezig bent. Als je het haar niet vertelt en ze ontdekt dat dat met je collega speelt, zal ze zich nog gekwetster voelen. Dus wees alsjeblieft eerlijk tegen haar. Wees eerlijk tegen jezelf. En aanvaard de consequenties die dat met zich meebrengt: je hebt je vrouw verdriet aangedaan (ook al weet ze dat nu waarschijnlijk nog niet), je moet radicaal alles wat je met je collega hebt stopzetten. Ik weet dat dat heel moeilijk is, maar volgens mij is dat de enige goede weg terug...

[Riemer Lap]

quote:

Peterveer schreef op 01 maart 2007 om 00:33:
Soms is wegrennen het meest makkelijke.

Mat 18,9 Brengt je oog je op de verkeerde weg, ruk het dan uit en werp het weg: je kunt beter met één oog het leven binnengaan dan in het bezit van twee ogen in het vuur van de Gehenna geworpen worden.

Soms God laat God situaties toe om je te leren om jezelf te beheersen....toch?

Wegrennen naar een andere baan lost niet veel op. Leren wij onszelf nu niet te beheersen zijn in een volgende betrekking ook weer collega's waar je voor kunt vallen.  

Hoeveel houdt je van je partner als je nu al denkt dat in een volgende werkomgeving hetzelfde zal gebeuren?  Waar kies je dan voor?

quote:

Werken aan de thuisbasis is idd het beste, je eigen huwelijk.

Het is niet alleen het beste, het moet het ENIGE zijn lijkt mij.
Ik kom dagelijks schatten van mensen tegen, heb erg lieve collega's gehad waar ik heel goed mee kon praten maar dat zegt niet dat er liefde is zoals die er is richting mijn vrouw. Verwar je vriendschap en liefde niet teveel?

quote:

Daar heb je wel twee mensen voor nodig. Dacht je nu echt dat ik en mijn vrouw er bij de pakken neer zitten en niet blijven proberen?  Het is niet zo dat ik en mijn collega beiden thuis een partner hebben zitten die ook de makkelijkste zijn.

Kennelijk herken je het verhaal van de ander en kun je daar over praten. Toch lijkt mij dat je de problemen niet oplost door buiten de deur te kletsen met wie dan ook.
Waarom niet eerlijk naar je partner toe?

quote:

Ook weet ik dat verboden vruchten het lekkerst zijn

Eeuwen geleden ging een zeker mens daar de mist mee in. Daar kun je van leren vermoedt ik...

quote:

Maar ik dwaal af. 2 jaar klinkt lang, maar pas een jaar geleden hebben we elkaar hier echt over gesproken een bleek dat we in dezelfde thuissituatie zitten met partners die erg op zichzelf (computer/TV) zijn en wij al een jaar stiekum verliefd op elkaar waren (uiteraard voelde we dit daarvoor wel van elkaar maar werd nooit bevestigd).

We hebben gewoon veel te lang gedacht dat verliefdheid wel over waait. Wie heeft die ervaring niet? Het lijkt me sterk dat niemand ooit eens verliefd is geweest en dat dit na een paar weken/maanden weer over was. We hebben immers geen sexuele relatie met elkaar.

Soms gaan we maanden 'als collega's' met elkaar om, maar na 5-6 maanden kan het opeens weer oplaaien door 1 blik bij de koffieautomaat (hoe clice)...dat is niet zo vaak als je misschien uit de vorige mail denkt te kunnen opmaken.  Meestal gewoon een blozende blik, weer even zoeken van bevestiging, ofzo.

Waarom weer even zoeken? Waarom niet: afkappen, negeren, wegdoen van jezelf?
(Het doet mij aan roken denken.....)

quote:

Een aantal maanden geleden is de vonk nog 1x flink overgeslagen doordat we gelijktijdig een muis wilde vastpakken en hierna zo'n 3 sec in elkaars ogen keken (even op de computer iets willen aanwijzen) We ontliepen elkaar uit schrik direct een paar weken.

Kort geleden was het weer flink raak tijdens een 1-1 -in eerste instantie- werkgerelateerde bespreking die weer helemaal afdwaalde. Na ruim een jaar niet over dit onderwerp te hebben gesproken bleek nog steeds dat we simpelweg veel voor elkaar voelen. We hebben er ook wel om moeten lachen want we zaten allebij te trillen als twee pubers.  Daarnaast hebben we ook naar elkaar aangegeven niet verder (als dit) te willen gaan en voor onze eigen gezinnen te kiezen en elkaar hierin te steunen.

Elkaar steunen in het niet met elkaar verder gaan is niet genoeg. Echt verbreken zo'n relatie. Één van de twee een andere baan, uit elkaars omgeving gaan. De verleiding blijft immers als je elkaar zien?

[Priscilla en Aquila]

quote:

Peterveer schreef op 01 maart 2007 om 00:33:
Soms is wegrennen het meest makkelijke.

Mat 18,9 Brengt je oog je op de verkeerde weg, ruk het dan uit en werp het weg: je kunt beter met één oog het leven binnengaan dan in het bezit van twee ogen in het vuur van de Gehenna geworpen worden.

Soms God laat God situaties toe om je te leren om jezelf te beheersen....toch?

Je moet deze tekst nu niet verkeerd gaan interpreteren. Je hebt de mogelijkheid een andere baan te zoeken.
En je zegt wel van niet - toch denk ik dat je op een bepaalde manier niet recht tegenover je partner kunt staan en haar recht in de ogen kijken.

quote:

Wegrennen naar een andere baan lost niet veel op. Leren wij onszelf nu niet te beheersen zijn in een volgende betrekking ook weer collega's waar je voor kunt vallen.

Er bestaat ook nog zo iets als: kiezen om een gevoel niet te willen en het de kop in te drukken. Mijn man zit in het MBO-onderwijs waar jonge meiden rondlopen en leuke vrouwelijke collega's. Als je elkaar niet meer kunt vertrouwen is het einde zoek.
En als ik jouw vrouw was, voelde ik me al flink bedrogen met een collega waar je gek op bent al wil je niet verder gaan.

quote:

Werken aan de thuisbasis is idd het beste, je eigen huwelijk. Daar heb je wel twee mensen voor nodig. Dacht je nu echt dat ik en mijn vrouw er bij de pakken neer zitten en niet blijven proberen?  Het is niet zo dat ik en mijn collega beiden thuis een partner hebben zitten die ook de makkelijkste zijn. Ook weet ik dat verboden vruchten het lekkerst zijn, gras bij de buren groener is, je op je werk -over het algemeen- minder zorgen hebt etc, etc. Maar van alles dat wat iemand weet en in de praktijk brengt zit nog wel eens een verschil.

Het klinkt alsof je de weg van de minste weerstand bewandelt. En omdat jullie geen sexuele relatie willen vind je dat het nog wel mag.

quote:

Maar ik dwaal af. 2 jaar klinkt lang, maar pas een jaar geleden hebben we elkaar hier echt over gesproken een bleek dat we in dezelfde thuissituatie zitten met partners die erg op zichzelf (computer/TV) zijn en wij al een jaar stiekum verliefd op elkaar waren (uiteraard voelde we dit daarvoor wel van elkaar maar werd nooit bevestigd).

We hebben gewoon veel te lang gedacht dat verliefdheid wel over waait. Wie heeft die ervaring niet? Het lijkt me sterk dat niemand ooit eens verliefd is geweest en dat dit na een paar weken/maanden weer over was. We hebben immers geen sexuele relatie met elkaar.

Soms gaan we maanden 'als collega's' met elkaar om, maar na 5-6 maanden kan het opeens weer oplaaien door 1 blik bij de koffieautomaat (hoe clice)...dat is niet zo vaak als je misschien uit de vorige mail denkt te kunnen opmaken.  Meestal gewoon een blozende blik, weer even zoeken van bevestiging, ofzo.

Een aantal maanden geleden is de vonk nog 1x flink overgeslagen doordat we gelijktijdig een muis wilde vastpakken en hierna zo'n 3 sec in elkaars ogen keken (even op de computer iets willen aanwijzen) We ontliepen elkaar uit schrik direct een paar weken.

Kort geleden was het weer flink raak tijdens een 1-1 -in eerste instantie- werkgerelateerde bespreking die weer helemaal afdwaalde. Na ruim een jaar niet over dit onderwerp te hebben gesproken bleek nog steeds dat we simpelweg veel voor elkaar voelen. We hebben er ook wel om moeten lachen want we zaten allebij te trillen als twee pubers.  Daarnaast hebben we ook naar elkaar aangegeven niet verder (als dit) te willen gaan en voor onze eigen gezinnen te kiezen en elkaar hierin te steunen.

Zoals ik net al zei gaat dit al te ver naar mijn idee. Een uitspraak in dit verband is misschien deze:
Je kunt niet verhinderen dat de vogels om je hoofd vliegen, maar wel dat ze een nest gaan bouwen.
Misschien klinkt het erg zwaar maar ik denk dat de enige manier is om eraf te komen dat je samen belijdt dat het fout is wat je voor elkaar voelt.
Je moet het niet accepteren als een gegeven dat het nu eenmaal zo is.

quote:

Bedankt voor jullie tips, het heeft me zeker aan het denken gezet. Uiteraard blijf ik voor mijn gezin gaan er is nooit sprake geweest dat ik hen ooit zou opgeven.

Met Gods hulp kom ik er wel...dus ik hou zijn hand stevig vast.

Veel sterkte om de juiste beslissing te nemen.

[Priscilla en Aquila]

quote:

okidoki schreef op 01 maart 2007 om 11:36:

(Het doet mij aan roken denken.....)

Ik zag al een parallel met een ander topic ja....

[AVee]

quote:

Peterveer schreef op 01 maart 2007 om 00:33:
Soms is wegrennen het meest makkelijke.

Mat 18,9 Brengt je oog je op de verkeerde weg, ruk het dan uit en werp het weg: je kunt beter met één oog het leven binnengaan dan in het bezit van twee ogen in het vuur van de Gehenna geworpen worden.

Soms God laat God situaties toe om je te leren om jezelf te beheersen....toch?

Wegrennen naar een andere baan lost niet veel op. Leren wij onszelf nu niet te beheersen zijn in een volgende betrekking ook weer collega's waar je voor kunt vallen.  

Brengt je baan je op de verkeerde weg, stop ermee en neem ontslag: je kunt beter werkeloos het leven binnengaan dan met een goed pensioen in het vuur van de Gehenna geworpen worden.

Dat beeld van het uitrukken van een oog wordt niet gebruikt om aan te geven dat je wat aan jezelf moet veranderen, maar om duidelijk te maken dat er opoffering nodig is. Dat je maar beter wat (heel wat, een deel van jezelf desnoods!) in kunt leveren als dat nodig is.

En het is ook geen domme regel ofzo, de elende die je gaat krijgen als dit een keer mis gaat is van een heel andere orde dan het zoeken naar een andere baan. Jezus zegt dit soort dingen niet om ons daar eens lekker mee te pesten, maar voor ons eigen bestwil.

Ow enne, als jij bereid bent om omwille van je huwelijk een andere baan to zoeken hoef je je ook niet te schamen als je je vrouw vraagt de tv wat vaker uit te laten

[Mellon]

Beste Peterveer,

Ik zit in een zelfde soort situatie.

Hier heb ik me tijden lang enorm schuldig over gevoeld, totdat ik bedacht dat dat belachelijk was. Er is altijd een risico dat je verliefd wordt, ook als je in een goede relatie zit. Het punt is, dat niemand je hiervoor waarschuwt. Er rust een taboe op. Knap van je, dus, dat je er een post over maakt.

Misschien wel het belangrijkste is, te bedenken dat je primaire relatie die met je vrouw is. En dat wat je met je collega bespreekt, je ook zeker met je vrouw zou (moeten) kunnen bespreken. Ik zeg niet: zorg dat je je collega uit je leven bant. Als je eenmaal begint met rennen, houdt het niet meer op. Ik zeg in de eerste plaats: zorg dat je relatie met je vrouw de belangrijkste is in je leven (na je relatie met God uiteraard). Steek er tijd in, wees oprecht tegen haar, vraag haar hulp. Zij is toch de hulp die God voor je heeft bestemd?

Dan is er nog iets. Eigenlijk doe je je collega onrecht aan door zoveel voor haar te voelen en veel met haar te delen. Misschien zeg ik het wat klunzig, maar je zult je liefde voor haar niet in de praktijk kunnen brengen. Je bent eerlijk tegenover jezelf en dat is goed, en je bent eerlijk tegenover haar en dat is prijzenswaardig. Je voelt liefde voor haar, en dat is op zichzelf niet fout, maar waar het toe kan leiden is wel fout. Bedenk dat jij haar geen volmaakte liefde kan geven. Je kunt haar niet perfect liefhebben. Dat kan alleen God.

En ja. Ik zal ook voor je bidden <3

[Marnix]

quote:

Priscilla en Aquila schreef op 28 februari 2007 om 15:16:

[...]

Dat kan, maar als het al twee jaar speelt ligt het misschien wat ingewikkelder.... Dan loopt het eigenlijk al veel te lang.

Zolang je eigen huwelijk niet lekker loopt kan dat ook een oorzaak zijn.

[elle]

Modbreak:

titel aangepast

[Peterveer]

Allen ontzettend bedankt.

Ik ben er mee eens dat je radikaal moet veranderen. Maar of een andere baan daarbij helpt? Als iemand graag roddelt met de buurvrouw ga je toch ook niet direct verhuizen? Dan kan je wel bezig blijven. Het is beter gewoon te leren je mond dicht te houden over anderen.

Als je de neiging hebt 'snel' verliefd te worden op een ander als je partner dan kan je wel van baan blijven wisselen, overal waar andere vrouwen zijn kan je het immers oplopen. Ontslag nemen lijkt wel een beetje op de radicale oplossing die de Sharia (moslimwet) aandraagt. Vrouwen in burka en (oog)contact met de manlijke medemens tot minimum beperken. Desnoods gaan ze elkaar verminken, want zoals jullie weten zijn landen waar ze zo ver gaan dat ze, uit voorzorg van 'vreemdgaan', geslachtsorganen verminken.

Nu denk ik niet dat een burka en verminkingen van geslachtsorganen hier snel ingeburgerd zal zijn....dus dat probleem met vrouwen zal ik blijven houden als ik opeens veel liefde & aandacht van een ander krijg. (op een moment dat ik er vatbaar voor ben)

Ik denk ook niet dat Jezus dit (verhuizen/amputeren/burka's) bedoelt met radicale beslissingen nemen, dan kan je wel blijven verhuizen, amputeren en vrouwen blijven inpakken. Liefde is heel sterk. Zelfs al is dit soort liefde een zonde, zeker als het omslaat in lust voor de vrouw van een ander. (gelukkig was ik met mijn collega niet zover)

Wat ik me wel ben gaan beseffen is dat het dieper zat als ik verwachte en ik zal beginnen met de basis, mijn huwelijk en m'n hart. Dat zal moeten veranderen. Niet mijn baan of (werk)omgeving. Om iets aan je huwelijk te kunnen doen heb je wel twee partijen nodig. Het zijn eigenlijk de open deuren die je in de drukte van het leven vaak vergeet open te zetten. Je blijft maar doorrennen, langs elkaar heen en onder druk/stress besef je opeens dat je meer vatbaar voor iets bent als je eigenlijk zou willen.

De verliefdheid voor een andere (vrouwelijke) collega en de post die eruit voorkomt heeft mij wel doen beseffen dat er iets in mijn huwelijk moet gebeuren en we meer rust/ tijd voor elkaar en God moeten maken. Daar gaan we dus (samen met God) eerst aan werken.

Ontzettend bedankt voor de gebeden en jullie opmerkingen. De meeste opmerkingen hebben me zeker wel een ander inzicht gegeven en aan het denken gezet. Mijn vrouw en ik zullen zeker de stap maken om iets aan ons huwelijk te doen.

Sommige opmerkingen waren wel wat overdreven en ik ben benieuwd of de plaatsers ook zo radicaal/rechtlijnig voor zichzelf zijn als dat je in de posts op deze site doen voorkomen of dat het alleen maar een lippendienst is. Misschien ook een punt om eens over na te denken.

Uiteraard ga ik daar ook nog even met mijn collega over praten, in haar huwelijk zal ook iets moeten veranderen. Dat wisten we beiden al jaren, in de teleurstellingen zochten we steeds steun bij elkaar, in het begin als raadgever, maar we werden al snel verliefd. We zullen die steun niet meer bij elkaar moeten zoeken. (weer zo'n open deur)

[cyber]

quote:

Peterveer schreef op 04 maart 2007 om 16:21:
 Mijn vrouw en ik zullen zeker de stap maken om iets aan ons huwelijk te doen.

Fijn om te lezen, Gods zegen !!

[Riemer Lap]

quote:

Peterveer schreef op 04 maart 2007 om 16:21:
Allen ontzettend bedankt.

Ik ben er mee eens dat je radikaal moet veranderen. Maar of een andere baan daarbij helpt? Als iemand graag roddelt met de buurvrouw ga je toch ook niet direct verhuizen? Dan kan je wel bezig blijven. Het is beter gewoon te leren je mond dicht te houden over anderen.

je schrijft in de Je vorm. Ik neem aan dat je zelf beseft dat jij moet veranderen?

quote:

Als je de neiging hebt 'snel' verliefd te worden op een ander als je partner dan kan je wel van baan blijven wisselen, overal waar andere vrouwen zijn kan je het immers oplopen. Ontslag nemen lijkt wel een beetje op de radicale oplossing die de Sharia (moslimwet) aandraagt. Vrouwen in burka en (oog)contact met de manlijke medemens tot minimum beperken. Desnoods gaan ze elkaar verminken, want zoals jullie weten zijn landen waar ze zo ver gaan dat ze, uit voorzorg van 'vreemdgaan', geslachtsorganen verminken.

Wordt het dan geen tijd voor therapie als je snel verliefd wordt op een ander?
Ontken je niet gewoon dat je een probleem hebt als het gaat om relatievorming?
Eerlijk gezegd: ik vindt het zorgwekkend wat je schrijft.

quote:

Nu denk ik niet dat een burka en verminkingen van geslachtsorganen hier snel ingeburgerd zal zijn....dus dat probleem met vrouwen zal ik blijven houden als ik opeens veel liefde & aandacht van een ander krijg. (op een moment dat ik er vatbaar voor ben)

hoe zou je reageren als je weet dat je partner er zo vatbaar voor is?

quote:

Ik denk ook niet dat Jezus dit (verhuizen/amputeren/burka's) bedoelt met radicale beslissingen nemen, dan kan je wel blijven verhuizen, amputeren en vrouwen blijven inpakken. Liefde is heel sterk. Zelfs al is dit soort liefde een zonde, zeker als het omslaat in lust voor de vrouw van een ander. (gelukkig was ik met mijn collega niet zover)

Is het wel liefde wat je voelt? Weet je dat zeker?

quote:

Wat ik me wel ben gaan beseffen is dat het dieper zat als ik verwachte en ik zal beginnen met de basis, mijn huwelijk en m'n hart. Dat zal moeten veranderen. Niet mijn baan of (werk)omgeving. Om iets aan je huwelijk te kunnen doen heb je wel twee partijen nodig. Het zijn eigenlijk de open deuren die je in de drukte van het leven vaak vergeet open te zetten. Je blijft maar doorrennen, langs elkaar heen en onder druk/stress besef je opeens dat je meer vatbaar voor iets bent als je eigenlijk zou willen.

Niet JE maar IK schrijven. Lees het dan nog eens en ontdek dat je iets hebt ontdekt

quote:

De verliefdheid voor een andere (vrouwelijke) collega en de post die eruit voorkomt heeft mij wel doen beseffen dat er iets in mijn huwelijk moet gebeuren en we meer rust/ tijd voor elkaar en God moeten maken. Daar gaan we dus (samen met God) eerst aan werken.

Ik zou God niet tussen de haakjes zetten. Bidt dat Hij jou wil helpen. Vraag ook vergeving aan je partner en aan God.

quote:

Ontzettend bedankt voor de gebeden en jullie opmerkingen. De meeste opmerkingen hebben me zeker wel een ander inzicht gegeven en aan het denken gezet. Mijn vrouw en ik zullen zeker de stap maken om iets aan ons huwelijk te doen.

Stop daar je energie in. Het huwelijk is het waard! Er is een wederzijdse belofte gedaan. Knok daar voor!!!

quote:

Sommige opmerkingen waren wel wat overdreven en ik ben benieuwd of de plaatsers ook zo radicaal/rechtlijnig voor zichzelf zijn als dat je in de posts op deze site doen voorkomen of dat het alleen maar een lippendienst is. Misschien ook een punt om eens over na te denken.

Als je een vriend van me was geweest dan had ik je alle hoeken van de kamer laten zien als je de eerste posting aan mij had verteld...
Persoonlijk knokken wij 24/24 voor onze relatie. Omdat we weten dat God ons aan elkaar heeft gegeven. Denk je werkelijk dat ik geen andere lieve mensen ontmoet?
Dan denk je verkeerd.
Elk mens ontmoet lieve anderen. MAAR dat is wat anders dan de liefde van je leven ontmoeten.
ik denk dat meerderen daar op gewezen hebben, dat dit pijn kan doen hebben die schrijvers mogelijk wel geweten.
Persoonlijk heb ik een goede vriendin naast mijn partner gehad. Een vriendin waar ik tot op heden van houdt. Niet zoals ik van mijn vrouw houdt maar op een andere wijze.
Er zijn verschillende vormen van houden van immers?
Ik houdt ook van spareribs namelijk  

quote:

Uiteraard ga ik daar ook nog even met mijn collega over praten, in haar huwelijk zal ook iets moeten veranderen. Dat wisten we beiden al jaren, in de teleurstellingen zochten we steeds steun bij elkaar, in het begin als raadgever, maar we werden al snel verliefd. We zullen die steun niet meer bij elkaar moeten zoeken. (weer zo'n open deur)

Je helpt je collega er niet mee haar te helpen haar probleem op te lossen. Dat is HAAR probleem nu even: jij hebt een belofte gedaan aan een ander en ik mag aannemen dat je die belofte wilt nakomen.
Heb je wel eens overwogen om een leidinggevende hierover te spreken?
Lijkt mij dat er best werktechnisch enige verleiding is weg te halen?

[Riemer Lap]

Vergeten te tikken: ik bidt voor jullie. Dat jullie als echtpaar mogen ervaren dat God jullie voor elkaar gemaakt heeft.
Ook bidt ik voor jou persoonlijk. Dat je mag inzien dat je meer hup nodig hebt dan hier gegeven kan worden.

Ik wil niet keihard zijn naar je toe, ik ken je immers niet.
Toch denk ik dat je radicaal het roer om moet gooien.
Dat is ook wat ik voor je wil bidden: kracht om eerlijk en open te zijn, kracht om de relatie met je partner ut te bouwen en de andere relatie te stoppen

[Fotogravinnetje]

quote:

Peterveer schreef op 04 maart 2007 om 16:21:
[...]
Als je de neiging hebt 'snel' verliefd te worden op een ander als je partner dan kan je wel van baan blijven wisselen, overal waar andere vrouwen zijn kan je het immers oplopen. Ontslag nemen lijkt wel een beetje op de radicale oplossing die de Sharia (moslimwet) aandraagt. Vrouwen in burka en (oog)contact met de manlijke medemens tot minimum beperken. Desnoods gaan ze elkaar verminken, want zoals jullie weten zijn landen waar ze zo ver gaan dat ze, uit voorzorg van 'vreemdgaan', geslachtsorganen verminken.

Nu denk ik niet dat een burka en verminkingen van geslachtsorganen hier snel ingeburgerd zal zijn....dus dat probleem met vrouwen zal ik blijven houden als ik opeens veel liefde & aandacht van een ander krijg. (op een moment dat ik er vatbaar voor ben)

Ik denk ook niet dat Jezus dit (verhuizen/amputeren/burka's) bedoelt met radicale beslissingen nemen, dan kan je wel blijven verhuizen, amputeren en vrouwen blijven inpakken. Liefde is heel sterk. Zelfs al is dit soort liefde een zonde, zeker als het omslaat in lust voor de vrouw van een ander. (gelukkig was ik met mijn collega niet zover)
[...]

Hier ben ik het niet helemaal met je eens. Je hebt in dit geval te lang gewacht met het vertellen aan je vrouw. In een nieuwe situatie kun je proberen dergelijke fouten te vermijden. Dat wil niet zeggen dat je lichaam niet zou kunnen reageren op een ander, maar wel dat je er op een andere manier op gaat reageren en het zo snel mogelijk de kop indrukt. Dus: het er over hebben met je vrouw, jezelf voorhouden dat wat je voelt voor die ander geen ruimte mag hebben. Niet dat het makkelijk is, maar ook in dit geval baart oefening kunst.
Ik blijf op het standpunt staan dat je het contact met die bewuste collega radikaal moet verbreken. Zelf ben ik een tijdlang verliefd geweest op iemand die het niet op mij was. Ik kwam er pas overheen toen ik hem een bijna een jaar niet gezien had. Voor die tijd was onze verstandhouding al heel slecht, en ondanks dat bleef ik verliefd op hem.
En ook heb ik vaak genoeg gemerkt dat ik iemand erg leuk begon te vinden, maar die ander had al verkering. Dan begon ik dus al verliefd te worden, maar het druiste recht tegen mijn principes in, dus werd het niet meer en kon ik uiteindelijk gewone vriendschap opbouwen met die jongens.
Je vroeg je af of wij zelf ook zulke radikale beslissingen zouden nemen. Ik voor mij kan antwoorden: ja, nu wel, nu ik heb geleerd dat het de enige echte oplossing is. Trouw is voor mij belangrijker dan de reactie van mijn lichaam op een ander. Het was voor mij een harde les, waarvan de littekens echt nog niet volledig ongevoelig zijn.

Misschien dat het volgende beeld wat kan verduidelijken: je hebt een splinter opgelopen, en omdat je die er niet uitgehaald hebt, is het fors gaan ontsteken. Zo lang heb je gewacht, dat de enige oplossing om van de ontsteking af te komen een amputatie is. Wil dat zeggen dat je dat maar niet moet doen omdat je binnen de kortste keren een nieuwe splinter op kunt lopen? Natuurlijk niet. Amputeren, en in het vervolg splinters die je oploopt zo snel mogelijk verwijderen. En misschien wat betere bescherming van je huid, als je bang bent dat je niet op tijd eventuele splinters eruit te halen

[Peterveer]

quote:

je schrijft in de Je vorm. Ik neem aan dat je zelf beseft dat jij moet veranderen?

'Je' schrijf ik omdat ik hier een ander voorbeeld aanhaalde. Een andere 'zonde' waar ik persoonlijk minder last van heb.

quote:

Wordt het dan geen tijd voor therapie als je snel verliefd wordt op een ander?
Ontken je niet gewoon dat je een probleem hebt als het gaat om relatievorming?
Eerlijk gezegd: ik vindt het zorgwekkend wat je schrijft.

Ik schreef weer in de 'je' vorm omdat ik niet snel verliefd wordt. Het overkwam mij terwijl ik er nooit last van had. Maar even terug. Therapie is het antwoord op alle problemen? Verliefd worden na een lange periode van liefdeloosheid heeft geen therapie nodig, gewoon een goed huwelijk een warm nest; daar heb je twee kanten voor nodig zoals ik al eerder aanhaalde. Therapie is een middel geen doel. Alle Christelijke homoseksuelen, heethoofden, roddeltantes, workaholics en jaloersen maar in therapie stoppen en alle problemen zijn de wereld uit? Mijn idee is dat je hier tegen moet vechten, je kruis dragen en God zal je helpen. Erkennen is #1. Mijn 'probleem' heb ik erkent.
- Ik ben in staat om verliefd te worden op iemand die niet mijn vrouw is.
#2 is wat doe je ermee? Ik heb het proberen weg te drukken maar lukt niet dus nu ga ik aan de basis werken. Waardoor wordt ik verliefd? Voor mij was/is dit redelijk nieuw.

quote:

hoe zou je reageren als je weet dat je partner er zo vatbaar voor is?

Die is weer voor andere zaken vatbaar en ik probeer haar daar mee te helpen omgaan. Maar al zou zij mij vertellen verliefd te zijn dan zie ik dat als uitdaging. Moet mij ook lukken dat ze dat 'weer' op mij wordt. Alleen met 'liefdeloosheid' kan ik niet zo goed omgaan. Zelfs al zou dit volledig mijn eigen schuld zijn.

quote:

Is het wel liefde wat je voelt? Weet je dat zeker?

Om heel eerlijk te zijn: ja, een vorm van 'phileo' maar wel op de rand. Volledige 'eros' is anders en veel makkelijker weg te drukken of te negeren.  

quote:

Niet JE maar IK schrijven. Lees het dan nog eens en ontdek dat je iets hebt ontdekt

Je bedoelde dit:
Om iets aan mijn huwelijk te kunnen doen heb ik wel twee partijen nodig. Het zijn eigenlijk de open deuren die ik in de drukte van het leven vaak vergeet open te zetten. Ik blijft maar doorrennen, langs elkaar heen en onder druk/stress besef ik opeens dat ik meer vatbaar voor iets bent als ik eigenlijk zou willen.
Dat had ik idd kortgeleden ontdekt. Daar gaat nu net dit hele onderwerp over. Moet er nog even aan wennen dus om het minder te laten confronteren is 'je' een veiliger alternatief.

quote:

Ik zou God niet tussen de haakjes zetten. Bidt dat Hij jou wil helpen. Vraag ook vergeving aan je partner en aan God.

God helpt me al. Eerste stap is erkenning, daarna geeft de bijbel aan er met iemand die je (of moet ik 'ik' zeggen ) kan vertrouwen er over te spreken. Toevallig dat de christen die ik dit toevertrouwde in hetzelfde schuitje zat en we steeds meer naar elkaar toegroeide en we er op het laatst niet omheen konden om te erkennen dat we verliefd waren geworden. Daarnaast kwamen onze karakters meer overeen als we ooit met onze echtgenoten gemeen kunnen hebben. Voordat ik dat voor mezelf durfde te erkennen was ik wel een jaar verder.

Het balletje rolt nu. Eerst maar eens bespreekbaar maken dat ik voel dat mij te weinig liefde wordt gegeven. Jouw shock therapie van: "vergeef me ik heb m'n hart ook aan een ander gegeven is in dit stadium niet slim".

quote:

Stop daar je energie in. Het huwelijk is het waard! Er is een wederzijdse belofte gedaan. Knok daar voor!!!

Maar niet alleen.

quote:

Er zijn verschillende vormen van houden van immers?
Ik houdt ook van spareribs namelijk  

Verschillende liefdes? Dat weet ik. Helaas schiet onze taal tekort. Grieken kennen er velen oa: filarguros (materieel), Eros(seks), storge(gezin), phileo(koesteren) en agapè(onzelfzuchtig).
Jouw spareribs is een hele andere vorm van liefde als die voor mijn gezin. Ook is de liefde voor mijn collega anders als die ik voor mijn vrouw voel. De eros liefde deel ik niet met mijn collega. Wel erken ik het gevaar dat is als ik de gevoelens voor mijn collega een nest in mijn haar laat bouwen ik met een eros kan komen te zitten   en om dat te verminderen zal ik aan de basis moeten werken. (huwelijk)

gelukkig erken ik ook dat ik daar Gods hulp bij nodig zal hebben  

[AVee]

quote:

Peterveer schreef op 04 maart 2007 om 16:21:
Allen ontzettend bedankt.

Ik ben er mee eens dat je radikaal moet veranderen. Maar of een andere baan daarbij helpt? Als iemand graag roddelt met de buurvrouw ga je toch ook niet direct verhuizen? Dan kan je wel bezig blijven. Het is beter gewoon te leren je mond dicht te houden over anderen.

Als je de neiging hebt 'snel' verliefd te worden op een ander als je partner dan kan je wel van baan blijven wisselen, overal waar andere vrouwen zijn kan je het immers oplopen.

quote:

Peterveer schreef op 05 maart 2007 om 01:29:
Ik schreef weer in de 'je' vorm omdat ik niet snel verliefd wordt. Het overkwam mij terwijl ik er nooit last van had.

Als je er dan nooit last van had, dan heb je toch ook geen reden om aan te nemen dat je in een andere baan onmiddelijk weer tegen dezelfde problemen aan loopt?

En dan nog, denk even na over de ellende die er gaat ontstaan als dit een keer fout gaat. Dat wil je echt niet mee maken, van baan wisselen weegt daar absoluut niet tegenop, zelfs niet als je bezig blijft met het wisselen van baan.

Bergklimmen moet je oefenen op een bescheiden berg, de Mount Everest gelijk maar beklimmen moet je niet doen als je weet dat je dat niet onder controle hebt. Natuurlijk zul je jezelf moeten veranderen, maar dat gaat heus niet makkelijker door het jezelf extra moeilijk te maken.

quote:

Ontslag nemen lijkt wel een beetje op de radicale oplossing die de Sharia (moslimwet) aandraagt. Vrouwen in burka en (oog)contact met de manlijke medemens tot minimum beperken. Desnoods gaan ze elkaar verminken, want zoals jullie weten zijn landen waar ze zo ver gaan dat ze, uit voorzorg van 'vreemdgaan', geslachtsorganen verminken.

Nee, vrouwen in burka willen stoppen is de consequenties van jouw zondige neiging afwentelen op de andere partij. Dat is heel wat anders dan zelf de verleiding uit de weg gaan. (Waarmee ik bepaald niet wil zeggen dat vrouwen grenzeloos wulps mogen doen )

quote:

Sommige opmerkingen waren wel wat overdreven en ik ben benieuwd of de plaatsers ook zo radicaal/rechtlijnig voor zichzelf zijn als dat je in de posts op deze site doen voorkomen of dat het alleen maar een lippendienst is. Misschien ook een punt om eens over na te denken.

Ik kan alleen maar voor mijzelf spreken, maar ik zou al vertrokken zijn. Een baan is tijdelijk en inwisselbaar, een huwelijk niet.

[Bumblebee]

Ik ben het in grote lijnen eens met de reacties van hierboven  

Voordat "we" al te Farizees overkomen hier, wil ik nog even het volgende kwijt: de mening hierboven hang ik niet aan omdat ik zelf zo heilig ben, of omdat ik denk dat het een eenvoudige zaak is, of omdat ik geen idee heb wat je doormaakt of zoiets. En je hebt gelijk: wie zegt dat ik in een vergelijkbare situatie net zo streng zou zijn voor mezelf? Sterker nog: ik heb erin gezeten (overigens voordat ik christen werd) en ik deed het een stuk beroerder dan jij. Maar het feit dat ik (wij) ook geen engel(en) ben (zijn), maakt de waarheid niet anders...!

Ja, ik heb makkelijk praten. En nee, waarschijnlijk zou ik het zelf niet beter doen dan jij. Of heb ik het zelfs al slechter gedaan. Maar dat is geen reden om jou dan maar een halfhartig advies te geven. Dus ik bid verder voor je en probeer dus te zien dat ik (wij) je niet omkranst met heiligheid vanaf een ivoren toren de les proberen te lezen, maar dat wij medezondaren zijn die je proberen het juiste voor te houden in een situatie waarin we zelf misschien ook wel de fout zouden zijn ingegaan.

Nogmaals sterkte!!  

[Mellon]

Peterveer,

Eigenlijk vind ik dat er in de reacties wel een beetje eenzijdig wordt gekeken naar het wisselen van baan. Dat is mogelijk een korte-termijnoplossing, maar het lost heel veel vragen die je waarschijnlijk hebt, en moeiten, niet ineens op.

Bijvoorbeeld: ik vroeg me af waarom je hier post over je situatie. Heb je bijvoorbeeld geen vriend die je in vertrouwen kunt nemen? Blijkbaar kun je je ei niet voldoende kwijt bij je vrouw. Ben je op zoek naar iemand bij wie je je wel veilig genoeg voelt om je te uiten? Ik wil hier niet vervallen in amateurpsychologie en je een probleem aanpraten, maar enig zelfonderzoek door jou is vast wel op zijn plaats.

Ik heb namelijk nog nooit aan de indruk kunnen ontsnappen dat God bedoelingen heeft met dergelijke situaties. Dat zeg ik niet als excuus om relaties met andere dermate uit te bouwen zodat ze een negatieve invloed op mijn huwelijk hebben, maar je kunt er wel inzicht in je geloof en in jezelf door krijgen, als je het aan God kunt overgeven.

Dingen aan God overgeven betekent: jezelf ervan losmaken. Jezelf losmaken van een persoon van wie je houdt, is pijnlijk, en het betekent dat je niet langer in stand kunt houden wat je graag wilt zien, geloven of hebben. Er gaat onherroepelijk iets kapot wat je graag voor jezelf wilde. Maar het is nodig om dichter bij God te komen, hoe banaal het ook klinkt.

[Priscilla en Aquila]

@ Peterveer, je schreef:

quote:

Sommige opmerkingen waren wel wat overdreven en ik ben benieuwd of de plaatsers ook zo radicaal/rechtlijnig voor zichzelf zijn als dat je in de posts op deze site doen voorkomen of dat het alleen maar een lippendienst is. Misschien ook een punt om eens over na te denken.

Ik ben wel benieuwd wat je nu als overdreven beschouwt of ' alleen maar radicaal als het over een ander gaat.'
Voor mezelf zou ik het zo zeggen dat je verliefdheid of bepaalde gevoeldens die die kant uit zouden kunnen gaan, de kop in moet drukken in een vroeg/voortijdig stadium omdat je al getrouwd bent.
En dat zeg ik dus ook tegen anderen.
Ik was eigenlijk blij verrast door de gedecideerde antwoorden van andere users. En leidt daar juist niet uit af dat dat heilige boontjes zijn die nooit de fout ingaan. Het is maar hoe je ermee omgaat als je de fout ingaat.

[elle]

Ik vermoed dat het handig is om eerst te kijken naar de problemen, om vervolgens te bekijken waar die uit voort vloeien. Dan weet je als het goed is waar je aan moet werken, wat de consequenties voor de toekomst zijn.

Je hecht meer aan een collega dan aan je vrouw (in platonische zin). Zo sterk dat je verliefd bent. (Ik snap overigens niet goed hoe je verliefd kunt zijn zonder eros-gevoelens, maar dat terzijde.)
Het probleem daarbij snap ik niet goed: ik heb er niet zo'n moeite mee als iemand naast zijn partner een vriend/vriendin heeft waar hij/zij mee kan 'lezen en schrijven'.
Wat maakt de relatie met je collega in jouw ogen ongezond? Dat zij altijd in je gedachten is? Vlinders in je buik? Of dat je gewoon liever bij je collega bent dan bij je vrouw? Dat de hobby's beter matchen? Meer 'contact op zelfde niveau'? Of toch lustgevoelens?

Een aantal redenen zijn al genoemd
1 De collega is een prachtvrouw, had je haar eerder ontmoet, dan was je haar getrouwd.
2 't Overkomt je vaker dat je een nieuwe vlam hebt.
3 De relatie met je vrouw zou een stuk beter kunnen.
4 ...

Mogelijke oplossingen:
@1: Bespreek het met je vrouw. Zo'n prachtvrouw kun je i.p. ook aan je eigen vrouw voorstellen, wees eerlijk over wat zij voor jou betekent. Wordt zij jaloers, dan is het absoluut tijd om de relatie te verbreken. Verandering van werk incluis, voor zover de financiele situatie dat toestaat. Helaas.
@2: Bespreek het met je vrouw. Ga in therapie. En als je jezelf niet vertrouwt qua eros: verander van baan.
@3: Bespreek het met je vrouw. Werk aan je huwelijk. Neem elkaar vaker mee uit eten, dansen, vissen, weet ik veel. Zoek zo nodig een relatietherapeut erbij, zeker als er sprake is van allerlei ergernisjes over en weer.
@4: Bespreek het met je vrouw. ...

Het meest verstandige is denk ik om dit probleem voor te leggen aan een psycholoog oid. Die kan samen met jou het probleem analyseren, en samen met jou naar een oplossing zoeken.

Ik ben overigens bijna 4 jaar getrouwd. Dit soort problemen hebben mijn man en ik besproken, voor zover dat kan. We hebben geconstateerd dat het nu eenmaal mogelijk is dat je verliefd wordt op een ander. En dat dat dus geen reden is om je huwelijk te ontbinden. We hebben elkaar beloofd altijd eerlijk te zijn in dit soort dingen, en altijd te werken aan ons huwelijk. Pijnlijke beslissingen incluis.

[Clint]

Ach ja ik kom zelf uit een gezin waarin een van mijn ouders te slap was om de huwelijksbelofte gestand te blijven doen. Er is altijd wel een stok te vinden om een hond te slaan maar de kinderen (ik met mijn drie zusjes) waren de echte dupe en de kinderen van de rekening. Nooit een thuis meer hebben, geen gezellige warmte van pa en ma en het toonbeeld wat voor jou als kind de ultieme liefde is (tussen je vader en moeder) aan bonken zien vallen is een verschrikkelijk ellende. En dat allemaal omdat men zichzelf zoekt! Ware liefde geeft maar waar het altijd weer op neer komt is om te nemen. Men noemt "dit" soort verliefdheden liefde maar is dat het ook? Als het het geluk van anderen kapot maakt is het dan niet veel meer het tegenover gestelde van liefde? Omdat je zo nodig het lekkere vlinderachtige gevoel achterna moet. Men verpakt het in de noemer liefde maar mijns inzien dekt dat de lading niet. Mijn moeder kwam met het verhaal dat mijn vader te veel werkte. Ach de een werkt te veel, de ander zit te veel achter de PC en de volgende doet weer iets anders. We zijn niet volmaakt en falen allemaal. Maar werkelijke liefde zoekt niet zichzelf maar steeds die ander.
Bedankt pa en ma voor het verwoesten van mijn jeugd. Ik besef dat jullie lieve mensen waren en gehandeld hebben uit het kunnen. Jullie waren geen christenen en wisten misschien ook niet waar je de kracht en de ballen vandaan moest halen om deze storm tot rust te brengen.
Maar ik verwacht van een christen toch wel iets meer. Zoek het beste voor je vrouw en kinderen dan heb je ballen en anders kan ik niet anders dan janken omdat ik weet wat het met jullie kinderen (en je vrouw)zal doen als je hiermee doorgaat en jezelf blijft zoeken.

Je schreef: Als je de neiging hebt 'snel' verliefd te worden kan je wel van baan blijven veranderen.
Maar dat is het nu juist. Als je de neiging hebt 'snel' verliefd te worden, moet men maar niet trouwen en zeker geen kinderen trachten te krijgen want die zijn weer de dupe van dit al. Wees dan een kerel en blijf vrijgezel. Maar een huwelijk en het krijgen van kinderen brengt een levenslange verantwoording met zich mee die veel mensen in onze dagen gemakkelijk van zich afschudden.
Ik hoop dat je het lef hebt om naast gebed te vragen jezelf ook tot de orde te roepen en desnoods een andere baan te kiezen. Dan heeft bidden ook zin anders blijft het de kat op het spek binden...
En denk nou niet dat ik nooit eens een lieve leuke dame zie waar ik best wat mee zou willen? We zijn allemaal mens en ik ben de laatste die ontkennen zal dat ik nooit eens vlinders voel bij een leuke dame. Maar vlinders zijn er om te laten vliegen, dus zet je schepnetje nu maar lekker in de hoek en wees trouw aan hetgeen je bent begonnen in een huwelijk wat net als alle huwelijken onvolmaakt is.
Op ieder mens is wat aan te merken en elke vrouw of man is onvolmaakt en verwar de vlinders in je buik niet met wat liefde werkelijk is. Kijk naar de Man aan het kruis en zie Hem eens diep in de ogen. Daar is het toonbeeld van liefde. Hij gaf zichzelf weg voor Zijn bruid, ook al was deze onvolkomen en mankeerde er van alles aan.

Wat doe jij met jou bruid?

[dingo]

quote:

Peterveer schreef op 04 maart 2007 om 16:21:
[....]

Sommige opmerkingen waren wel wat overdreven en ik ben benieuwd of de plaatsers ook zo radicaal/rechtlijnig voor zichzelf zijn als dat je in de posts op deze site doen voorkomen of dat het alleen maar een lippendienst is. Misschien ook een punt om eens over na te denken.

[....]

Of sommige opmerkingen overdreven zijn hangt van je verwachtingspatroon af. Je komt op dit forum en vraagt om gebed en advies en als je niet het advies krijgt wat je kennelijk verwachtte of hoopte dan zijn de opmerkingen overdreven.

Om het heel zwart-wit te maken, laten de tien geboden met hun uitleg door Jezus ook maar iets aan duidelijkheid te wensen over? En zijn ze overdreven? En welke christen probeert niet te marchanderen hoewel de wet heel duidelijk is? Maar helpt het jou door te zeggen "zo is het, maar na wat marchanderen kom je daar uit"? Ik snap dat je jezelf bij sommige opmerkingen aangevallen voelt maar dat is geen reden om aan de oprechtheid van andere posters te twijfelen.

[Eric]

Mag ik een reactie geven, als getrouwd man, die min of meer hetzelfde probleem kent. Namelijk een huwelijk waarbij we nog net niet van tafel en bed zijn gescheiden, maar waarbij er veel tekort is aan liefde van mij voor mijn vrouw en omgekeerd. Mijn college is geen christen, weet denk ik niet hoeveel ik haar gezelschap op prijs stel, en er is ook nooit iets voorgevallen dat er hevige reacties werden losgemaakt in allebei. Ik ben degene die de gevoelens meedraagt.

Ten eerste weet mijn vrouw ervan, mijn voorganger weet ervan, en gebedsvrienden.
Ten tweede weet de Heer ervan, in die zin, dat ik mijn gevoelens Hem heb beleden.
Hij weet dat ik het heel erg vindt, dat waar God mij opdraagt om mijn vrouw lief te hebben als mijn eigen lichaam, dat ik mij niet voldoende inspan en ingespannen heb om Hem daarin te gehoorzamen.

Waar God mij opdraagt om mijn vrouw lief te hebben zoals Jezus de gemeente heeft liefgehad, idem dito.

Waar God mij opdraagt om als getrouwde man te zijn als of ik ongetrouwd bent, dat betekent niet om te doen alsof je vrij bent om naar andere vrouwen te zoeken, maar dat je moet doen alsof je vrij bent om de Heer in alles te behagen. Dat ik dat zoeken naar Hem om Hem in alles te behagen, niet voldoende naleef en heb nageleefd.

Dat de Heer mij opdraagt om als ik ongetrouwd zou zijn, om geen vrouw te zoeken, dat ik dus al deze dingen eerst moet bedenken voor ik mijn aandacht en liefde die ik aan mijn vrouw verschuldigd ben, van haar losmaak, om die vervolgens op een vrouw die de mijne niet is te richten, en overspelig te zijn in hart en in denken.
Dat als ik mijn collega begeer in mijn hart, dat ik overspel met haar pleeg in mijn hart
Wat is de uitweg voor mij en voor jou?

Het kruis.

Wie Jezus toebehoort heeft het vlees met zijn begeerten gekruisigt. Dat is de oplossing.
ook daarom moeten we ook dagelijks ons kruis ( waar we onze oude mens, ons vlees kruisigen, hebben gekruisigd) op ons nemen, daar hangt dat hart van ons in het lichaam van ons, daar gaan de nagels door onze handen en voeten, daar gaat de speer in onze zijde, daar vloeit er bloed, daar is ook onze dood. Onze dood redt ons niet, dat is Jezus dood voor ons aan het kruis, ons bloed is zondig bloed. Maar het geloof in het dood houden van ons hart ons bloed ons vlees, en de vereenzelviging met Jezus dood aan het kruis, ontneemt aan ons vlees de kracht van de zonde. En mogen wij door het geloof de opstandingskracht ervaren. En mogen wij zeggen : Uw wil geschiedde. Het begeren van anderman's vrouw, of zelfs als zij niet getrouwd was, komt uit ons eigen vlees. Geef geen
voeding aan de begeerte, en het lijkt erop dat je dat redelijk goed lukt, maar geef ook de gedachten geen kans, houdt het voor dood. God's woord geeft veel houvast en kracht om te strijden tegen deze gevoelens. Moge de Heer je hierin tot hulp en sterkte zijn.

[elle]

He Eric,
Welkom!
Dapper van je dat je dit durft te delen.
Je slot is duidelijk: nagel je foute begeerten aan het kruis, om vervolgens in Christus gereinigd te mogen opstaan. Lijkt me een goed advies, en het is goed om te lezen dat jij dit hebt gedaan en nu verder probeert te gaan met je huwelijk.

Sommige stukjes zijn niet heel duidelijk, en dat zijn onderstaande alinea's.

quote:

Eric schreef op 05 maart 2007 om 21:35:
< knip >
Hij weet dat ik het heel erg vindt, dat waar God mij opdraagt om mijn vrouw lief te hebben als mijn eigen lichaam, dat ik mij niet voldoende inspan en ingespannen heb om Hem daarin te gehoorzaam.

Waar God mij opdraagt om mijn vrouw lief te hebben zoals Jezus de gemeente heeft liefgehad, idem dito.

Waar God mij opdraagt om als getrouwde man te zijn als of ik ongetrouw bent, dat betekent niet om te doen alsof je vrij bent om naar andere vrouwen te zoeken, maar dat je moet doen alsof je vrij bent om de Heer in alles te behagen. Dat ik dat zoeken naar Hem om hem in alles te behagen, niet voldoende naleef en heb nageleefd.

Dat de Heer mij opdraagt om als ik ongetrouwd zou zijn, om geen vrouw te zoeken, dat ik dus al deze dingen eerst moet bedenken voor ik mijn aandacht en liefde die ik aan mijn vrouw verschuldigd ben, van haar losmaak, om die vervolgens op een vrouw die de mijne niet is te richten, en overspelig te zijn in hart en in denken.
Dat als ik mijn collega begeer in mijn hart, dat ik overspel met haar pleeg in mijn hart

< knip >

Misschien refereer je aan dit stukje tekst van Paulus?

quote:

1 Kor 7
9 Dit bedoel ik, broeders: de tijd is kort. Ten slotte, laten zij, die een vrouw hebben, zijn als zonder vrouw; 30 die wenen, als weenden zij niet; die blijde zijn, als waren zij niet blijde; die kopen, als zouden zij er niets van behouden; 31 die van de wereld gebruik maken, als zouden zij haar niet ten einde toe gebruiken. Want het uiterlijk van deze wereld is bezig te verdwijnen.

[Eric]

Inderdaad daar doelde ik op. Ik had nog een andere tip.
Je bent heel erg gesteld op die collega. Probeer haar te zien als je zuster. Ze is als christin natuurlijk je zuster, maar probeer haar te zien als je eigen zuster in het vlees. Daar kan je gek op zijn, van haar gezelschap genieten, maar verder is uitgesloten.

[Riemer Lap]

Als ik teruglees hierboven (alles dan) dan heb ik wel mijn vraagtekens.
Wil de topicstarter écht stoppen met deze relatie?
Misschien een harde vraag maar in zulke situaties kan het best zijn dat hij er veiligheid in ervaart en veiligheid leg je moeilijk weg.
De optie van ander werk zoeken, de mogelijkheid om met de leidinggevende te praten, etc., etc., het wordt niet echt als optie gezien.
Wil de topicstarter dan ook wel écht stoppen met deze relatie?
Als hij echt wil dan kan hij het, daar ben ik heilig van overtuigd.
Verstoppen achter "het is een verzoeking waar ik mee om moet leren gaan om in mijn geloof te groeien"(is mijn samenvatting!) is m.i. onzinnig.
Get real!
Je hebt een vrouw je liefde belooft, je hebt een bruid (zie ook de vergelijking met de Bruid van Christus!!!) als levensgezel genomen.
Neem je verantwoordelijkheid dan ook denk ik dan.
En nee, dat is niet eenvoudig. dat levert pijn op: je moet breken met iets wat er steeds bij heeft gehoord.
Maar: weet waar je het voor doet en voor Wie je het doet.

En inderdaad zijn de reacties hier soms hard voor iemand die in de situatie zit.
Maar: slechte heelmeesters en stinkende wonden weet je nog???
Tip: psalm 51?

[Mellon]

quote:

Om het heel zwart-wit te maken, laten de tien geboden met hun uitleg door Jezus ook maar iets aan duidelijkheid te wensen over? En zijn ze overdreven? En welke christen probeert niet te marchanderen hoewel de wet heel duidelijk is? Maar helpt het jou door te zeggen "zo is het, maar na wat marchanderen kom je daar uit"? Ik snap dat je jezelf bij sommige opmerkingen aangevallen voelt maar dat is geen reden om aan de oprechtheid van andere posters te twijfelen.

De tien geboden laten niets te wensen over aan duidelijkheid, maar dat is nou juist het probleem bij dit soort dingen: dan wordt je met je neus op de feiten gedrukt dat je je niet volledig KUNT houden aan de wet. Je kunt iemand uit je leven bannen, wat waarschijnlijk een goed idee is, maar daarmee is diegene nog niet uit je hart, dus is het probleem nog niet echt weg. Je krijgt pas rust als je je probleem uit handen geeft aan God. Vervelend als dit voor sommige mensen niet voldoende duidelijkheid schept. (Ik merk hier ook veel ongeduld, in deze thread trouwens.)

Er zit veel meer aan vast dan alleen het "hak- en breekwerk" in je leven. Bekering van zonden gebeurt niet doordat jij ZELF dingen doet, maar door het inzicht dat je het nooit goed doet en je daar vervolgens mee aanklopt bij God. En inzicht is iets dat doorgaans moet groeien.

Overigens: bekering kun je wel initiëren door iets in je leven aan te pakken. Dat is pure (blinde) gehoorzaamheid aan God.

[Macguinness]

Ik zit dit allemaal nog eens door te lezen, en lees dat laatste zinnetje van je openingspost.

quote:

Peterveer schreef op 27 februari 2007 om 23:59:

Willen jullie ons helpen in gebed en vragen of God een beetje rustig met al die electriciteit tussen ons doet?

Ga je er van uit dat God die electriciteit creërt tussen jullie?

[Clint]

Ja wie zelf zijn tong in het stopcontackt steekt moet zich niet verbazen dat je dan gaat huppelen. Oke God maakte in Zijn wijsheid electriciteit maar de schakelaar zetten wij zelf om.