quote:
En nee, ik heb dat stuk van Janneke Vlot nog niet gehoord dus ik wil daar nog geen uitspraak over doen.
Gisteren heb ik het samen met mijn vrouw beluisterd. Mijn vrouw heeft zes jaar niet of nauwelijks kunnen lopen. Toen ze na de bevalling van de tweede naar huis werd gestuurd (wat idioot was, want ze kon helemaal niets op dat moment) liep ze van de auto naar de huiskamer over een afstand van 20 meter. Voor ze daar was aangekomen was ze anderhalf uur verder. Daarop zijn hele zware en verdrietige jaren gevolgd. Ze zat aan huis gekluisterd. Ze had een loopkarretje en kon eigenlijk ook geen trappen lopen. Dit heeft ze een tijd zittend gedaan, daar is een truckje voor.
Na de tweede leek het erop dat we maar geen derde kind meer moesten proberen te krijgen anders zou ze zeker in een rolstoel terecht zijn gekomen.
Op een dag ontstond toch weer een verlangen bij mijn vrouw en ze begon te bidden of God een wonder wilde verrichten. Eerst deskundig advies ingewonnen bij de gyneacoloog. Onder zijn begeleiding dan toch maar gegaan voor een derde. We hadden twee meisjes en ik hoopte natuurlijk op een jongetje. Gedurende de zwangerschap verergerden de klachten en mijn vrouw kwam veel op bed te liggen.
Toen kwam de dag van de bevalling. Bij de eerste twee was er ingeleid dit is ook bij de derde gebeurt.
Onze ZOON (eerste gebedsverhoring) kwam er in één perswee. Dat was al bijzonder de vorige twee bevallingen duurden meer als twaalf uur.
Zoals gewoon gaat een moeder na de bevalling douchen. Bij de eerste twee was dit een marteling, dat kon eigenlijk niet. Mijn vrouw stapte met die verwachting langzaam en onzeker uit bed.
Het tweede wonder (voor ons) was dat mijn vrouw gewoon naar de douche liep, wel wat stijfjes maar pijnvrij. Dit is zo tot op de dag van vandaag. Ze fiets rent klimt zonder enige last. Ze liep kreupel het kraambed in en hersteld er weer uit. Voor ons een wonder van herstel! We geloven dat God hier heeft ingegrepen.
Aan 6 jaren van verdriet kwam in één klap een einde. Iets waar mijn vrouw in stilte veel voor had gebeden. Volledig hersteld en een zoon. God is groot. Hij hersteld op wonderlijke wijze. Hoe het kan weet niemand, iemand zei "misschien dat er weer iets is recht geschoten, maar dat is niet aan te tonen". Ook al zou dat zo zijn, dan is de kans dat dit gebeurt op zich maar zo klein en mogen we daar ook Gods hand in zien. Die jaren van beproeving hebben geleerd op God te vertrouwen. Mijn vrouw meer als ik, omdat ik mijn problemen heel anders oploste, eerder ten nadele van mijn gezin, maar ook dat is inmiddels verleden tijd.
Als je na twintig jaar stevig alcoholmisbruik van de ene op de andere dag van je verslaving bent vrij gezet zonder enig afkickverschijnsel. Eerdere pogingen dit zelf te doen telkens mislukten binnen enkele dagen en artsen en een psycholoog zeggen dat het los komen van dit probleem op deze manier eigenlijk niet mogelijk is dan is dat bevrijdend. Sterker nog, dan is dat ook een stuk genezing van het ene op het andere moment. Genezing op persoonlijk (wanhopig) gebed, op je knieen, helemaal afgebroken. Dan rest daarna dankbaarheid.
Het geestelijk genezingsproces voor mijn vrouw, kinderen, maar ook ik volgt dan en ook dat gaat soms op wonderlijke wijze. Tot op de dag van vandaag. Ik geloof in gebedsgenezing, op eigen gebed, maar ook via mensen die God wil gebruiken. Zij hebben dus niet een gave, maar God is zo gaaf dat Hij door deze mensen heen wil werken.
Daar zijn dan wel twee elementen. Degene waar God doorheen werkt en degen die wel of geen genezing ontvangt. Want God wil genezen maar is ook autonoom.
Ik herhaal nog eens die verwijzing naar de getuigenis van mevrouw Vlot. Beter kan ik het niet verwoorden hoe zij en haar man dit dilemma verwoorden.
Ik ben het dus met joepie eens dat God altijd de hand heeft in genezing. Maar ik heb mogen leren dat God op normale maar ook op voor ons heel bijzondere wijze genezing schenkt. Door kennis, middelen, artsen, persoonlijk gebed, handoplegging en ziekenzalving en doelgericht genezingsgebed.
