Diepgang

[Tussend'oortjes]

Vorige week kwam ik op huisbezoek op een aardige discussie: wat is diepgang in de prediking? Er waren twee meningen:

a. Preken waarin verbanden binnen de Bijbel worden gelegd. De diepe samenhang tussen OT en NT. Verdiepende kennis van bijbelgedeelten. Voorafschaduwing en heenwijzingen naar lijden en sterven van Jezus Christus.

b. Preken waarin Jezus centraal staat. Waarin een directe link wordt gelegd van het leven in de bijbel naar het leven vandaag. Hoe God ook tot ons vandaag spreekt door geschiedenissen op te schrijven in OT en NT. Deze preken houden zich niet te veel bezig met allerlei lijntjes van OT naar NT, omdat die lijntjes kunnen afleiden van de kern: Christus in mij en ik in Christus.

(c. Oke, voor de wijfelaars nog eentje: een combinatie van a. en b.)

[annekesb]

Ik behoor niet tot de "wijfelaars", maar het is a én b.

[Zwever]

Het is de vraag, of je überhaupt 'diepgang' wilt in een preek.

Intellectueel gezien lijkt mij namelijk A meer diepgang te hebben, terwijl ik helemaal vóór een B preek ben. Uiteindelijk gaat het er niet om of we genoeg 'diepgang' hebben, het gaat erom dat we veranderd worden naar het beeld van Jezus. Kortom, dat we Jezus volgen. En dat is veel breder dan alleen 'diepgang' in Bijbelkennis.

[HenkG]

@Zijnkind
Ik denk dat je antwoord precies aangeeft waarom het best eens goed is om bij de vraag stil te staan. Want diepgang kan meer zijn dan kennisgraverij. Juist de praktisering van de Bijbel voor het dagelijkse leven is een behoorlijke diepgang, waarbij het natuurlijk altijd handig is om ook enige diepgang te hebben/krijgen als het gaat om kennis, anders kan een mens heel makkelijk zijn eigen weg gaan met de Bijbel in de hand.....

Over diepgang gesproken
Wat zou een spits gaan doen als je hem vraagt om diep te gaan?  

[Nunc]

optie B kan uiteindelijk niet zonder optie A. Je kunt wel keer op keer blijven roepen dat je "de focus op Jezus" wilt, enz, enz, maar uiteindelijk komt het erop neer, dat hoe meer je inzoomt op Jezus, hoe meer je Jezus kwijtraakt.

Je haalt Jezus namelijk bij het inzoomen uit Zijn context weg, en die context was er niet voor niets. Bijna alles wat Jezus deed, is beter te begrijpen als je kijkt naar hoe Gods wetten (OT) in elkaar zitten, hoe de lijnen lopen: offerlam, reiniging, heiliging, etc... Het paradoxale is dus, dat hoe meer je je wilt focussen op Jezus alleen, hoe meer je Jezus kwijt raakt, en alleen nog maar met een eigengemaakt beeld overblijft van hoe wij graag zouden willen dat God is. Aan zo'n Jezus-beeld kun je hele mooie preken vastplakken, met hele mooie praktische en levensbeschouwelijke boodschappen, maar je moet je afvragen of het nog christelijke preken zijn.

[HenkG]

Uit een preek van dominee Plug (GKV, dienst Groningen-Zuid 11-11):
Waar genade goedkoop wordt, wordt het geweten afgestompt.

Vond dit wel goed passen bij de afweging van de vraagstelling van de TS.
Het geeft mijns inziens heel goed aan dat beide aspecten uit het vraagstuk inderdaad van belang zijn en niet zonder elkaar kunnen.

[Nunc]

quote:

HenkG schreef op 11 november 2007 om 17:13:
Uit een preek van dominee Plug (GKV, dienst Groningen-Zuid 11-11):
Waar genade goedkoop wordt, wordt het geweten afgestompt.

Vond dit wel goed passen bij de afweging van de vraagstelling van de TS.
Het geeft mijns inziens heel goed aan dat beide aspecten uit het vraagstuk inderdaad van belang zijn en niet zonder elkaar kunnen.

inderdaad! Het probleem is zo vaak, dat er een valse tegenstelling gemaakt wordt tussen aan de ene kant kennis van God en aan de andere kant een relatie met God.

Alleen kennis hebben is inderdaad intellectueel, daar hoef je geen christen voor te zijn, maar met alleen "een relatie met God" kom je er al helemaal niet, want Wie is die God eigenlijk, wat zijn zijn eigenschappen, wat wil Hij, wat deed Hij en doet Hij voor ons, etc? Zonder kennis is een relatie niet mogelijk. Je kunt toch tegen je partner ook niet zeggen: "ik wil niks van jouw weten, ik wil alleen een relatie met jou!". Die partner heeft dan m.i. alle recht om je flink in je smoel te slaan! Kennis komt tot leven door de relatie (dan weet je tenminste waarvoor je die kennis vergaart) en de relatie kan pas een relatie zijn als je weet van wie je houdt (kennis dus). Zonder kennis verwordt een "relatie" tot een "lekker gevoel met God".

[Mezzamorpheus]

quote:

Zwever schreef op 11 november 2007 om 16:12:
Uiteindelijk gaat het er niet om of we genoeg 'diepgang' hebben, het gaat erom dat we veranderd worden naar het beeld van Jezus.

Volgens mij heb je hier de kern te pakken. Het punt is dat je schitterende 'diepgaande' preken kunt hebben waarin allerlei bijbelse verbanden worden gelegd en die vol verdiepende kennis zitten en/of waarin Jezus centraal staat en die mij en jou tóch onveranderd kunnen laten. Omdat het allemaal nog 'buiten jou om' gaat.
Echte diepgaande preken zijn preken waardoor je veranderd. Die (dankzij de HG) diep(!) bij je naar binnen komen en je zo veranderen. Dat is volgens mij pas echte diepgang.

[dingo]

Een relatie met een grote onbekende lijkt me ook niks. Dan wil je toch wel eerst eens kennismaken met zo'n iemand. En als je dan weet wie God in jouw leven is, wil je meer en meer weten en ook doen wat hij van je vraagt. Het is idd een valse tegenstelling om kennis en relatie van elkaar te scheiden.

[Zijnkind]

quote:

HenkG schreef op 11 november 2007 om 16:23:
@Zijnkind

Je bedoeld Zwever neem ik aan?

Ik vind de tegenstelling tussen en A en B niet terecht zoals annekesb al aangeeft. Jezus staat eigenlijk altijd centraal. Ook als Hij niet genoemd wordt. Als christen kom je toch altijd weer uit bij Gods offer. Ook als het niet genoemd wordt. dat is de diepte van elke christelijke preek.

Los daarvan hou ik er wel van als een preek dieper ingaat op achtergrond informatie van de behandelde gebeurtenissen/schriftgedeelten. Maar dat komt vooral door mijn interesse in geschiedenis.

[HenkG]

@Zijnkind

Moest in de vorige reactie inderdaad @Zwever zijn  

[Riemer Lap]

Is het niet het ouderwetse verkondigen van Belofte én Eis?

[HenkG]

Belofte en eis (hoe slecht gekozen dat tweede woord ook blijft) heeft vooral te maken met het mogen ontvangen van God en het vastgrijpen van de mens. In zekere zin zou je daar wel iets in kunnen zien van kennen en leven, van woord en daad, zoals dat in het hier geduide onderscheid ook ter sprake gebracht wordt. Een aardige link