Enerzijds ben ik sceptisch: dat je iets als een wonder ervaart, zegt nog niet dat het ook een wonder is. De katholieke manier van wonderenonderzoek lijkt mij heel erg zorgvuldig en ik vind het ook belangrijk dat zoiets gebeurt voor een wonder erkend wordt. Anderzijds vind niet dat het aan mij als
persoon is om een ander zijn wonder te "ontnemen" als hij daar blij en dankbaar voor is naar God toe. Daarvoor ben ik zelf te onzeker over de materie en waarschijnlijk ook gewoon te blij dat mensen uberhaupt iets van God ervaren.
Hoezeer ik mezelf ook realiseer dat ik nooit zoveel buitengewoons meemaak, zijn er wel eens dingen waarin ik het erbij-zijn van God ervaar. Ik weet wel dat het logisch bekeken waarschijnlijk helemaal niet zo is, maar zo ben ik toch geneigd dingen te interpreteren. Hoewel het dan zelden om bijzondere gebeurtenissen gaat, maar gewoon hoe dingen lopen, als ik iets leer, of in gesprekken met mensen. Ik zeg zulke dingen hoogstens tegen wat intimi, en ik weet (ja, weet) dat sommige anderen mij daarom als een rationele gelovige zien, maar ik "denk" ze wel vaak.
Ik heb daarom ook niet zoveel problemen met mensen die God voor alles danken, ook al lijkt er nuchter gezien geen aanleiding voor. Sterker nog, dat wordt ons zelfs door Paulus aangeraden: 'Verblijdt u te allen tijde, bidt zonder ophouden, dankt onder alles, want dat is de wil Gods in Christus Jezus ten opzichte van u.' (mijn belijdenistekst). Het enige wat me wel echt tegenstaat is als bepaalde gebeurtenissen als een rechtsstreeks ingrijpen van God worden gezien en zo worden gepresenteerd naar de buitenwereld toe. Want stel dat later blijkt dat iemand helemaal niet genezen is of zoiets? Sta je toch mooi met je mond vol tanden.
Daarom (en ook omdat ik gewoon een zeikerd in plaats van een blije christen ben

) ben ik zelf heel voorzichtig in wat ik over God, en mijn zogenaamde ervaringen van Hem, zeg. Ik zal bijvoorbeeld nooit roepen dat 'ik voelde dat God aanwezig was in de kerk' of zoiets, maar weer wel dat 'ik me in de kerk bewust werd van Gods aanwezigheid'. Dat
ik iets ervaar, zegt toch eerst iets over
mij en niet over God. God is immers aanwezig, ik ben zelf degene die daar niet bij stilstaat. Ik vind echt dat we niet te snel iets over God moeten zeggen, het is toch nooit de waarheid.
Nou ja, dat zijn een beetje mijn overwegingen.