quote:
Dat valt nog te bezien. Van vaders kant stam ik uit een oer-degelijke katholieke arbeidersfamilie. Van moeders kant uit een oer-orthodoxe katholieke upper class familie (rijke ondernemers, intellectuelen, publieke (sub-)topfuncties in de uitvoerende en rechterlijke macht, dat soort). Die twee stromingen hebben de familiecultuur natuurlijk bijzonder zwaar beïnvloed. Ik ben inderdaad altijd een cultuurkatholiek geweest, zonder onderbreking.
Maar ik ben van ruim na het concilie, en niet onbelangrijk van na HV. Met name HV heeft het einde van het geloof van mijn ouders ingeluid. Zij verkeerden in kringen met veel priesters en religieuzen, zaten er echt bovenop, maar zoals dat breed ging in die dagen, de wilde verwachtingen over de nieuwe openheid in de Kerk werden niet waargemaakt, en de teleurstelling was heel diep.
Mijn vader is beeldend kunstenaar en docent kunstgeschiedenis, en heeft altijd het belang gezien van kennis van de christelijke cultuuruitingen om iets te begrijpen van de wereld van vandaag. Wij lazen de Bijbel na het avondeten, bezochten kerken en tentoonstellingen van kerkelijke kunst, en kregen daar veel uitleg bij.
Maar ik vermoed dat mijn vader allang de die-hard atheïst was die hij nu is toen ik op mijn vierde gedoopt werd, en dat mijn moeder ook al heel dicht bij haar huidige gnostisch-arianistisch-agnostisch-atheïstisch geloof zat.
Ik ben nooit overtuigd atheïst geweest, in de zin dat het nooit een issue was. Ik was evenzeer atheïst als a-VSM-ist. Ik heb wel van mijn ouders een diepe afkeer van de macht van de Kerk meegekregen. Één van mijn oudste herinneringen is dat mijn ouders mee liepen in de demonstratie tegen mgr Gijssen en zijn anti-homo-beleid. Mijn ouders waren fel voorstander van vrije abortus, en ze waren lid van de Vereniging voor Vrijwillige Euthanasie, ze stemden PSP of PPR, en zaken als biechten waren slechts een machtsmiddel van de kerk. Daar komt bij dat mijn vader een nogal diepe afkeer toonde voor de wereld waaruit mijn moeder komt.
De slagzin van mijn vader was: "is dat wel zo?" Ik heb geleerd die vraag bij alles wat beweerd wordt te stellen, en dat doe ik nog steeds. Toen we eens in Trier op vakantie waren kocht ik een poster van Marx en Engels, afgedrukt in de tekst van het communistisch manifest. We demonstreerden fanatiek tegen kruisraketten, de Amerikanen deugden niet, de Russen waren best wel lief eigenlijk (hoewel ze ook niet deugden, zo waren mijn ouders gelukkig ook weer wel).
Toen mijn ouders, rond mijn 11de, gingen scheiden, en ze merkten dat de Kerk daar niet heel lollig over doet, was de breuk met de katholieke Kerk definitief.
Op de middelbare school was ik een typisch kind van gescheiden-hippie-ouders-uit-de-grote-stad-Den Haag-die-zo-nodig-in-LIMBURG
-moesten-gaan-wonen. Kortom, anarchist, punk, liefhebber van Joy Division en de Dead Kennedys. Leraren pesten, spijbelen, en in wolken cannabis de kloterigheid van de wereld naar elkaar uitspreken, het was de laatste recessie die Nederland heeft meegemaakt (iedereen die Nederlander en jonger is dan 35: jullie weten niet wat recessie is
) en het leven was algeheel, totaal en helemaal K. Oh ja, en we waren pubers, dat hielp ook
Wel leuke pubers trouwens, een vriendengroepje dat er een sport van maakte nog grotere, nog opvallendere, en nog geschiftere stunts uit te halen dan die van vorige maand. Dikke pret, als we even vergaten dat we de wereld heel erg K. hoorden te vinden
