quote:
Ursa schreef op 22 december 2008 om 17:51:Hoi, ik ben zo'n grefojongere uit kjmollema's doelgroep. Ik waardeer je elan en inzet om jongeren weer gereformeerd te maken. Daarin kom ik mezelf ook tegen, geboren en getogen binnen de GKv. Ondertussen heb ik veel mogen leren van andere denominaties. Ik hang de leer aan maar heb moeite met de kerk. Mijns inziens, zoals ook al eerder werd aangegeven in dit topic, zijn wij vrijgemaakten te ver doorgeschoten met de doorgaande reformatie en de creatie van een minizuil.
Ik denk dat veel jongeren een negatief beeld over de kerk hebben: star, saai en niet aansluitend op de beleving. Dit is één punt om aan te werken: om jongeren binnen te leiden in de schatkamer van het gereformeerde Bijbelverstaan. We hebben gewoon een heel erg ware leer, en daar mogen we trots op zijn ook! (niet dat de termen 'waar' en 'vals' zo aansprekend zijn)
te ver doorgeschoten, ja en nee. Ja als het gaat om vorm (zoals je zelf ook al noemt: saai star, niet aansluitend op de beleving). nee als het gaat om de verkondiging. Juist omdat we de beleving uit het oog verloren hebben weten we niet meer te communiceren waar we nou eigenlijk voor staan. Het is onpersoonlijk inzichzelfgekeerd geblaat (ik chargeer). Soms kan het voorkomen dat een dominee prekend in zijn eigen wereld staat te preken. Zelfs het vuur van de preek land dan niet bij de normale mensch die net wakker is geworden op zondagochtend. Maar een enkele dominee weet de gevoelige snaar te raken en de mensen aan te spreken. Hieronder probeer ik te onderzoeken waar dat aan ligt.
grappig. Jij gebruikt het woord trots. Ik heb hier op het forum al meerdere malen (zeker in dit topic) het woord trots getyped, omdat ik zelf ook graag ik dergelijke 'gevoelstermen' spreek. Toch heb ik dat woord tot nu toe steeds weggehaald omdat sommigen het wellicht assosieren met onze oude vrijgemaakte tijd van 'wij zijn de beste kerk'. Maar je hebt gelijk: in de positieve zin mogen we trots zijn op onze zuivere leer.
quote:
Dit biedt ruimte voor mijn derde punt: enkele vroegere ondergeschoven kindjes in de GKv. We staan nu als kerk en gelovigen in een multiculturele en pluriforme samenleving. We kunnen ons niet langer verschuilen in het gereformeerde bastion, we worden getriggerd om ons geloof te verantwoorden. Ik herken in jouw ervaring in Venezuela dat veel grefo's hier erg aan hun kerk gewend zijn, dat het een soort 'way of life' is die ze niet makkelijk kunnen verantwoorden (dat herken ik bij mezelf heel erg). Het wordt tijd dat we onze jongeren voorbereiden op een post-christelijke samenleving en daarnaast dat we meer energie besteden aan vrijgemaakte evangelisatie. Als er één zorgenkindje is, is dat het wel.* Wij hebben de wereld de Waarheid te bieden, dus wat houdt ons tegen?
* In mijn gemeente ligt het evangelisatiewerk iig al jaren op z'n gat, alleen de dominee zelf gaat bij de huizen langs.
Ja Amen. roerend met je eens. De vrijgo's denken nog steeds dat een kerkelijk verband zaligmakend is. Vanuit haar (soms) ivoren toren roept de generale synode af dat we dingen plaatselijk zo zouden moeten doen. (pas weer over opwekkingsliederen, maar ook over meer maatschappelijke thema's). Landelijke eensgezindheid is een waardig streven, maar mag NIET ten koste gaan van de plaatselijke praktijk. En we hebben nu eenmaal in ons kleine kikkerlandje enorme verschillen tussen het landelijke gebied van brabant, zeeland en alles voorbij utrecht en de multiculturele randstad (Den Haag alleen al kent meer dan 60 nationaliteiten
quote:
wikippedia:
Den Haag telde in 2008 478.948 inwoners en is daarmee de derde stad van Nederland. Ongeveer de helft van de inwoners is allochtoon. Het aandeel allochtone - ten opzichte van autochtone inwoners neemt gestaag toe, geschat wordt dat het percentage autochtonen in Den Haag in 2015 rond de 40% zal liggen
).
Kerken in landelijke gebieden hebben met een heel andere maatschappelijke samenstelling en andere maatschappelijke problemen te maken dan de stedelijke gebieden. Dat betekent per kerk een andere aanpak en wellicht (als dat beter past) een (geheel) andere vorm.
Ben je een spin in de samenleving waarin je staat? Dat vraagt om bezinning op wie je zelf wil zijn en waar je in de maatschappij wil staan. Hoe ga je bijvoorbeeld om met de massaliteit van verschillende groepen mensen in je samenleving en in je kerkgemeente? Welke kritische rol durf je als gemeente te hebben in lokale politiek, maar ook in je lokale omgeving. Ben je flexibel genoeg om te anticiperen op maatschappelijke veranderingen. En met flexibel bedoel ik: veelvormig en los van vaste paden. Soms moet je dan concessies doen aan je traditie en 'zo was het altijd' gedachten. Maar dat is niet erg. God gebood ons om hem te eren en onze naaste te eren. Hoe? Dat heeft hij nauwelijks aangegeven. 1 ding wel: het moet liefdevol en waardig zijn.
Als kerkverband hebben we eeuwen en jarenlang gestreefd naar een regulering van de waardigheid, waardoor liefdevol een beetje in de verdrukking gekomen is. Ben je als kerk wel liefdevol als je dienst op dienst, week op week, jaar op jaar exact de zelfde vorm hanteert om steeds weer op nieuw gezapig en 'in je eigen wereld prekend' met mooie woorden het geloof te verkondigen? Ik betwijfel het. Echt ik betwijfel het. Jonge mensen accepteren die door de liturgie gecreeerde waardige sfeer die er heerst in de GKV niet meer omdat ze tegenwoordig uit zijn op puur, authentiek en eerlijk (zie het boek
generatie einstein). Steeds hetzelfde kan in hun beleving onmogelijk authentiek zijn.
Ik hoop dat we weer gaan streven naar Liefdevol. Liefdevol is zien naar wat er echt leeft in de gemeente. Interactie zoeken. Buiten de dienst en in de dienst. Ruimte maken voor alle generaties. Niet 'tolererende ruimte' van laat die jongeren ook even 1 zondag in het jaar losgaan op de drums. Nee DIALOOG zoeken en beide kanten op respecteren. Dat was een wijze les in Venezuela. Jong accepteert oud en oud accepteert jong. Beiden gebruiken een eigen manier van expressie. Prima. Tof juist. En leerzaam.
Maar misschien moeten we wel het lef hebben om onze standaard GKV diensten op te geven en de boel van meet af aan opnieuw opstarten. Weer opnieuw uitvinden hoe een dienst er echt weer liefdevol en gemeend/authentiek waardig is.
Oh als ik er op nu al over fantaseer hoe fijn dat zou zijn, dan verschijnt een oprechte glimlach op mijn gezicht. Dan gaan mijn ogen twinkelen. Dan wordt het volgens mij weer fijn in de kerk...
Dan nog even op de ideniteitsvragen ingaan. Alles en iedereen heeft identiteit.
quote:
vandale:
iden·ti·teit de; v 1 gelijkheid: zijn ~ bewijzen bewijzen dat men de persoon is voor wie men zich uitgeeft 2 eigen karakter
Iedereen en iedere organisatie heeft een identiteit. Juist het feit dat er zoveel kerken zijn betekent dat er een identiteitsprobleem rond het christen zijn is geweest in de kerkgeschiedenis. Zodra mensen anders dachten over hun invulling van hun leven als christen dan de overgrote meerderheid van hun denominatie zijn ze zich gaan afscheiden van het grotere geheel.
Wij zijn als vrijgemaakten een beetje kwijt waarom we nu in de gkv zitten. We denken langzamerhand dat alle kerken hetzelfde belijden, en dat doen we gelukkig wat betreft de basis ook. Maar er zijn ook hele grote en vooral in onze optiek levensreddende verschillen, zoals de sola gratia: alleen door genade kant van onze leer + de andere 4 sola's
Het is dus goed om back to basic te gaan. Het onstaan van de kerk: waarom is ze ontstaan en hoe kunnen we die basis in de huidige tijd vormgeven.
Ik ben dus ondanks mijn opmerking over alle huidige traditie overboord en opnieuw beginnen, niet voor kerkscheuring. Ik ben voor back to basic. De huidige kerk opnieuw vormgeven en daarna continu blijven vormgeven. Een kerk staat wat mij betreft wat vormgeving niet stil. Als de leer maar blijft staan en liefdevol en authentiek verkondigd blijft worden.