Trouwen na jarenlang samenwonen

[Barend]

Een bevriend jong stel (26 en 29 jr) woont inmiddels ruim 4 jaar samen. Tot voor kort vonden ze het onnodig om "naar het stadhuis te gaan". Bij het gaan samenwonen hebben ze God om een zegen over hun relatie gevraagd, in het bijzijn van naaste familie en vrienden. Via een notaris zijn de zakelijke kanten van de relatie geregeld. Ze hebben inmiddels bijna een half jaar een dochtertje.

Nu krijgt ineens de vrouw kriebels: ze wil eigenlijk nu toch wel een huwelijk via de burgelijke stand: een trouwerij, groot feest, jurk, foto's, alles. Hun familie ligt hopeloos overhoop: de ene helft meent dat een evt. trouwerij niets toevoegt aan de relatie van zoon & schoondochter. Anderen menen dat je haar "een echt feest niet mag ontzeggen". De man hoeft niet zo nodig, maar terwille van zijn vrouw stemt hij desnoods wel in. Wie heeft ervaring met deze problematiek?

Barend

[Mezzamorpheus]

quote:

Barend schreef op 27 december 2008 om 15:58:
Hun familie ligt hopeloos overhoop: de ene helft meent dat een evt. trouwerij niets toevoegt aan de relatie van zoon & schoondochter. Anderen menen dat je haar "een echt feest niet mag ontzeggen".

Ik heb geen ervaring met deze 'problematiek', maar ik snap werkelijk niet dat je als je graag wilt trouwen je je laat tegenhouden door familie die vind dat 'een evt. huwelijk niets toevoegt aan de relatie'.
Het is jouw leven en jouw relatie en jouw evt. huwelijk, dus als je graag wilt trouwen, dan doe je dat toch gewoon?

[Ilonia]

Barend schreef:

quote:

Bij het gaan samenwonen hebben ze God om een zegen over hun relatie gevraagd, in het bijzijn van naaste familie en vrienden. Via een notaris zijn de zakelijke kanten van de relatie geregeld.

Dit is toch al een vorm van trouwen? Alleen heb je geen roze papiertje en is het met kinderen niet atomatische geregeld. Ze zouden ook nog geregisteerd patnerschap kunnen overwegen.
Ik woon al jaren samen en wilde eigenlijk ook wel later trouwen. We wilden het ook een keer speciaal gaan trouwen, maar daar kwam wat tussen. Toen in Nederland ook mensen van het zelfde geslacht konden gaan trouwen dacht ik van laat maar. Dan is voor mij trouwen ook niet meer speciaal. Daarbij wonen we al zo lang samen dat voor ons praktische alles is geregeld (mbt erfrecht), behalve kinderen niet. Maar tegenwoordig hoef je om een kind te erkennen ook niet meer te trouwen.

[grondig christelijk]

quote:

Ilonia schreef op 27 december 2008 om 20:16:
Barend schreef:
 
[...]

Dit is toch al een vorm van trouwen? Alleen heb je geen roze papiertje en is het met kinderen niet atomatische geregeld. Ze zouden ook nog geregisteerd patnerschap kunnen overwegen.
Ik woon al jaren samen en wilde eigenlijk ook wel later trouwen. We wilden het ook een keer speciaal gaan trouwen, maar daar kwam wat tussen. Toen in Nederland ook mensen van het zelfde geslacht konden gaan trouwen dacht ik van laat maar. Dan is voor mij trouwen ook niet meer speciaal. Daarbij wonen we al zo lang samen dat voor ons praktische alles is geregeld (mbt erfrecht), behalve kinderen niet. Maar tegenwoordig hoef je om een kind te erkennen ook niet meer te trouwen.

Is de grondslag voor een nederland burgerlijk huwelijk nog bijbels?
Ik dacht laatst nog dat het misschien gewoon beter is dat een stel (vrouw en man) voor de kerkelijke gemeente gewoon moeten kunnen laten inzegenen.
Zij verbinden zich voor God én zijn gemeente. Een overheid heeft daar niets meer mee van doen zo blijkt we uit de opvattingen van de overheid in de praktijk.

Betreffend stel kan voor de kerkelijke inzegening een en ander via een notaris verzorgen.
Het kerkelijk huwelijk mag alleen bevestigd worden als men voor de gemeente in de echt wordt verenigd,maar dit lijkt me haaks staan op de scheiding van kerk en staat.

Het gaat om een zegen, wilsverbinding zich te onderwerpen aan Gods wil en heeft helemaal niets meer te maken met burgerrechten.
Wellicht dat de enige verbinding noh met het recht te maken heeft van de kerk inzage te hebben in de burgerlijke stand. Dat offer moeten we dan maar brengen vind ik.

Zo ben je ook concreter in staat de discussie over samenwonen in geestelijk perspectief te voeren.
Het argument niet voor de burgerij te zijn getrouwd is geen onderwerp en leidt af, het gaat om het aanspreken in geestelijk perspectief.

Maar dat had denk ik al veel eerder moeten gebeuren (als het om gelovigen gaat). Waar vraagt men immers nog een zegen om? Die zegen is een geweldig cadeau op de relatie. Een relatie waarin heel bijzondere en intieme zaken in verpakt zijn. Men heeft echter het cadeau uitgepakt zonder de gever te bedanken en daarmee de intentie waarmee de gever het cadeau wilde overhandigen eigenlijk afgewezen. Het geestelijk aspect geeft ook reden tot bekering. God in de relatie, daar gaat het in onderscheidt m.b.t. het christenleven uiteindelijk om in deze wereld van diverse vrijere samenlevingsvormen. Maar dat is mijn mening.

En wat betreft de familie, die betaald de rekeningen niet, ligt niet bij je in bed, en bepaalt niet wat men eet en onderneemt.

Overigens heb ik ook eerst samen gewoond, maar en over dit onderwerp radicaal anders gaan denken. Maar misschien komt wijsheid wel met de jaren. Zelfs voor mij.  Dus neem mijn reactie ook weer niet te zwaar op, maar meer als een reactie op basis van ervaring achteraf.

[Riemer Lap]

quote:

Barend schreef op 27 december 2008 om 15:58:
Een bevriend jong stel (26 en 29 jr) woont inmiddels ruim 4 jaar samen. Tot voor kort vonden ze het onnodig om "naar het stadhuis te gaan". Bij het gaan samenwonen hebben ze God om een zegen over hun relatie gevraagd, in het bijzijn van naaste familie en vrienden.

Hoe moeten we dat zien? Met een domi erbij o.i.d.? Kun je hier meer over vertellen (niet dat de dominee van doorslaggevend belang is...)

quote:

Via een notaris zijn de zakelijke kanten van de relatie geregeld. Ze hebben inmiddels bijna een half jaar een dochtertje.

okee: een kind dat "buitenechtelijk" is volgens de regels maar binnen de relatie geboren is. Wederzijds erkend neem ik aan? En ook gedoopt of opgedragen?

quote:

Nu krijgt ineens de vrouw kriebels: ze wil eigenlijk nu toch wel een huwelijk via de burgelijke stand: een trouwerij, groot feest, jurk, foto's, alles.

Tja, kriebels als grondslag voor een burgerlijk huwelijk is geen grondslag lijkt mij

quote:

Hun familie ligt hopeloos overhoop: de ene helft meent dat een evt. trouwerij niets toevoegt aan de relatie van zoon & schoondochter. Anderen menen dat je haar "een echt feest niet mag ontzeggen".

familie kun je benaderen als aangeboren handicap in deze. Het stel heeft een eigen leven mag ik hopen?

quote:

De man hoeft niet zo nodig, maar terwille van zijn vrouw stemt hij desnoods wel in. Wie heeft ervaring met deze problematiek?

Ik niet, ik lees wel dat het huwelijk voor haar een feestje is en voor hem niet hoeft.
Het huwelijk lijkt mij meer dan dat: een verbond voor het leven.
zien ze dat ook?

[gaitema]

quote:

Barend schreef op 27 december 2008 om 15:58:
Een bevriend jong stel (26 en 29 jr) woont inmiddels ruim 4 jaar samen. Tot voor kort vonden ze het onnodig om "naar het stadhuis te gaan". Bij het gaan samenwonen hebben ze God om een zegen over hun relatie gevraagd, in het bijzijn van naaste familie en vrienden. Via een notaris zijn de zakelijke kanten van de relatie geregeld. Ze hebben inmiddels bijna een half jaar een dochtertje.

Nu krijgt ineens de vrouw kriebels: ze wil eigenlijk nu toch wel een huwelijk via de burgelijke stand: een trouwerij, groot feest, jurk, foto's, alles. Hun familie ligt hopeloos overhoop: de ene helft meent dat een evt. trouwerij niets toevoegt aan de relatie van zoon & schoondochter. Anderen menen dat je haar "een echt feest niet mag ontzeggen". De man hoeft niet zo nodig, maar terwille van zijn vrouw stemt hij desnoods wel in. Wie heeft ervaring met deze problematiek?

Barend

Ik vraag me af of mensen wel door hebben waar dit op uit draait in de samenleving. Ik heb buren gehad die wilden trouwen na te hebben samen gewoond maar daar werd behoorlijk de spot mee gedreven onder hun vrienden. Het zou te oudbollig zijn.

Kortom: trouw mag elkaar niet meer belooft worden. Men moet wel los zijn immers. Serieus waar een truuk van  " class="smiley"  />

[wateengedoe2]

quote:

gaitema schreef op 28 december 2008 om 02:18:
[...]


Ik vraag me af of mensen wel door hebben waar dit op uit draait in de samenleving. Ik heb buren gehad die wilden trouwen na te hebben samen gewoond maar daar werd behoorlijk de spot mee gedreven onder hun vrienden. Het zou te oudbollig zijn.

Kortom: trouw mag elkaar niet meer belooft worden. Men moet wel los zijn immers. Serieus waar een truuk van  " class="smiley"  />

Ik heb eens meegemaakt dat een collega (katholiek, praktiserend) met haar vriend trouwde en dat twee andere collega's (één agnostisch/new-agerig, één millitant atheïstisch) tijdens de Mis zaten te zeggen hoe beláchelijk het toch wel niet was, dat 'Wat God verbonden heeft, zal de mens niet scheiden'  

[gaitema]

Respectloos moet alles kunnen vandaag. Lang leve de vrijheid van meningsuiting  

[Doarsie]

quote:

Ilonia schreef op 27 december 2008 om 20:16:
Barend schreef:
 
[...]

Dit is toch al een vorm van trouwen? Alleen heb je geen roze papiertje .

Dat papiertje is ook nergens voor nodig, wie wil rijden, hij rijde .

[grondig christelijk]

quote:

wateengedoe2 schreef op 28 december 2008 om 10:20:
[...]

Ik heb eens meegemaakt dat een collega (katholiek, praktiserend) met haar vriend trouwde en dat twee andere collega's (één agnostisch/new-agerig, één millitant atheïstisch) tijdens de Mis zaten te zeggen hoe beláchelijk het toch wel niet was, dat 'Wat God verbonden heeft, zal de mens niet scheiden'  

dat moet die new ager net zeggen die beweren dat God in alles is en dat wij uiteindelijk terugkeren in het universeel goddelijke....geen echte new ager dus?

[Barend]

Het trouwlustige stel ervaart de negatieve reacties m.b.t. hun voornemen als smet op een mooie gebeurtenis. Daardoor is de glans er wat van af. Haar ouders komen wel, de zijne niet, enzovoorts, zo ervaren onze vrienden een burgerlijk huwelijk niet meer als onbevangen feestdag.

Kernvraag van de mensen die niet willen komen is: "Welk verschil is er tussen jullie relatie: 1 dag voor en 1 dag na zo'n burgerlijk huwelijk". Zij meent dat pas na zo'n ceremonie op het stadhuis haar verbintenis met haar man compleet is. Hij wil haar wel volgen, maar alleen omdat hij van haar houdt: de gang naar het stadhuis voegt niets toe, omdat de geestelijk en materiële zaken jaren geleden al zijn "geregeld", toen ze gingen samenwonen. Er is een botsing tussen het verstand van hem en het gevoel van haar, lastig!

[Ilonia]

Barend schreef:

quote:

Er is een botsing tussen het verstand van hem en het gevoel van haar, lastig!

Tja, vrouwen zijn nu eenmaal gevoeliger dan mannen en dat is nu precies het verschil tussen mannen en vrouwen. Wat heb je nou aan een feestdag als zelfs belangerijke gasten, zoals ouders er niet willen komen? Je wilt toch juist dat je ouders er bij zijn als zij nog in leven zijn?

[gaitema]

Hier klappert me de bek van los. Als ouders wijgeren op het bruiloftsfeest  van je kind te komen? Nodig dan maar de kennissen uit de buurt uit die wel willen komen. Het begint aardig op een gelijkernis te lijken. Je eigen familie is niet in het feest geïnteresseerd.

[Bumblebee]

Mijn eerste reactie is om eerlijk te zijn: waar bemoeit die familie zich in vredesnaam mee?

Nu ben ik natuurlijk een kind van mijn (individualistische) tijd en geef ik misschien onvoldoende respect aan de rol van ouders. Wat ik er echter uit lees is dat de ouders het niet zo zeer slecht vinden dat ze trouwen, als wel onnodig (wat is voor jullie het verschil?). Dat lijkt me een zaak van het bruidspaar, of speelt er nog meer mee, bijvoorbeeld dat ze trouwen voor een mooi feest een soort misbruik van het huwelijk vinden?

[elle]

Lastig! Ik heb alleen zijdelings een situatie meegemaakt van een stel met kinderen dat eerst geregistreerd partner was, en daarna besloot alsnog 'echt' te trouwen. Geen idee wat hun familie daarvan vond; ik weet wel dat het juridisch wat lastig te regelen was.

Ikzelf kan prima mee voelen in de helft van de familie die het overbodig vindt. Als christen hecht ik namelijk bijzonder weinig belang aan het burgelijk huwelijk zoals dat momenteel in NL geldt.
Het feest met witte jurk etcetera heeft zo zijn eigen charme, maar voor mij voelt het ook raar aan wanneer je dat feest viert terwijl je al jaren samen woont, notariele afspraken hebt gemaakt en zelfs inmiddels een koter hebt.

Ik proef op dit moment van haar kant nog geen zuivere argumenten.
Als het gaat om de registratie bij de burgelijke stand, waarom dan het feest? Dat kun je ook gewoon op dinsdagochtend regelen.
Als het gaat om het feest waarin jezelf centraal staat, waarom dan een bruiloftsfeest ipv bijvoorbeeld een jubileumfeest? Dan struikelen allerlei mensen iig niet over de onjuiste naam.

Als ik haar was, zou ik eerst uitzoeken waar dat gevoel dat de relatie nog niet helemaal 'af' is, mee samenhangt. Wanneer ze dat helder heeft, kan ze het juiste feest organiseren. Wat de familie er verder ook van vindt.

[Harmoniezoeker]

Wel. het behoort gebaseerd te zijn op allereerst berouw;
samenwonen, een sexuele relatie hebben met iemand van het andere geslacht , zonder inzegening, toestemming van wederzijdse ouders, en aankondiging aan de gemeente waar men woont (burgerlijk huwelijk), is, inzekere zin, hoe hard het ook klinkt, ontucht, en een zware zonde?
Het is naast een slecht voorbeeld aan jongeren, een slechte basis voor durend geluk en fortuin, als we God`s woord serieus, en als uitgangspunt nemen!

[grondig christelijk]

quote:

Harmoniezoeker schreef op 13 februari 2009 om 07:21:
Wel. het behoort gebaseerd te zijn op allereerst berouw;
samenwonen, een sexuele relatie hebben met iemand van het andere geslacht , zonder inzegening, toestemming van wederzijdse ouders, en aankondiging aan de gemeente waar men woont (burgerlijk huwelijk), is, inzekere zin, hoe hard het ook klinkt, ontucht, en een zware zonde?
Het is naast een slecht voorbeeld aan jongeren, een slechte basis voor durend geluk en fortuin, als we God`s woord serieus, en als uitgangspunt nemen!

Sex in een relatie is geen zware zonde of ontucht. Een seksuele relatie aangaan zonder dat de relatie door Gods gegeven zegen heeft geleid tot een verbintenis daar zegt de bijbel niets over, anders dan dat er gezegend werd (gen. 24 vers 30).
Het woord huwelijk is er in het hebreeuws eigenlijk niet er is veeleer sprake van "nemen en weggeven".
Als je een punt wil maken, leg dan de nadruk op het niet zegenen en weggeven / aannemen ven een relatie en niet op de seksuele relatie  .

Voorgaande gaat op mits er hier sprake is van een eerste relatie vanuit trouw

[ruben1989]

quote:

Ilonia schreef op 27 december 2008 om 20:16:
Barend schreef:
 
[...]

 Toen in Nederland ook mensen van het zelfde geslacht konden gaan trouwen dacht ik van laat maar. Dan is voor mij trouwen ook niet meer speciaal.

wat een walgelijke uitspraak, zijn mensen die op hetzelfde geslacht vallen ziek ofzo? in ieder geval zijn ze in jou optiek minderwaardig. Mijn respect heb je verloren en je eigen waardigheid ook.

[Harmoniezoeker]

Ruben, waarom zou je respect verliezen voor mensen die een mening hebben die haaks staat op de jouwe?
Ikzelf vind homosexuele liefde ook een zware zonde, omdat het de samenleving ontwricht geleidelijk, maar ik vind niet dat daarom niet het huwelijk tussen man en vrouw z`n waarde verliest - het is maar wat je ervan maakt nietwaar?

[Riemer Lap]

quote:

gaitema schreef op 29 december 2008 om 23:21:
Hier klappert me de bek van los.

offtopic:Neem deze

[Chaveriem]

quote:

Barend schreef op 29 december 2008 om 15:49:
Het trouwlustige stel ervaart de negatieve reacties m.b.t. hun voornemen als smet op een mooie gebeurtenis. Daardoor is de glans er wat van af. Haar ouders komen wel, de zijne niet, enzovoorts, zo ervaren onze vrienden een burgerlijk huwelijk niet meer als onbevangen feestdag.

Kernvraag van de mensen die niet willen komen is: "Welk verschil is er tussen jullie relatie: 1 dag voor en 1 dag na zo'n burgerlijk huwelijk". Zij meent dat pas na zo'n ceremonie op het stadhuis haar verbintenis met haar man compleet is. Hij wil haar wel volgen, maar alleen omdat hij van haar houdt: de gang naar het stadhuis voegt niets toe, omdat de geestelijk en materiële zaken jaren geleden al zijn "geregeld", toen ze gingen samenwonen. Er is een botsing tussen het verstand van hem en het gevoel van haar, lastig!

Op grond van de ervaringen die ik heb, ben ik geneigd om te zeggen dat niet burgelijk trouwen beter is. Zij krijgt het op haar heupen om te trouwen, maar als ze na een paar jaar het op haar heupen krijgt om te scheiden, mag hij 12 jaar betalen.

Anyway, strikt genomen is er een verschil tussen het verbond tussen man en vrouw en het burgelijk huwelijk. Dat laatste is een voor de NL wet juridisch contract tussen 2 mensen, ongeacht geslacht.
Het eerste is een geestelijk contract tussen God, man en vrouw. Wat mij betreft zou een stel kunnen trouwen in de kerk en juridisch gezien samenwonen. (vooral voor de man in geval van problemen een goede oplossing)

[Mezzamorpheus]

quote:

Chaveriem schreef op 01 maart 2009 om 13:41:
Anyway, strikt genomen is er een verschil tussen het verbond tussen man en vrouw en het burgelijk huwelijk. Dat laatste is een voor de NL wet juridisch contract tussen 2 mensen, ongeacht geslacht.
Het eerste is een geestelijk contract tussen God, man en vrouw. Wat mij betreft zou een stel kunnen trouwen in de kerk en juridisch gezien samenwonen. (vooral voor de man in geval van problemen een goede oplossing)

Wat jou betreft kan dit misschien, maar wat de kerken betreft kan dit volgens mij niet. Als ik het wel heb moet elk stel dat wil 'trouwen in de kerk' daarvoor het in het gemeentehuis getekende trouwboekje laten zien. Geen getekend trouwboekje, geen trouwdienst. Zo simpel is dat. Bovendien 'trouw' je in NL ook niet 'in' of 'voor' de kerk. In de kerk vraag je een zegen over je huwelijk of je laat je huwelijk kerkelijk bevestigen, maar tróuwen dat doe je in NL in het stadhuis.

[Chaveriem]

quote:

Mezzamorpheus schreef op 01 maart 2009 om 14:01:
[...]


Wat jou betreft kan dit misschien, maar wat de kerken betreft kan dit volgens mij niet. Als ik het wel heb moet elk stel dat wil 'trouwen in de kerk' daarvoor het in het gemeentehuis getekende trouwboekje laten zien. Geen getekend trouwboekje, geen trouwdienst. Zo simpel is dat.

Dat wist ik niet..., maar op zich wil logisch

quote:

Bovendien 'trouw' je in NL ook niet 'in' of 'voor' de kerk. In de kerk vraag je een zegen over je huwelijk of je laat je huwelijk kerkelijk bevestigen, maar tróuwen dat doe je in NL in het stadhuis.

Ja, maar dat wil nog niet zeggen dat het burgerhuwelijk dus het zelfde is als het bijbelshuwelijk. In de Bijbel werden 2 mannen niet getrouwd. (zonder hier een discussie over het homohuwelijk te willen starten).
Het was in de katholieke kerk (rkdiak, correct me if I am wrong) ook zo, dat men eerst trouwde "voor de wet", maar dat er nog niet "samengewoond" werd of sex, voordat men in de "kerk"  trouwde...

De kerk, juist degene die vinden dat je niet hetzelfde geslacht kunt huwen, zou over kunnen gaan tot het trouwen in de kerk voor God en zijn gemeente. Burgelijk is er weinig verschil tussen een huwelijk en een geregistreerd partnerschap (het verschil is er wel!). M.i. zitten er aan een huwelijk, zakelijk gezien, hele grote nadelen in geval van scheiding.
Niemand denkt daarover na, terwijl er meer mensen scheiden dan trouwen per jaar. En onder christenen is het aantal scheidingen op zijn minst even groot...