We zijn veilig teruggekomen.
Op de heen en terugreis hebben we 4 dagen gereden. Op de heenweg zat daar een dag rust tussen. De auto moest nagekeken worden (bleek overbodig, maar het was voor de zekerheid), maar het was voor ons ook heel goed om voor de laatste dag die best zwaar was een dag uit te rusten.
Meestal vonden we zo rond zonsondergang een slaapplek. En de laatste dag hebben we bij de heen en de terugreis tot half 2 gereden. Dat is eigenlijk niet zo handig natuurlijk. Maar het is wat raar om een slaapplek te vinden als je de stal ruikt. Dan maar heel veel korte pauzes tussendoor.
De kinderen hebben zich heel goed gedragen. Op de laatste dag bedacht ik mijn laatste trucs om de jongste bezig te houden. Een lepel pindakaas waar je als een lolly aan mag likken en een rol wcpapier helemaal afrollen in de auto bijvoorbeeld. Eén keer toen we heel laat een hotel vonden viel me wel op hoe verschillend kinderen kunnen reageren. M'n zoon was als enige van de kinderen nog wakker toen we met de auto ergens gestopt waren. Ik vroeg hem of hij het erg vond dat het zo lang duurde. Hij zei: nee hoor, ik doe een spelletje met de regendruppels die op het raam zitten. En toen we eindelijk in de hotelkamer lekker op bed lagen, vroeg ik mijn dochtertje hoe ze zich voelde. Niet zo lekker, zei ze, ik lust het water hier niet.
En de reis was mooi. Als je met het vliegtuig gaat ben je in één keer in een heel andere wereld. Nu zie je de overgangen. In landschap (ik hou heel veel van naar het landschap kijken) en in mensen en cultuur. En je hebt zelf een keer gevoeld hoe ver het is... Vooral het laatste gedeelte van Turkije wat ze volgens mijn man ingepikt hebben van hun land is heel erg mooi. Olijvenvelden en wijnvelden tussen de bergen in de zon. De mensen die er werken. Ook de vele schaapherder en koeiherders die we zagen zijn altijd mooi. En nog veel meer.
Bulgarije vond ik een donker land. Op de terugreis viel dat het meest op. Het lijkt of de velden niet zo goed zijn onderhouden als de andere landen. De mensen schijnen veel te drinken. Wegreclame gaan ook bijna alleen over drank en wat moet het de turken en andere oosterlingen bevestigen in hun idee dat hier in West europa alles kan: je ziet heel veel borsten en billen ineens op die grote reclameborden aan de weg.
Van Servië zagen we eigenlijk niks meer van de oorlog. Of het moet zijn dat er veel gebouwd wordt.
Op de heenreis heeft m'n man wel getwijfeld of hij het nog een keer wilde doen. Maar nu ziet hij dat helemaal zitten. We hebben best wel wat geleerd van deze reis. Op sommige plekken vind je niet makkelijk een motel of hotel. De navigator (die ons tot in Turkije de weg heeft gewezen!) kan ze zoeken, maar dan vind je vaak de duurdere. Maar we hebben gemerkt dat je dan vaak goedkopere daarbij in de buurt vind, wel logisch, maar we hadden er in het begin niet aan gedacht. En we willen de volgende keer de grens tussen Servië en Hongarije niet over de hoofdweg passeren. We hebben drie en een half uur in de rij gestaan.
Op het stuk Wenen - Budapest - Belgrado - Sofia - Istanboel zie je trouwens heel veel auto's met Nederlandse kentekens, bijna altijd zijn dat Turken en een kleinere groep Irakezen en Syriërs. Op parkeerplaatsen wordt vaak even wat dingen uitgewisseld. Er heerst dan zelfs een beetje een feestelijke stemming.
Dat was het zo'n beetje. En ik ben natuurlijk heel dankbaar dat we voor ongelukken zijn gespaard. Het hoeft niet altijd aan jezelf te liggen. Vrachtwagens zijn enge dingen en ons werd verteld door een Turkse man onderweg dat Turken er in hen mercedessen ook vaak een spelletje van maken om elkaar in te halen met onverantwoorde snelheden. M'n man heeft vaak gemopperd in de auto. Ook wel om de slechte wegen in sommige landen (hulde trouwens aan Turkije, de snelwegen zijn prachtig) en in Duitsland weer om de vele plekken waar wel wegonderhoud was maar je juist daardoor maar 60 mag. Ik vertelde hem dan dat al dat mopperen maar energie kost. Moet ik dan zoals Nederlanders worden die eerst alles opkroppen en dan ineens ontploffen. Nee, dat moet je niet doen, zei ik.
Het heeft trouwens wel indruk op mij gemaakt dat elk land zichzelf zo belangrijk vindt. Ook wel logisch natuurlijk. Maar het komt raar over als je eerst van een nichtje van je man hoort dat ze eigenlijk denken dat hij niet meer van Syrië houdt omdat hij wel eens kritiek heeft, onze familie houdt verder allemaal heel heel veel van Syrië zei ze en je dan in Turkije overal heel veel vlaggen ziet, bijvoorbeeld zo groot als een flatgebouw op een berghelling en dan Servië weer door komt waarvan je dan iets van de geschiedenis weet (ik weet trouwens erg weinig besefte ik, ook van Hongerije en Bulgarije niet, alleen maar erdoor heen reizen bewerkt bij mij een verlangen om er veel meer van te weten.. ) dan wordt het idee ineens zo raar dat elk land zichzelf als middelpunt van de wereld ziet.
In Duitsland zag ik ineens weer blonde mensen en viel er een kind in de hondepoep, glimlachten de mannen vaker dan de vrouwen, werd er openlijk geflirt en zaten er vrouwen met hun blote voeten op het dashboard en zag je mensen die verveeld keken. Het overviel me, ik bedoel, ik merkte ineens dat dat soort dingen opvallen als je lang voorbij Oostenrijk geweest bent.
Thuis bleken de goudvissen dood te zijn gegaan bij het oppasadres, de voordeur prachtig begroeid te zijn met klimmende winde zodat we er bijna niet door konden en er een reuzepompoen in de volkstuin te zijn gegroeid. Het is warm hier, maar dat valt niet zo op als je voortdurend moest wachten op een uur of 6 om weer naar buiten te kunnen vanwege de zon. Over Syrië zelf begin ik maar niet meer, dan zou ik een weblog voor mezelf moeten nemen. Leuk dat jullie allemaal hier nog zijn, ik heb jullie gemist.
