waarom zou je aardig zijn

[mirt]

De lichaamstaal van rijkeren is onverschilliger dan van armeren volgens dit artikel.

De reden dat mensen met een lagere sociaaleconomische status een minder onbeleefde lichaamstaal hebben zou dan zijn dat ze zich afhankelijker weten:
ze kunnen het zich niet veroorloven om verwaand te zijn.

Ik heb hier eerder gedachten over gehad, voor ik dit artikel las, maar met de nadruk net even anders. Het lijkt nu namelijk net alsof de normale lichaamstaal van mensen 'verwaand' is, alleen als je je dat niet kan veroorloven, ga je je 'aardiger' gedragen.

Terwijl je het ook zo kan zien dat de normale houding van mensen 'aardig' is, maar dat wij dat afleren als we ons lange tijd onafhankelijk denken te weten. Pas als wij leren dat we niet onafhankelijk zijn van de rest van de mensheid (hoe rijk of slim je ook bent) kunnen wij onze onverschillige, afstandelijke houding loslaten. Dit doen we dan niet omdat we aardigheid willen 'faken' om een soort genade bij de ander te vinden, maar omdat we geïnteresseerd raken in de ander. De aanleiding is dan wel het feit dat je beseft dat je de ander nodig hebt. Maar de reden dat je aardig doet, hoeft daar niet meer alleen (en misschien helemaal niet meer) mee te maken te hebben.

Dat is wat ik mis in dat artikel.
Het lijkt een beetje abstract enzo, maar het is ook gewoon iets wat ik zelf ervaren heb.

Als we 'christen zijn' erbij betrekken kun je het natuurlijk heel simpel maken: wij horen aardig te zijn en dat is het dan. Maar wij zijn ook 'maar' mensen die net zo goed als een ander bepaald worden (mede in ieder geval) door onze sociale omstandigheden.

Om mijn 'punt' duidelijk te krijgen, misschien deze vraag: is er in oorlogtijd (naast meer wantrouwen, maar dat is dan even een ander verhaal) ook meer aandacht voor elkaar, waarbij de aanleiding dan is dat je meer op elkaar bent aangewezen, maar waarbij die aandacht wel inhoudt dat je echt aandacht voor de ander hebt en niet alleen maar 'gefakete' aandacht?

Dit gaat eigenlijk ook over individualisme, waar wij volgens mij meer aan lijden dan we zelf vaak doorhebben. (Als ik dat even zo massief mag zeggen) Daar had ik eigenlijk een topic over willen openen met een mooi voorbeeld, maar toen zag ik dit artikel.

[Antonius]

quote:

mirt schreef op 15 februari 2009 om 13:45:
De lichaamstaal van rijkeren is onverschilliger dan van armeren volgens dit artikel.

De reden dat mensen met een lagere sociaaleconomische status een minder onbeleefde lichaamstaal hebben zou dan zijn dat ze zich afhankelijker weten:
ze kunnen het zich niet veroorloven om verwaand te zijn.

Ik heb hier eerder gedachten over gehad, voor ik dit artikel las, maar met de nadruk net even anders. Het lijkt nu namelijk net alsof de normale lichaamstaal van mensen 'verwaand' is, alleen als je je dat niet kan veroorloven, ga je je 'aardiger' gedragen.

Terwijl je het ook zo kan zien dat de normale houding van mensen 'aardig' is, maar dat wij dat afleren als we ons lange tijd onafhankelijk denken te weten. Pas als wij leren dat we niet onafhankelijk zijn van de rest van de mensheid (hoe rijk of slim je ook bent) kunnen wij onze onverschillige, afstandelijke houding loslaten. Dit doen we dan niet omdat we aardigheid willen 'faken' om een soort genade bij de ander te vinden, maar omdat we geïnteresseerd raken in de ander. De aanleiding is dan wel het feit dat je beseft dat je de ander nodig hebt. Maar de reden dat je aardig doet, hoeft daar niet meer alleen (en misschien helemaal niet meer) mee te maken te hebben.

Dat is wat ik mis in dat artikel.
Het lijkt een beetje abstract enzo, maar het is ook gewoon iets wat ik zelf ervaren heb.

Als we 'christen zijn' erbij betrekken kun je het natuurlijk heel simpel maken: wij horen aardig te zijn en dat is het dan. Maar wij zijn ook 'maar' mensen die net zo goed als een ander bepaald worden (mede in ieder geval) door onze sociale omstandigheden.

Om mijn 'punt' duidelijk te krijgen, misschien deze vraag: is er in oorlogtijd (naast meer wantrouwen, maar dat is dan even een ander verhaal) ook meer aandacht voor elkaar, waarbij de aanleiding dan is dat je meer op elkaar bent aangewezen, maar waarbij die aandacht wel inhoudt dat je echt aandacht voor de ander hebt en niet alleen maar 'gefakete' aandacht?

Dit gaat eigenlijk ook over individualisme, waar wij volgens mij meer aan lijden dan we zelf vaak doorhebben. (Als ik dat even zo massief mag zeggen) Daar had ik eigenlijk een topic over willen openen met een mooi voorbeeld, maar toen zag ik dit artikel.

Ooit was ik ervan overtuigd dat iedereen aardig moest vinden.

Ik was enorm meegaand, vond alles prima wat anderen wilden. IK vond ook dat ik steeds klaar moest staan voor anderen.
Deze gedachte, ík moet iedereen aardig vinden' heeft me veel aardige mensen doen ontmoeten, echter ik kon moeilijk echte vrienden ontdekken. Op een ander forum noemde men het een kwaliteit, het geven van complimenten. Ik zag het ook als een last. Het voortdurend maar aardig zijn.
Echte vrienden ontdekte ik later pas, stellen grenzen, voor zich zelf, en aan hetgeen zij van anderen toleren.

[dingo]

De mens is een sociaal wezen en heeft daarom andere mensen nodig. Zelfs een kluizenaar heeft nog andere mensen nodig om zich tegen af te zetten. Het zou me niet verbazen als idd blijkt dat mensen die dachten nergens afhankelijk van te zijn "aardiger" worden als blijkt dat dat niet zo is. Aan de andere kant een houding van wie doet me wat "werkt" naar andere mensen toe meestal als sterk en doortastend,  kijk maar naar televisieseries en films met één hoofdpersoon, die is stoer en sterk etc.

Daarnaast is er een categorie mensen waarbij je niet makkelijk kunt ontdekken wat ze denken en voelen zoals mensen die ergens in het autistisch spectrum zitten. Die vaak ook zelf niet begrijpen wat andere mensen bedoelen of uitstralen met hun lichaamstaal.

En in de grond van de zaak willen veel mensen graag aardig gevonden worden. Omdat het je ego streelt en omdat je makkelijker beweegt in sociale netwerken die je aardig vinden. Dat element van eigenbelang zit daar altijd in, bij de één sterker dan bij de ander maar eigenlijk nooit afwezig.

Indivualisme is daarbij een niet mis te verstane factor. Waar in niet-westerse culturen familie en stam de primaire waarden zijn, is dat in het westen het individu, zelfs ons belastingstelsel is daaraan aangepast.

[mirt]

Wat interessant allemaal.

Wat ikzelf speciaal in gedachten had toen ik het schreef was dat je soms mensen uit je straat voorbijloopt die je wel groet, maar eigenlijk alleen uit een soort verplichting. Je kunt dan, juist omdat het een verplichting is, na dat groeten je even bij jezelf afvragen (of heeft niemand anders dat?) keek ik wel vriendelijk genoeg, wat volgens die verplichting toch wel noodzakelijk is.

Toen ik eens een keer (het was de tijd dat de economische crisis nog een diepe indruk op mij maakte) bedacht: tjonge, het is helemaal niet vanzelfsprekend dat wij altijd zo zekertjes zijn over onze eerste levensbehoeften, stelde ik mij voor hoe dat mij houding naar die buren zou veranderen. Als je een buur ziet als een mogelijke lener van een brood aan jou als je het eens een keer echt nodig hebt, (ja ja, het is wat overdreven, maar ik heb een grote fantasie en het was nou eenmaal zo dat ik mij dat voorstelde) dan ga je heel anders groeten.

En dan zou je kunnen verwachten dat je dan dat op een verkeerde manier aardig willen zijn voor de ander om aardig gevonden te worden gaat krijgen. Maar zo voelde ik het eigenlijk niet. Maar meer: in plaats van de ander zien als object dat begroet moet worden uit verplichting zie je de ander dan ineens als één van jouw groep die elkaar straks misschien allemaal nodig hebben.

En als je zo voorbij de verplichting raakt, dan is er ook geen blokkade meer in de werkelijke interesse voor de ander als mens. Tenminste, je kunt natuurlijk wel zeggen dat je de ander dan als object gaat zien die jou straks misschien een keer een brood zal gaan lenen, maar ik zie toch veel meer mogelijkheden de ander als mens te gaan zien als je leeft vanuit het idee dat je elkaar nodig hebt, dan vanuit het idee dat jij als individu uit verplichting de andere individu vriendelijk moet groeten en daarmee is ook alles gezegd over jullie relatie.

Misschien zijn er wel mensen die dat laatste helemaal niet herkennen. Ik heb het ook niet van mezelf bij iedereen. Maar ik bedoel dan vooral die buren die zo helemaal niet aansluiten bij jou leefwereld en waarvan je ook (onbewust vaak) ook helemaal niet van plan bent om die er binnen te laten.