Relatie met ongelovige en echt christen zijn

[efelien]

Hallo iedereen,
Ik zit nogal met een dilemma.

Ik heb een ongelovige vriend, maar ik geloof zelf wel. Ik ben de laatste tijd ‘wakker’ geschut door een vriendin van me. Ik ben met haar in gesprek geweest.  Ze me vertelde wat een ongelovige vriend bij een gelovig iemand kan teweegbrengen.  Ze had net drie maanden met een vriend die zelf niet geloofde . Ze vertelde dat ze in mijn keuzes kon zien, dat ik niet altijd voor Gods wil koos.
Door dit gesprek ben ik in lichte vertwijfeling geraakt over mijn relatie. Mijn vriend heeft niks met het geloof en is niet voor en niet tegen. Hij verdiept zich eigenlijk niet in mijn geloofleven en dit heeft ervoor gezorgd dat ik al de tijd dat ik bij hem ben niet veel over mijn geloofsleven heb gepraat. Ik droeg niet uit, wat ik wilde doen. Ik zou bijvoorbeeld zondag liever naar de kerk willen gaan, dan bij hem blijven, maar de motivatie was er niet. Ik zei het altijd wel, maar deed vervolgens niks.
Ik merk nu duidelijk dat ik consequenter moet zijn.
Ik heb het hem verteld dat ik in twijfel zit. Hij reageert vrij nonchalant en hoopt dat deze bui zal overvliegen. Ik heb God gevraagd mij een weg te wijzen. In het begin van de relatie heb ik dit ook gevraagd en ook gebeden, dat als hij de ‘ware’ niet voor mij is, het uit mag gaan. Nu 3, 5 jaar later realiseer  ik me dat je verder gaat in de toekomst en dat het verschil voor struggelingen kan leiden.
Ik realiseerde me eigenlijk niet dat het mooier is om je geloof samen te delen dan alleen. Ik merk dat ik qua geloof redelijk individualistisch ben ingesteld, terwijl  ik wel merk dat ik anderen nodig heb. ( en die weet ik dan wel weer altijd te vinden)

Herkennen jullie misschien deze situatie, heb je zelf verkering met een ongelovig iemand, of het je tips en advies, dan ben je van harte welkom.

[rkdiak]

Sektarisme is voor bange mensen, niet voor christenen

[elle]

Modbreak:

Titel aangepast.

[Priscilla en Aquila]

Hoi, Efelien,

Bedankt voor je verhaal. Ik denk dat het heel belangrijk is dat wat je echt belangrijk vindt in het leven, en wat de basis is van waaruit je (zou willen handelen/handelt) met je partner moet kunnen delen.
Als je gelooft, doortrekt dat als het goed is alle apecten van je leven en wil je dat ook delen. Gelooft je partner niet, dan staat hij anders in het leven en kijkt anders naar de wereld dan jij.
Dat wordt alleen maar moeilijker in de toekomst en zal de gelovige meestal water bij de wijn doen. Als er kinderen komen lijkt me het helemaal lastig: geef je hen de keus? Papa gelooft niet, mama wel, je moet maar beijken wat jij zou willen....
In een luie tijd zullen ze voor papa kiezen want dan hoef je iig niet vroeg je bed uit op zondag. (Terwijl dat alleen nog maar de buitenkant is nauurlijk)

[Mellon]

Ik vind dat je er goed aan doet om hier over na te denken, maar ik vind de reactie van je vriendin behoorlijk manipulatief. Het is nogal sterk om zelf eerst iets te doen waarvan je vindt dat het eigenlijk niet mag en het vervolgens bij een ander te veroordelen. Dan past er mijns inziens wel wat meer bescheidenheid.

Ik heb verkering gehad met een ongelovig iemand. Dat werd ook door allerlei mensen veroordeeld en we hadden een erg moeilijke tijd. Mijn verkering voelde zich zeer afgewezen: "Ben ik niet goed genoeg?" Ik weet dat er erg veel voor ons is gebeden. Door de genade van God heeft mijn vriend zich uiteindelijk tot God heeft gewend en hij is lid geworden van de GKv. We zijn nu al weer bijna 9 jaar getrouwd.

Dat wil niet zeggen dat het bij iedereen zo gaat.

Zelf vond ik het een enorme strijd en het was een heftige periode. Sommigen vertelden mij dat ik het uit moest maken. Ik bad veel maar kwam niet tot de overtuiging dat God dit van mij vroeg.

Ook dit zal bij mensen verschillen: sommigen komen wel tot die overtuiging en dat respecteer ik.

Mijn tip is: vraag anderen voor jou in je situatie te bidden. Praat er ernstig over met je vriend. Hij is ook een mens met gevoelens. Ik vind het vaak lijken alsof de 'ongelovige partij' in dit soort situaties een beetje wordt ontmenselijkt, maar ik weet dat mijn man dat heel erg vond. Alsof zijn gevoelens er niet toe deden.

Ik praatte er juist even over met hem en we komen op het volgende:

De belangrijkste drempel die hij over moest, was de schijnheilige vrome houding van christenen. Die weerhield hem er eerst van om God te leren kennen.

Dit is iets om in je achterhoofd te houden. Je vriend hoort van God via jou. Hoe ga je daarmee om? Veroordeel je hem?

Ik wens ik jou en je vriend sterkte en en wijsheid toe.

[Priscilla en Aquila]

Ik ben het met mellon eens dat je vriend aan de hand van jouw geloof een beeld krijgt van wie God is en van wat geloven nu eigenlijk is.
Dat is ook een grote verantwoordelijkheid.
Het kan natuurlijk dat je vriend zich bekeerd en God jou daarbij wil gebruiken.
Ik ben wel van mening dat dit niet DE reden mag zijn dat jij een relatie in stand houdt terwijl je ervan overtuigt zou zijn dat God eigenlijk niet wil dat je een juk aangaat met een ongelovige...
Dat is dan meestal de tekst die men erbij aanhaalt denk ik

2. Kor 6: 14
Vormt geen ongelijk span met ongelovigen

en 1 Kor 7 gaat over het huwelijk en dat als een vrow tot geloof komt en haar man nog niet, dat ze samen mogen blijven als de ongelovige partnr dat wil. Hij mag echter ook vertrekken als ongelovige......
Dan staat daarachter:
: 16
Want hoe kunt gij weten vrouw, dat gij uw man zult redden?

Een vrouw die tot geloof gekomen is, zal nooit weten of ze haar man zal kunnen redden en dan denken: als hij mij verlaat, is die mogelijkheid afgesneden. Het hangt niet van haar af. God kan ook op een andere manier werken en het is niet noodzakelijk dat de ongelovige bij haar moet blijven volgens dit gedeelte. Het is de beslissing van de ongelovige.

Als je nog niet getrouwd bent en dan als gelovige een ongelovige vriend kiest, ligt dat natuurlijk wel anders. Het feit blijft bestaan dat je niet zult weten of je hem zult kunnen redden. Dat mag dan m.i. niet de reden zijn dat je de relatie laat bestaan als je in je hart zou weten dat het niet goed is om met een ongelovige een relatie te hebben als geloige.

[Fotogravinnetje]

Modbreak:

bericht verwijderd, reacties erop ook

[efelien]

hallo iedereen, bedankt voor de reacties!!, ik ben er heel erg blij mee. Ik weet het zelf namelijk ook nog niet. Het standpunt van mijn vriendin was dat ze de zorg voor mij wilde uitspreken over mij. Ze wil dat ik echt gelukkig word en zij heeft haar ervaring gedeelt dat zij verder van God werd verwijderd door de ongelovige vriend. Er zijn een aantal oogkleppen afgevallen, maar dat wil niet zeggen dat ik direct een keuze moet maken.

Als er nog meer reacties zijn, dan zijn deze van harte welkom!

[Adinomis]

quote:

efelien schreef op 22 april 2009 om 11:24:
hallo iedereen, bedankt voor de reacties!!, ik ben er heel erg blij mee. Ik weet het zelf namelijk ook nog niet. Het standpunt van mijn vriendin was dat ze de zorg voor mij wilde uitspreken over mij. Ze wil dat ik echt gelukkig word en zij heeft haar ervaring gedeelt dat zij verder van God werd verwijderd door de ongelovige vriend. Er zijn een aantal oogkleppen afgevallen, maar dat wil niet zeggen dat ik direct een keuze moet maken.

Als er nog meer reacties zijn, dan zijn deze van harte welkom!

Het feit dat je al 3½ jaar samen bent is ook iets wat je in rekening moet brengen. Het was beter geweest om er niet aan te beginnen. Maar ja, als mens doen we allemaal wel dingen waarvan we de consequenties niet overzien. Ik geloof niet dat het goed is om te bidden of God ervoor wil zorgen dat de verkering uit raakt. God wil dat we zelf die verantwoordelijkheid nemen. Zoiets kun je wel bidden als je zelf geen invloed op de situatie hebt.

Het feit dat je meegaat in zijn wereld vind ik een reden om de relatie te beëindigen. Dan trekt de relatie je van God af.

Het zou beter zijn als jij standvastig je weg met God gaat. Dan merk je vanzelf wel of dit tot problemen leidt. Ik vind dat je na een relatie van 3½ jaar hem maar niet zo aan de kant kunt zetten. Als jouw leven met God jullie problemen bezorgt is dat een goede reden om de relatie te verbreken.

Als je denkt door te kunnen gaan met de relatie dan moeten er ook afspraken gemaakt kunnen worden hoe het later eventueel met kinderen moet gaan.

Het is nodig om je leven in de eerste plaats bewust in Gods hand te leggen. Jezus wil in alles je Leidsman zijn. Je relatie komt op de tweede plaats en zal die tweede plaats moeten accepteren.

[rkdiak]

quote:

Adinomis schreef op 22 april 2009 om 11:47:
[...]
Het was beter geweest om er niet aan te beginnen.

Oh, jij kent Efelien en haar vriend? En zij weet ook wat jouw diepgaande persoonlijke situatie-analyse is op grond waarvan je je oordeel zo stelt?

[elle]

quote:

Adinomis schreef op 22 april 2009 om 11:47:
[...]
(...) Jezus wil in alles je Leidsman zijn. Je relatie komt op de tweede plaats en zal die tweede plaats moeten accepteren.

Ikzelf heb hier wel een tikje moeite mee. Mijn man komt, iig gevoelsmatig, op de eerste plaats. Nu is dat een ontzettende grefo, dus dat zit wel goed, maar ik moet de relaties ontzettend abstract maken, veel mits en als en dan toevoegen, en gevoel vooral wegstoppen voor ik kan zeggen dat Jezus belangrijker is dan mijn man.

Idealiter is het vast zo dat Jezus op 1 staat. In de praktijk is dat vaak niet zo (in huwelijken waar het anders is, botert het ook regelmatig niet tussen de echtelieden, volgens mij.)
Efelien zit in een lastig parket: 3.5 jaar een relatie, waarvan ze gelooft dat het de zegen van God heeft (anders was het wel uitgegaan). Tegelijk een stilstand in het geloof, voornamelijk vanwege een gebrek aan discipline van haarzelf, stelt ze. Haar vriend steunt haar niet in het christen zijn. Ze merkt dat het belangrijk is om Christus te dienen, maar het haar zelf aan standvastigheid ontbreekt.

Hoe zou Efelien dat kunnen oppikken? Lastig, lastig. Eens over praten met haar vriend zou wellicht schelen, maar die is vast blij met hoe het nu gaat en ziet wellicht niet in dat het belangrijk is voor haar om na jaren toch meer met haar geloof te gaan doen. Als ze zelf die discipline niet heeft, niet gesteund wordt door haar vriend, dan zouden christelijke vrienden een rol moeten hebben. Er kan bijvoorbeeld afgesproken worden om samen naar de kerk te gaan en na afloop gezellig op de koffie te komen of een cafeetje te pikken oid.

[Mellon]

quote:

rkdiak schreef op 22 april 2009 om 08:53:
Sektarisme is voor bange mensen, niet voor christenen

Ik begrijp niet wat je hiermee bedoelt. Kun je het uitleggen?

[Bumblebee]

Hoi Efelien,

Heb ik nog nooit met een f gezien trouwens    meestal is het toch Evelien?
elle en Mellon hebben al wijze dingen gezegd. Ik dacht dat ik misschien nog iets kan toevoegen, ik ben namelijk van de 'andere kant' genaderd, als de ongelovige vriendin van een GKV-er.

quote:

efelien schreef op 21 April 2009 om 23:30:
Hallo iedereen,
Ik zit nogal met een dilemma.

Ik heb een ongelovige vriend, maar ik geloof zelf wel. Ik ben de laatste tijd wakker geschut door een vriendin van me. Ik ben met haar in gesprek geweest.  Ze me vertelde wat een ongelovige vriend bij een gelovig iemand kan teweegbrengen.  Ze had net drie maanden met een vriend die zelf niet geloofde . Ze vertelde dat ze in mijn keuzes kon zien, dat ik niet altijd voor Gods wil koos.

Dat kan natuurlijk, maar bedenk ook dat je vriendin niet zuiver kan beoordelen waar jij Gods wil kiest en waar niet. Heb je zelf het gevoel dat er meer afstand is tussen God en jou, dat je tegen Hem kiest?

quote:

Door dit gesprek ben ik in lichte vertwijfeling geraakt over mijn relatie. Mijn vriend heeft niks met het geloof en is niet voor en niet tegen. Hij verdiept zich eigenlijk niet in mijn geloofleven en dit heeft ervoor gezorgd dat ik al de tijd dat ik bij hem ben niet veel over mijn geloofsleven heb gepraat. Ik droeg niet uit, wat ik wilde doen. Ik zou bijvoorbeeld zondag liever naar de kerk willen gaan, dan bij hem blijven, maar de motivatie was er niet. Ik zei het altijd wel, maar deed vervolgens niks.

Waarom interesseert je vriend zich er niet voor? Ik interesseerde me ook totaal niet voor God, maar wel voor mijn (toen nog) vriend (inmiddels man). Dat was de enige reden dat ik me erin verdiepte en een alpha-cursus ging doen. Weet je vriend hoe belangrijk het voor je is? Weet hij dat jij het fijn zou vinden als hij zich er in zou verdiepen? Het lijkt me dat als hij van je houdt, hij graag meer wil weten over iets dat voor jou belangrijk is.

quote:

Ik merk nu duidelijk dat ik consequenter moet zijn.
Ik heb het hem verteld dat ik in twijfel zit. Hij reageert vrij nonchalant en hoopt dat deze bui zal overvliegen. Ik heb God gevraagd mij een weg te wijzen. In het begin van de relatie heb ik dit ook gevraagd en ook gebeden, dat als hij de ware niet voor mij is, het uit mag gaan. Nu 3, 5 jaar later realiseer  ik me dat je verder gaat in de toekomst en dat het verschil voor struggelingen kan leiden.

Dat kan zeker. En niet alleen over wat je doet op zondagochtend. Vooral als er kinderen komen lijkt 't me soms erg moeilijk. Aan de andere kant kun je daar afspraken over maken. Strubbels kun je trouwens altijd krijgen, zeker wat betreft opvoeding, ook over andere zaken dan geloof. Maar het is wel belangrijk, en moeilijk.
 

quote:

Ik realiseerde me eigenlijk niet dat het mooier is om je geloof samen te delen dan alleen. Ik merk dat ik qua geloof redelijk individualistisch ben ingesteld, terwijl  ik wel merk dat ik anderen nodig heb. ( en die weet ik dan wel weer altijd te vinden)

Mooi    een netwerk van christenen om je heen is heel erg belangrijk. Als ze in je relatie lopen te stoken lijkt 't me trouwens minder behulpzaam. Het is nogal moeilijk om iemand actief te steunen maar toch niet te be/veroordelen. Er zijn vast wel mensen die dat kunnen.

[Thorgrem]

quote:

efelien schreef op 21 april 2009 om 23:30:
Hallo iedereen,
Ik zit nogal met een dilemma.

Ik heb een ongelovige vriend, maar ik geloof zelf wel.

Leuk dat je een relatie hebt. Het kan soms erg moeilijk zijn om je levensgezel te vinden. Prijs jezelf gelukkig dat je hem gevonden hebt. Iemand om lief en leed mee te delen is een geschenk van God.

quote:

Ik ben de laatste tijd ‘wakker’ geschut door een vriendin van me. Ik ben met haar in gesprek geweest.  Ze me vertelde wat een ongelovige vriend bij een gelovig iemand kan teweegbrengen.  Ze had net drie maanden met een vriend die zelf niet geloofde . Ze vertelde dat ze in mijn keuzes kon zien, dat ik niet altijd voor Gods wil koos.

Leuke vriendin heb je zeg. Ben je gelukkig met je relatie is het weer niet goed. Ik neem aan dat jezelf wel beter weet wat er in jullie relatie speelt dan een buitenstaander. Een buitenstaander die waarschijnlijk zelf net een relatie stuk heeft zien gaan.

quote:

Door dit gesprek ben ik in lichte vertwijfeling geraakt over mijn relatie. Mijn vriend heeft niks met het geloof en is niet voor en niet tegen.

Mooi neutraal uitgangspunt wat voor jullie beiden vrijheden bied om op religieus vlak zo'n beetje te doen en laten wat je wil.

quote:

Hij verdiept zich eigenlijk niet in mijn geloofleven en dit heeft ervoor gezorgd dat ik al de tijd dat ik bij hem ben niet veel over mijn geloofsleven heb gepraat. Ik droeg niet uit, wat ik wilde doen. Ik zou bijvoorbeeld zondag liever naar de kerk willen gaan, dan bij hem blijven, maar de motivatie was er niet. Ik zei het altijd wel, maar deed vervolgens niks.
Ik merk nu duidelijk dat ik consequenter moet zijn.

Ik vind het vrij zwak om dit alles op het bordje van je vriend te schuiven. Kijk eens naar jezelf, wat jouw aandeel in dit alles is. Indien de motivatie er niet was wou je ook niet liever naar de kerk, dat is nogal een tegenspraak.

Maar gelukkig zie je, gezien je laatste regel, ook in dat de bal bij jou ligt. Je hebt nu gereflecteerd op het verleden, dan is het nu tijd om te gaan bepalen hoe je het in de toekomst anders wil doen.

quote:

Ik heb het hem verteld dat ik in twijfel zit. Hij reageert vrij nonchalant en hoopt dat deze bui zal overvliegen. Ik heb God gevraagd mij een weg te wijzen. In het begin van de relatie heb ik dit ook gevraagd en ook gebeden, dat als hij de ‘ware’ niet voor mij is, het uit mag gaan. Nu 3, 5 jaar later realiseer  ik me dat je verder gaat in de toekomst en dat het verschil voor struggelingen kan leiden.

Elke relatie kent strubbelingen. Ikzelf zit in een oecumenische relatie en ook dat is niet altijd even makkelijk. Ook niet altijd even moeilijk overigens. Ik zal het mijn vriendin echter niet kwalijk nemen als ik op zondag weer eens niet naar de kerk ben gegaan (ze gaat zelden mee, ik ga dus vaak alleen). De enige verantwoordelijke daarvoor ben ikzelf.

quote:

Ik realiseerde me eigenlijk niet dat het mooier is om je geloof samen te delen dan alleen. Ik merk dat ik qua geloof redelijk individualistisch ben ingesteld, terwijl  ik wel merk dat ik anderen nodig heb. ( en die weet ik dan wel weer altijd te vinden)

Ik heb het thuis zelden over geloofskwesties. Dat wil niet zeggen dat ik mijn geloof niet deel met mijn vriendin. Dagelijks deel ik mijn geloof met mijn vriendin zonder daar een naamkaartje aan te hangen.

quote:

Herkennen jullie misschien deze situatie, heb je zelf verkering met een ongelovig iemand, of het je tips en advies, dan ben je van harte welkom.

Laat je niet depressief praten door anderen. Reflecteer op jezelf en doe daar wat mee. Neem je eigen verantwoordelijkheid.

[mirt]

quote:

elle schreef op 22 april 2009 om 12:02:
[...]

Ikzelf heb hier wel een tikje moeite mee. Mijn man komt, iig gevoelsmatig, op de eerste plaats. Nu is dat een ontzettende grefo, dus dat zit wel goed, maar ik moet de relaties ontzettend abstract maken, veel mits en als en dan toevoegen, en gevoel vooral wegstoppen voor ik kan zeggen dat Jezus belangrijker is dan mijn man.

Idealiter is het vast zo dat Jezus op 1 staat. In de praktijk is dat vaak niet zo (in huwelijken waar het anders is, botert het ook regelmatig niet tussen de echtelieden, volgens mij.)

Even mijn gedachte hierover: als je besluit samen verder te gaan, dan strijdt het feit dat Jezus op de eerste plaats komt toch helemaal niet met je man ook op een hoge plaats? Dat lijkt nu net zo. Maar het kan zo voelen dat als jij naar de kerk wilt gaan bijvoorbeeld en je man vindt dat niet leuk, dat je hem dan tekort doet. Maar als je zelf weet dat je daar gelukkiger van wordt en dat je man graag een gelukkige vrouw heeft, dan weet je zelf dat het niet hoeft te strijden. En zo zijn er wel meer voorbeelden.

[Adinomis]

quote:

Bumblebee schreef op 22 april 2009 om 13:06:

Mooi    een netwerk van christenen om je heen is heel erg belangrijk. Als ze in je relatie lopen te stoken lijkt 't me trouwens minder behulpzaam. Het is nogal moeilijk om iemand actief te steunen maar toch niet te be/veroordelen. Er zijn vast wel mensen die dat kunnen.

Een biddende vriendenkring is inderdaad heel belangrijk. Je ziet dat Mellon dat ook heel positief heeft ervaren. Stoken is zeker niet goed. We mogen een ongelovige niet veroordelen. Elle en Mellon hebben ervaren dat God de beide partijen op één lijn bracht. Dat is prachtig! Maar zoals de bijbel dat ook zegt, daar kun je niet van uit gaan. Er zijn tal van voorbeelden waarbij dat niet gebeurde. Dat heeft voor veel verdriet gezorgd en de groei als christen belemmerd.

Efelien zal zelf de beslissing, de verantwoordelijkheid moeten nemen.

[Priscilla en Aquila]

quote:

Thorgrem schreef op 22 april 2009 om 13:19:
Leuke vriendin heb je zeg. Ben je gelukkig met je relatie is het weer niet goed. Ik neem aan dat jezelf wel beter weet wat er in jullie relatie speelt dan een buitenstaander. Een buitenstaander die waarschijnlijk zelf net een relatie stuk heeft zien gaan.

Het is ietsje minder negatief dan je hier stelt volgens de TS:

quote:

efelien schreef op 22 april 2009 om 11:24:
 Het standpunt van mijn vriendin was dat ze de zorg voor mij wilde uitspreken over mij. Ze wil dat ik echt gelukkig word en zij heeft haar ervaring gedeelt dat zij verder van God werd verwijderd door de ongelovige vriend. Er zijn een aantal oogkleppen afgevallen, maar dat wil niet zeggen dat ik direct een keuze moet maken.

[angel]

Hoi Efelien,

ook even een reactie van mij.
Ik ben afgelopen jaar getrouwd en mijn man is ex-vrijgemaakt (hij gelooft helemaal niet meer). Ik vond het een erg lastige keuze of ik wel of niet met hem kon trouwen.
Waar ikzelf naar gekeken heb, is idd of ik de verkeringstijd merkte dat ik minder ging geloven door mijn relatie met mijn vriend. En dat antwoord was: nee, ik ben niet minder gaan geloven (voor zover ik dat zelf kon inschatten natuurlijk; en ook hierover heb ik met vrienden gepraat).
Daarnaast heb ik veel met vrienden en familie gepraat. Wat mij erg goed doet, is een stevig netwerk van fijne christenen om mij heen, die mij feedback kunnen en willen geven m.b.t. mijn geloof.
Al met al heb ik de keuze gemaakt om met mijn vriend te trouwen.

En ja, het is wel handig om een aantal afspraken te maken. Wij hebben bijv. wel afspraken gemaakt over mijn kerkgaan (heeft hij ook geen problemen mee, dus dat is wel handig). En verder botst het ook wel eens, maar dat hoort erbij als je twee mensen in een huis zet .
Hoe vind je vriend het eigenlijk om een gelovige vriendin te hebben? Voor hem is het misschien ook niet altijd makkelijk?

Succes met alles!

Hartelijke groet,
angel

[Thorgrem]

quote:

Priscilla en Aquila schreef op 22 april 2009 om 17:18:
[...]

Het is ietsje minder negatief dan je hier stelt volgens de TS:

[...]

Doet verder geen afbreuk aan hetgeen ik stelde.

[elle]

Modbreak:

Bericht verwijderd dat niet conform de policy van CZDP is.

[rkdiak]

quote:

Mellon schreef op 22 april 2009 om 12:29:
[...]


Ik begrijp niet wat je hiermee bedoelt. Kun je het uitleggen?

Ik kan het proberen.

Het soort mensen dat bang is voor wat hun geloof kan bedreigen, voor de gevaren van de wereld, voor verleiding, zal vast baat hebben bij een afgescheiden leven. Ver van de realiteit van de wereld, ver van mensen die niet in hun eigen fijne plaatje passen. Dat is sektarisme.

de pretenties om hier iemand die 3,5 jaar een relatie heeft even te komen vertellen dat dat eigenlijk onwenselijk is! De baghwan, hara krishna of wachttorengenootschap zouden vast trots zijn.

Als je geen relatie wil met iemand omdat die persoon je geloof niet deelt, prima, vooral niet doen. Maar iemand anders aan haar hoofd gaan praten dat ze moet breken, of "eigenlijk beter" die relatie niet had gehad, omdat de ander het kwetsbare kasplantjes-geloof bedreigt, is puur sektarisch gedrag, inspelend op een irreële angst voor God. Angst! Wie durft het God met angst te verkondigen?!

[CryHavoc]

quote:

elle schreef op 22 april 2009 om 22:54:
[mbr]Bericht verwijderd dat niet conform de policy van CZDP is.[/]

Sorry heb hem aangepast.

Efelien schreef

quote:

Herkennen jullie misschien deze situatie, heb je zelf verkering met een ongelovig iemand, of het je tips en advies, dan ben je van harte welkom.

Als hij fan van bv Feyenoord is dan is dat toch ook geen probleem als je dat niet bent? Of Mozart of jazz?

[Thorgrem]

quote:

CryHavoc schreef op 22 april 2009 om 23:13:
[...]

Als hij fan van bv Feyenoord is dan is dat toch ook geen probleem als je dat niet bent? Of Mozart of jazz?

Ik ben het met je eens dat het niet zo'n probleem hoeft te zijn, zeker niet aangezien er al 3,5 jaar relatie opzit. Maar je stelt het hier wel ontzettend plat. Iets meer diepgang zou echt geen kwaad kunnen. Ik snap dat jezelf niets hebt met geloof en gelovigen maar probeer dan in ieder geval de schijn op te houden dat je over enige vermogen van empathie beschikt.

[Harmoniezoeker]

Sinds de tijd van Jozua en de Canaanieten, Ezra, Paulus en de jaren `50 werd het altijd afgeraden om een man/vrouw relatie aante gaan met anders (on)gelovigen - dat geldt ook voor deze tijd.

Voor je een man/vrouw relatie aangaat is het essentieel  om eenzelfde geestelijke visie te hebben, anders vraag je om problemen op de lange duur!

[vrolijke]

quote:

rkdiak schreef op 22 april 2009 om 23:11:
[...]

Ik kan het proberen.

Het soort mensen dat bang is voor wat hun geloof kan bedreigen, voor de gevaren van de wereld, voor verleiding, zal vast baat hebben bij een afgescheiden leven. Ver van de realiteit van de wereld, ver van mensen die niet in hun eigen fijne plaatje passen. Dat is sektarisme.

de pretenties om hier iemand die 3,5 jaar een relatie heeft even te komen vertellen dat dat eigenlijk onwenselijk is! De baghwan, hara krishna of wachttorengenootschap zouden vast trots zijn.

Als je geen relatie wil met iemand omdat die persoon je geloof niet deelt, prima, vooral niet doen. Maar iemand anders aan haar hoofd gaan praten dat ze moet breken, of "eigenlijk beter" die relatie niet had gehad, omdat de ander het kwetsbare kasplantjes-geloof bedreigt, is puur sektarisch gedrag, inspelend op een irreële angst voor God. Angst! Wie durft het God met angst te verkondigen?!

Als je er niets op tegen hebt, onderteken ik dit ook.

[Mellon]

.

[Priscilla en Aquila]

Over angst: ik heb het gevoel dat er heel sterk wordt gedacht dat er angst in het spel is als er wordt gepraat over iets niet doen vanwege je geloof, en dan ook met een ander die dingen delen en het er over hebben. Je vertelt bv dan: ik heb dit en dat meegemaakt en ik zie jou nu dezelfde dingen meemaken...
Wat voor gevolgen zou het kunnen hebben? etc.
En praat je vanuit je eigen ervaring.

Het ' gebod tot afscheiding' is dat dan iets wat je eigenlijk niet in praktijk hoeft te brengen? In de bijbel zijn duidelijk richtlijnen geschrven over het huwelijk bv.
En dan is God helemaal niet sektarisch: als de ongelovige man bij de tot geloof gekomen vrouw wil blijven, is de keus aan hem: hij mag dat beslissen.
Weggaan is niet een logisch gevolg voor de tot geloof gekomen vrouw.
Hoe je dat moet zien na een relatie van 3,5 jaar, zal efelien zelf moeten beslissen - het is haar verantwoordelijkheid.
Iemand ergens op wijzen in een gesprek vanuit bezorgdheid over diens geestelijk leven, is ook een verantwoordelijkheid die we allemaal hebben t.o.v. elkaar.

Zo ben ik ook op een ander vlak ook verantwoordelijk naar mijn  kinderen toe: in hoe verre scherm je dat af, het gebod tot afscheiding van wat onrein is speelt daarin best een rol.
Je zou je kinderen willen beschermen voor verkeerde invloeden. Hier kun je ook niet tot het uiterste in doorgaan maar zul je steeds dingen moeten uitleggen over het waarom van dat je iets niet wil. Je leeft wel in deze wereld en die wereld is niet christelijk.
Is dat dan ook angst? Vanuit angst moet je je kinderen niet gaan uitleggen waarom dingen wel/niet kunnen.
De basis moet zijn dat je de liefde van God wilt laten zien aan hen en omdat je God liefhebt, kun je niet aan bepaalde dingen meedoen. Je staat dan anders in het leven dan een ongelovige. En misschien sta je wel eens heel anders in het leven dan een andere gelovige op bepaalde punten, toch moet je dan wel een keus maken.

[Mellon]

.

[grondig christelijk]

quote:

efelien schreef op 21 april 2009 om 23:30:
Hallo iedereen,
Ik zit nogal met een dilemma.

Ik heb een ongelovige vriend, maar ik geloof zelf wel. Ik ben de laatste tijd ‘wakker’ geschut door een vriendin van me. Ik ben met haar in gesprek geweest.  Ze me vertelde wat een ongelovige vriend bij een gelovig iemand kan teweegbrengen.  Ze had net drie maanden met een vriend die zelf niet geloofde . Ze vertelde dat ze in mijn keuzes kon zien, dat ik niet altijd voor Gods wil koos.
Door dit gesprek ben ik in lichte vertwijfeling geraakt over mijn relatie. Mijn vriend heeft niks met het geloof en is niet voor en niet tegen. Hij verdiept zich eigenlijk niet in mijn geloofleven en dit heeft ervoor gezorgd dat ik al de tijd dat ik bij hem ben niet veel over mijn geloofsleven heb gepraat. Ik droeg niet uit, wat ik wilde doen. Ik zou bijvoorbeeld zondag liever naar de kerk willen gaan, dan bij hem blijven, maar de motivatie was er niet. Ik zei het altijd wel, maar deed vervolgens niks.
Ik merk nu duidelijk dat ik consequenter moet zijn.
Ik heb het hem verteld dat ik in twijfel zit. Hij reageert vrij nonchalant en hoopt dat deze bui zal overvliegen. Ik heb God gevraagd mij een weg te wijzen. In het begin van de relatie heb ik dit ook gevraagd en ook gebeden, dat als hij de ‘ware’ niet voor mij is, het uit mag gaan. Nu 3, 5 jaar later realiseer  ik me dat je verder gaat in de toekomst en dat het verschil voor struggelingen kan leiden.
Ik realiseerde me eigenlijk niet dat het mooier is om je geloof samen te delen dan alleen. Ik merk dat ik qua geloof redelijk individualistisch ben ingesteld, terwijl  ik wel merk dat ik anderen nodig heb. ( en die weet ik dan wel weer altijd te vinden)

Herkennen jullie misschien deze situatie, heb je zelf verkering met een ongelovig iemand, of het je tips en advies, dan ben je van harte welkom.

Ik weet niet hoe ver jullie al zijn gegaan in jullie relatie. Dat is ook belangrijk nietwaar? Wanneer jullie al "tot elkaar zijn gekomen", lijkt me dat er al een verbinding met elkaar is. Los nog even van het feit dat jullie al een aantal jaar relatie hebben, dat mag je niet meer wegstrepen.
Een relatie aangaan is een zaak van trouw, hoe de geestelijke verhoudingen ook liggen. Laat je ja, ja zijn en je nee, nee!! Wees betrouwbaar, liefdevol, geduldig, dragend.
Laat het je een troost zijn dat God ook door de meest bijzondere situaties, die ogenschijnlijk niet stroken met Zijn wil, Zijn werk wil doen.
Maak wel duidelijk waar jou grenzen liggen tussen geloof en ongeloof. Blijf God daar trouw in. Hij staat boven alles.

Voorts:

Zoek God en wandel in de wil van God. Omring je met andere gelovigen die je in moeite en struikelen kunnen bemoedigen en weer oprichten.
Zoek God, bid voor je vriend.  God heeft Zijn oog op je vriend en zoekt hem door jou heen.
Zoek God, bid voor je vriend. Laat God het werk doen, vertrouw op Hem.
Zoek God en vraag God of Hij zich aan je vriend kenbaar wil maken door de Heilige Geest. Het gebed vermag veel.
Zoek God, want Hij wil wel gebeden worden.

Spreuken zegt:

Als het zilver van onzuiverheden is ontdaan,
maakt de edelsmid een prachtige vaas.

[rkdiak]

quote:

vrolijke schreef op 23 april 2009 om 09:52:
[...]


Als je er niets op tegen hebt, onderteken ik dit ook.

Ik heb er niets op tegen. We zijn het wel vaker eens.

[Mellon]

quote:

rkdiak schreef op 22 april 2009 om 23:11:
[...]

Ik kan het proberen.

Het soort mensen dat bang is voor wat hun geloof kan bedreigen, voor de gevaren van de wereld, voor verleiding, zal vast baat hebben bij een afgescheiden leven. Ver van de realiteit van de wereld, ver van mensen die niet in hun eigen fijne plaatje passen. Dat is sektarisme.

de pretenties om hier iemand die 3,5 jaar een relatie heeft even te komen vertellen dat dat eigenlijk onwenselijk is! De baghwan, hara krishna of wachttorengenootschap zouden vast trots zijn.

Als je geen relatie wil met iemand omdat die persoon je geloof niet deelt, prima, vooral niet doen. Maar iemand anders aan haar hoofd gaan praten dat ze moet breken, of "eigenlijk beter" die relatie niet had gehad, omdat de ander het kwetsbare kasplantjes-geloof bedreigt, is puur sektarisch gedrag, inspelend op een irreële angst voor God. Angst! Wie durft het God met angst te verkondigen?!

Ik kan me hier wat angst betreft voor een zeer groot deel in vinden.

[Ursa]

quote:

Priscilla en Aquila schreef op 23 april 2009 om 10:19:
Over angst: ik heb het gevoel dat er heel sterk wordt gedacht dat er angst in het spel is als er wordt gepraat over iets niet doen vanwege je geloof, en dan ook met een ander die dingen delen en het er over hebben. Je vertelt bv dan: ik heb dit en dat meegemaakt en ik zie jou nu dezelfde dingen meemaken...
Wat voor gevolgen zou het kunnen hebben? etc.
En praat je vanuit je eigen ervaring.

Dat is ook precies wat angst is: het projecteren van mogelijke negatieve gevolgen. Als je dat ook nog eens gaat koppelen aan een Bijbels woord dan wordt het wel heel zwart-wit. De ervaring leert dat het leven allesbehalve zwart-wit is.

quote:

Weggaan is niet een logisch gevolg voor de tot geloof gekomen vrouw.
Hoe je dat moet zien na een relatie van 3,5 jaar, zal efelien zelf moeten beslissen - het is haar verantwoordelijkheid.
Iemand ergens op wijzen in een gesprek vanuit bezorgdheid over diens geestelijk leven, is ook een verantwoordelijkheid die we allemaal hebben t.o.v. elkaar.

Het lijkt me prima om met iemand in gesprek te gaan over dingen in diens leven die niet helemaal goed gaan. Maar om iemand met een relatie van drie-en-een-half jaar direct het beeïndigen van die relatie voor te houden, lijkt me nogal vergezocht - ook als we de Bijbel in ogenschouw nemen. Het is beter te kijken naar wat er is dan te kijken naar wat had gekund of gemoeten.

quote:

De basis moet zijn dat je de liefde van God wilt laten zien aan hen en omdat je God liefhebt, kun je niet aan bepaalde dingen meedoen. Je staat dan anders in het leven dan een ongelovige. En misschien sta je wel eens heel anders in het leven dan een andere gelovige op bepaalde punten, toch moet je dan wel een keus maken.

Waarom zo'n zwart-wit keuze? Hallo, de relatie staat er al - je kunt niet gaan doen alsof het niets is.

@ efelien:

Wat ik wil aanraden is goed te kijken naar je eigen motieven en naar je relatie. Wil je echt geloven, dan heeft dat ook z'n invloed op de relatie met je vriend. Dat vraagt idd om consequent zijn en je keuzes volgen, ook als je vriend je overhaalt om 'toch nog even te blijven liggen zondagochtend'. Het lijkt me van belang te kijken of je binnen je relatie de ruimte kan hebben om te geloven. Als dat niet zo is kun je je afvragen of de relatie wel gelijkwaardig is. Ook denk ik dat je vriend geen goed beeld heeft van hoe belangrijk je geloof voor je is, en waarom het nu toch knaagt. Als hij zou weten hoe belangrijk het voor je is zou hij je ook moeten stimuleren om bijv. naar de kerk te gaan, ook al gelooft hij zelf niet. Over zo'n belangrijk element in jouw leven kan hij niet zeggen: 'boeit me niet', en de andere kant opdraaien. Liefde is ook het timmeren van een extra stoel voor het theekransje van je vrouw waar je never de nooit niet bij zou gaan zitten...

(mijn twee centjes)

[Priscilla en Aquila]

quote:

Ursa schreef op 24 april 2009 om 12:33:

Het lijkt me prima om met iemand in gesprek te gaan over dingen in diens leven die niet helemaal goed gaan. Maar om iemand met een relatie van drie-en-een-half jaar direct het beeïndigen van die relatie voor te houden, lijkt me nogal vergezocht - - ook als we de Bijbel in ogenschouw nemen.

Wie doet dat dan? Dat doet niemand hier.

quote:

Het is beter te kijken naar wat er is dan te kijken naar wat had gekund of gemoeten.

Dat doen we dan ook. En zeggen dat het haar verantwoordelijheid is om hierin nu al dan niet bepaalde keuzes te maken.

quote:

Waarom zo'n zwart-wit keuze? Hallo, de relatie staat er al - je kunt niet gaan doen alsof het niets is.

Dit citaatje ging nu net niet specifiek over de vraag van de TS maar hier trok ik de zaken ietsje breder met betrekking tot opvoeden van kinderen.

[Alaina]

Beste Efelien,

Ik begrijp wat je nu doormaakt! Ik zit in dezelde tweestrijd.
Op het moment dat ik verkering kreeg geloofde in zeer zeker wel, maar was ik er niet zo bezig verder en dacht dat het een niet zo hele serieuse verkering was. Inmiddels zijn we 6 jaar verder, natuurlijk met de nodige discussies met m'n ouders en vrienden. Ik heb altijd gedacht dat zijn ongeloof geen probleem hoefde te zijn, maar ik ben er een tijd geleden wel aan gaan twijfelen.
Ik heb namelijk altijd al kinderen gewild, maar ik denk dat ze nooit een goede basis zullen krijgen als 2 ouders niet hetzelfde denken. Ik zie het namelijk om me heen met vrienden, waarvan de ene ouder wel gelooft en de andere niet, dat ze toch van de kerk én het geloof afraken. Dit zou ik nooit voor mijn kinderen willen!!
En wat nog belangrijker is: God zegt het ook in zijn woord!

Ik heb mijn vriend dit vertelt en heeft van mij tijd gekregen om te bedenken wat hij wilt. Dus het is nu afwachten....

Suc 6 meid!

Groetjes

[gerts]

Ik wens jullie veel sterkte en en wijsheid toe in de gesprekken die jullie hierover gaan voeren in vertrouwen op God.

Forceer geen oplossingen geef het de tijd.

Er wordt voor jullie gebeden.

[Thorgrem]

Ik denk dat het geen probleem hoeft te zijn wanneer ouders anders denken over bepaalde dingen zoals geloof/opvoeding/financiën enz enz. Sterker nog, geen 2 mensen op deze aarde denken hetzelfde.

[Priscilla en Aquila]

quote:

Thorgrem schreef op 26 juni 2009 om 16:32:
Ik denk dat het geen probleem hoeft te zijn wanneer ouders anders denken over bepaalde dingen zoals geloof/opvoeding/financiën enz enz. Sterker nog, geen 2 mensen op deze aarde denken hetzelfde.

Tot je zelf kinderen hebt kan dit nog wel een makkelijke hobbel lijken.
Maar denk je zelf dat het echt geen probleem is als je als ouders fundamenteel verschilt over de opvoeding van de kinderen of geloof?
Zeker geloof is geen vrijblijvende zaak en ik zou niet weten hoe je een kind bv zelf zou moeten laten kiezen tussen niet geloven of wel. Het is toch niet een knopje wat je aan of uit zet, laat staan dat het zonder consequenties zou zijn als je niet gelooft bv.

[Thorgrem]

quote:

Priscilla en Aquila schreef op 26 juni 2009 om 22:46:
[...]

Tot je zelf kinderen hebt kan dit nog wel een makkelijke hobbel lijken.
Maar denk je zelf dat het echt geen probleem is als je als ouders fundamenteel verschilt over de opvoeding van de kinderen of geloof?

HEt zal vast een hobbel zijn. Maar als de relatie sterk genoeg is kom je er samen wel uit en kun je een compromis bereiken.

quote:

Zeker geloof is geen vrijblijvende zaak en ik zou niet weten hoe je een kind bv zelf zou moeten laten kiezen tussen niet geloven of wel.

Een kind hoeft enkel te kiezen of het de roeping wil verstaan of niet. Overigens komt het niet zelden voor dat een kind voor 'niet geloven kiest' ook al zijn beide ouders gelovig. Het gelovig zijn of niet is geen enkele garantie voor je kind en hoe en of die later geloofd.

quote:

Het is toch niet een knopje wat je aan of uit zet, laat staan dat het zonder consequenties zou zijn als je niet gelooft bv.

Het is ook zeker geen knopje wat ouders aan of uit kunnen zetten. Geloven of niet geloven is een kwestie tussen de persoon en God. Ook kinderen van niet gelovige ouders kunnen tot geloof komen.

[Harmoniezoeker]

Een kind hoeft enkel te kiezen of het de roeping wil verstaan of niet. Overigens komt het niet zelden voor dat een kind voor 'niet geloven kiest' ook al zijn beide ouders gelovig. Het gelovig zijn of niet is geen enkele garantie voor je kind en hoe en of die later geloofd.

Thorgrem, hoe gaat `t?

Ik ben het  niet helemaal met je eens hier;  de term `gelovig` in het Nederlands is een beetje verwarrend soms.  In het Engels is het Faith.
`faith` houdt is fat je niet alleen gelooft, maar dat ook in praktijk brengt.

Als je dus en `geloofs` leven leidt wilt dat niet zeggen dat je slechts gelooft in God, maar dat ook in alle opzichten, vooral dat van de liefde, voorleeft voor de kinderen, die dan op hun beurt een goede kand hebben om dat voorbeeld op te volgen - ik geloof dat God deze methode beruikt om zijn Koninkrijk uit te breiden.
Ik ben het dus wel eens dat het geen garantie geeft, daar er vele andere faktoren zijn, maar het heeft wel een sterke invloed.
De ouders hebben dus een grote verantwoordelijkheid om die dingen uit te leggen en voor te leven, en dat is ook de blofte die ze uitspreken tijdens de doop plechtigheid.  Wat er verder van wordt hangt dus af van henzelf, en dat is de harde realitiet!

[Thorgrem]

quote:

Harmoniezoeker schreef op 28 juni 2009 om 06:27:
Thorgrem, hoe gaat `t?

Prima. En met jou?

quote:

Ik ben het  niet helemaal met je eens hier;  de term `gelovig` in het Nederlands is een beetje verwarrend soms.  In het Engels is het Faith.
`faith` houdt is fat je niet alleen gelooft, maar dat ook in praktijk brengt.

De term gelovig is voor mij allerminst verwarrend.

[gaitema]

Lastige situatie. In de praktijk zal de uitkomst per stel verschillen. Ik heb een nicht die met een man trouwde die van huis uit niets is, maar via haar gelovig is geworden. Een tijdje er erg moeilijk mee heeft gehad toen ze een kind verloren, maar het beetje bij beetje weer oppakt.

Een andere nicht is gelovig en heeft een katholieke man die niets aan zijn geloof doet. Zij vindt het moeilijk en heeft om meerdere redenen eens besloten met de relatie te stoppen. Maar hij werd ontroostbaar verdrietig, was echt compleet van streek en niet meer te troosten. Ze dacht: "wat moet ik hier toch mee?" Nu zijn ze getrouwd en hebben twee kinderen.

Ik heb gehoord van een stel waarvan de man geloofde en de vrouw niet. Maar op zijn sterfbed op late leeftijd zei hij dat hij engelen zag. Zij vroeg wat die wilden. Hij zei dat ze wilden dat hij meeging. Ga dan! Had ze gezegd, en hij ging met de engelen mee. Hierdoor is ze juist gaan geloven op dus late leeftijd. Ik heb ook gehoord een stel waarvan de man echt atheïst is en de vrouw niet. De vrouw die leest op tijden dat hij er niet is haar kind verhalen uit de kinderbijbel voor, waardoor het kind ook voor de rest van zijn leven gelovig blijft.

Iemand van mijn muziek confronteerde haar vriend met de volgende keuze: "als je niet gaat geloven, moet ik het uitmaken." Hij raakte er ook door van slag en is zich in haar geloof gaan verdiepen. Hij is vervolgens ook tot geloof gekomen.

Een 20 jarige jongen die ik op de club heb gehad vertelde me dat hij het bewust met zijn vriendin had uitgemaakt omdat hij het zat was dat zij het christelijke geloof zat af te kraken. Hij vertelde me dat hij daarna zelf het christelijke geloof ook weer heeft opgepakt. Hij vertelde me dat het heel raar kan gaan. Hij zat dus eerst nog op de club, maar in zijn besluiteloosheid van zijn jonge jaren is hij via haar eigenlijk van het geloof afgedwaald. Hij moest bewust een radicale keuze in zijn leven maken om ook weer naar de kerk te gaan onder andere.

Op een jeugdkerkavond sprak een spreker die vertelde dat hij eens bij een station in gesprek was gekomen met een jongen die met een dilemma zat. Hij vond een meid heel erg leuk, maar zij was gelovig en vertelde hem dat ze hem ook heel erg leuk vond, maar het wel heel lastig vond dat hij niet gelovig is. Zij gaf aan daardoor moeite te hebben om een relatie aan te kunnen gaan. Hij zat daar echt mee, en is via deze spreker in contact gekomen met het christelijke geloof na ook e-mailcontact en dergelijke. Hij heeft ook uiteindelijk voor haar en het geloof gekozen.

Noch een nicht van me heeft met haar vriend afgesproken, dat als ze gaan trouwen en later kinderen nemen, dat hij altijd met haar mee naar de kerk zal gaan. Tot dan toe wil hij dat nog niet, omdat hij het iets vindt voor volwassen mensen. Hij wil eerst noch genieten van de jonge jaren met zijn vrienden. Hij geloofd tot dan toe wel, maar wil er dus pas later mee bezig zijn.

Het kan verschillend lopen. Het is maar net welk plan God heeft in een mensenleven en hoe Hij zoveel mogelijk mensen voor Hem wil winnen, desnoods via huwelijksbanden.

[Harmoniezoeker]

Gaitema, dat is te humanistisch gesteld.
Mensen gaan dikwijls uitsluitend van zichzelf uit - "oh, als ik niet ga geloven , dan raak IK haar  (hem) kwijt, dus laat ik `t maar doen", of "ik wil eerst nog genieten van het leven"  etc. etc.
We moeten denken aan de kinderen die kunnen komen, en God zelf, hoe voelt Hij zich?  Het ideaal is natuurlijk dat zowel de man en de vrouw lichamelijk en geestelijk een volwassen niveau bereiken, en dan pas aan huwelijk (relatie man/vrouw) gaan denken - dat is de standaard!!

Andere alternatieven zijn op z`n best pogingen om er toch nog wat van te maken;  kinderen zijn natuurlijk het beste af als beide ouders een duidelijk en positief levensbeeld hebben, en zullen zodoende met minder tegenstrijdigheden en innerlijke conflicten opgroeien

[Adinomis]

quote:

Harmoniezoeker schreef op 23 april 2009 om 08:22:
Sinds de tijd van Jozua en de Canaanieten, Ezra, Paulus en de jaren `50 werd het altijd afgeraden om een man/vrouw relatie aante gaan met anders (on)gelovigen - dat geldt ook voor deze tijd.

Voor je een man/vrouw relatie aangaat is het essentieel  om eenzelfde geestelijke visie te hebben, anders vraag je om problemen op de lange duur!

Voor deze keer ben ik het met Harmoniezoeker eens.  Ook in 1 Kor. 6:14 vinden we de zo'n aanwijzing.

Er zijn weliswaar mensen die heel goed met zo'n verschil in het huwelijk om kunnen gaan. Er zijn ook situaties waarvan je kunt zeggen dat het blijkbaar Gods bedoeling is geweest dat deze twee met elkaar door het leven zouden gaan, omdat ze naar elkaar toegroeiden. Maar dat zijn uitzonderingen.

Het heeft helemaal niets met angst te maken. Het heeft met verdriet te maken. Als God bij jou de eerste plaats heeft, als Jezus je Leidsman is en je partner ervaart dat niet zo, dan heb je een verschillend levensdoel. Het kan niet anders dan dat het verdriet en moeite geeft.

Ook kun je niet samen praten over de meest wezenlijke dingen in je leven. Over geestelijke zaken die je bezig houden. Je zult je daarin eenzaam voelen.

Ik zou met Paulus kunnen zeggen in 1 Kor.7:28b:

quote:

het huwelijk wordt een zware belasting die ik u graag zou besparen.

[gaitema]

quote:

Harmoniezoeker schreef op 30 juni 2009 om 06:26:
Gaitema, dat is te humanistisch gesteld.
Mensen gaan dikwijls uitsluitend van zichzelf uit - "oh, als ik niet ga geloven , dan raak IK haar  (hem) kwijt, dus laat ik `t maar doen", of "ik wil eerst nog genieten van het leven"  etc. etc.
We moeten denken aan de kinderen die kunnen komen, en God zelf, hoe voelt Hij zich?  Het ideaal is natuurlijk dat zowel de man en de vrouw lichamelijk en geestelijk een volwassen niveau bereiken, en dan pas aan huwelijk (relatie man/vrouw) gaan denken - dat is de standaard!!

Andere alternatieven zijn op z`n best pogingen om er toch nog wat van te maken;  kinderen zijn natuurlijk het beste af als beide ouders een duidelijk en positief levensbeeld hebben, en zullen zodoende met minder tegenstrijdigheden en innerlijke conflicten opgroeien

En dat is jou visie
Ik wil er maar mee zeggen dat ik verschillende verhalen hoor vanuit verschillende benaderingen. Welke de juists is volgens mij, is ook weer mij beeld ervan. Een ander kan er weer anders over denken, en bovenal kan God er anders over denken.

Het beeld van de gelovige man die stierf en nog voor hij heenging zijn vrouw vertelde dat hij engelen zag vindt ik een mooi voorbeeld. Die vrouw geloofde pas door de ervaring van haar man met de engelen. Vanuit mijn denkbeelden zou ik zeggen dat zo'n relatie van een christen en iemand die dat niet is totaal niet werkt, maar laat God hier nu in dit geval wel gebruik van gemaakt hebben.

Terwijl ik ook het persoonlijke verhaal hoorde van die 20 jarige jongen die zo'n relatie juist moest verbreken, omdat zij hem van het geloof afbracht en dus ook een toekomstige christelijke gezinsleven onmogelijk maakte.

Twee soortgelijke situaties, waarin bij de eerste God juist wel er gebruik van maakte, maar bij de tweede juist de relatie zoals het lijkt niet wilde.

Het gaat als het puntje bij paaltje komt er net om hoe God mensen bij Hem willen brengen. Ik denk dat het tweede voorbeeld vaker voor komt dan de eerste, maar die uitzonderingen maken het boeiend.

Wat ik om me heen ook een groot wonder vindt is dat ondanks zo weinig christenjongeren in mijn directe omgeving er velen van hen toch elkaar in relaties weten te vinden. Mijn jongste zusje vond een christelijk vriendje midden in de disco, en mijn oudste zusje trof hem (ook christelijk) op een nachtmarkt, waar het halve dorp rond liep. God stuurt ze dikwels naar elkaar toe, als het niet kan zoals het moet, dan moet het zelfs zoals het wel kan.

[gaitema]

quote:

Adinomis schreef op 30 juni 2009 om 12:35:
[...]


Voor deze keer ben ik het met Harmoniezoeker eens.  Ook in 1 Kor. 6:14 vinden we de zo'n aanwijzing.

Er zijn weliswaar mensen die heel goed met zo'n verschil in het huwelijk om kunnen gaan. Er zijn ook situaties waarvan je kunt zeggen dat het blijkbaar Gods bedoeling is geweest dat deze twee met elkaar door het leven zouden gaan, omdat ze naar elkaar toegroeiden. Maar dat zijn uitzonderingen.

Het heeft helemaal niets met angst te maken. Het heeft met verdriet te maken. Als God bij jou de eerste plaats heeft, als Jezus je Leidsman is en je partner ervaart dat niet zo, dan heb je een verschillend levensdoel. Het kan niet anders dan dat het verdriet en moeite geeft.

Ook kun je niet samen praten over de meest wezenlijke dingen in je leven. Over geestelijke zaken die je bezig houden. Je zult je daarin eenzaam voelen.

Ik zou met Paulus kunnen zeggen in 1 Kor.7:28b:


[...]

Maar daar heb je het: uitzonderingen.

Elk kind van God is op de aarde een uitzondering. Het is dus belangrijk om de smalle weg in alles te vinden. Bidden voor wijsheid en inzicht is heel belangrijk. Ik geloof dat God zijn kinderen duidelijk maakt hoe verder te kunnen gaan met Hem aan de zijde. Dat kan een hele zoektocht zijn. Ik heb het tegenovergestelde meegemaakt. Ik vond een christelijke vriendin, maar haar ouders zagen me voor een wolf in schaapskleren aan die haar via de in hun ogen lichtzinnige gereformeerde kerk naar de randkerkelijkheid en vervolgens mee de hel in zou sleuren. De relatie is erdoor op de klippen gegaan. Ze moest letterlijk voor mij of haar ouders kiezen van haar moeder. Toen koos ik ervoor er maar mee te stoppen. In een disco zag ik een meisje van de PKN met een getuigend kruisje om haar nek die me lonkend aankeek. Ze was heel knap en akelijk populair, wat bij mij een negatief onderbuik gevoel gaf. Daardoor hield ik haar door de verwarring op afstand. De één na de ander vriendje kreeg ze. Ze zoog hun aandacht. Ik geloof niet dat God wilde dat ik met haar ging. zo ook met een andere knappe meid uit de kerk. Keer op keer wilde het niet lukken en op een vakantie zou ik eindelijk met een christelijk meisje op stap gaan, was ik spontaan die hele avond mijn portomonee kwijt. Ik vond hem pas diep in de nacht weer, toen was het afspraakje al in het water gevallen.

Achteraf heb ik hier heel sterk Gods wil in verondersteld. God wilde hier vast niet aan meewerken en stelde wellicht alles in het werk om ze op afstand van me te houden. Er zaten vast ook wel wolven in schaapskleren tussen.

Dus, wie heeft God nu op het oog? Hij zegt dat licht en duisternis niet samengaat, in dat geval wordt dat vanzelf wel helder. Licht zoekt licht, en duisternis kan het licht niet verdragen.

[Adinomis]

quote:

gaitema schreef op 30 juni 2009 om 23:53:
Ik heb het tegenovergestelde meegemaakt. Ik vond een christelijke vriendin, maar haar ouders zagen me voor een wolf in schaapskleren aan die haar via de in hun ogen lichtzinnige gereformeerde kerk naar de randkerkelijkheid en vervolgens mee de hel in zou sleuren. De relatie is erdoor op de klippen gegaan. Ze moest letterlijk voor mij of haar ouders kiezen van haar moeder. Toen koos ik ervoor er maar mee te stoppen.

Wat zul je je afgewezen hebben gevoeld. Hier werd je op het lidmaatschap van een kerk beoordeeld, maar niet op je relatie met God. Of je met elkaar verder kunt gaan kun je op het eerste gezicht ook niet vaststellen.

quote:

In een disco zag ik een meisje van de PKN met een getuigend kruisje om haar nek die me lonkend aankeek.

Het dragen van een kruisje is ook geen garantie.

quote:

Achteraf heb ik hier heel sterk Gods wil in verondersteld. God wilde hier vast niet aan meewerken en stelde wellicht alles in het werk om ze op afstand van me te houden. Er zaten vast ook wel wolven in schaapskleren tussen.

Wolvinnetjes met schapenwollen truitjes??  
Ja, als je de weg met God gaat kun je ook zijn leiding daarin verwachten.
Mooi dat je het zo hebt ervaren.

quote:

Dus, wie heeft God nu op het oog? Hij zegt dat licht en duisternis niet samengaat, in dat geval wordt dat vanzelf wel helder. Licht zoekt licht, en duisternis kan het licht niet verdragen.

Amen.

[Harmoniezoeker]

Gaitema, uiteraard heb je gelijk dat God in iedere situatie kan werken!

Maar neem nou het verhaal van de Verloren Zoon - het ideaal was natuurlijk dat hij thuis was gebleven, verantwoording had genomen vroeg in z`n leven en vruchten zou brengen van zijn werk voor zijn familie leden en land.

Natuurlijk er was vreugde toen hij terug kwam, maar het laat meer zien van God`s vergevende liefde en de waard evan berouw, dan het eventuele juistheid van zijn beslissing om erop los te leven, en wellicht vele gevoelens van anderen schade aanbrengen.

Adinomis, ik ben blij dat ik m.b.t. onze relatie wat eer aan mijn naam kon brengen ...

[gaitema]

Harmoniezoeker: dat is ook waar ik vaak het verschil verneem met de wereld. De levensstijl. Als je niet je christelijke levensstijl in een relatie kan behouden, dan is er al iets niet in de haak. Daarom denk ik ook dat meestal die verschillen het probleem al vanzelf oplossen. Licht en duisternis gaan niet samen, dat zal vanzelf blijken. Eerlijkheid duurt het langst.

[gaitema]

quote:

Adinomis schreef op 01 juli 2009 om 00:33:

Wat zul je je afgewezen hebben gevoeld. Hier werd je op het lidmaatschap van een kerk beoordeeld, maar niet op je relatie met God. Of je met elkaar verder kunt gaan kun je op het eerste gezicht ook niet vaststellen.

Ik heb me door de wereld verlaten gevoeld. Ik had ook het gevoel dat God me tussen wal en schip geboren had laten worden. Ik hoorde niet bij de wereld en voelde me door christenen afgewezen. Ik heb een tijd in een negatief spiraal gezeten waarin ik geen raad meer wist met mijn geloof als gevolg van dit alles. De vergrijzing in de kerken en de verdeeldheid onder de christenen heb ik toen als een zware last ervaren.

quote:

Het dragen van een kruisje is ook geen garantie.  

Inderdaad, het deed me iedere keer weer pijn om het aan te zien.

quote:

Wolvinnetjes met schapenwollen truitjes??  

Het zou me niet verbazen.  

quote:

Ja, als je de weg met God gaat kun je ook zijn leiding daarin verwachten.
Mooi dat je het zo hebt ervaren.

Ik heb het als een wonder ervaren. Het doet me denken aan het gedicht van de voetstappen in het zand. Daar waar ik dacht alleen te worstelen, daar had God me gedragen.

[Harmoniezoeker]

Gaitema, het is duidelijk dat God je voor iets speciaals hebt voorbereid!