Beste Okidoki, bij eerste lezing van je reactie over het artikel van Ds. De Jong had kon ik sympathie niet onderdrukken voor je inbrengen van het artikel en je toevoegingen die je plaatste tegenover Nunc. Maar tot mijn spijt biedt het artikel behave de suggestie van goede en wijze woorden, niet wat jij erin las. Ik ga uit van de zuivere intenties, dus vat dit s.v.p. niet op als een verwijt. Maar als een reactie op een artikel dat in de Reformatie is gepubliceerd en als zodanig velen kan hebben beinvloed.
citaat van Ds. de Jong 16 februari 2010 om 12:07:Ds. De jong: Wat een ontluisterend beeld van kerk-zijn en kerkelijk leven! Zoveel conflicten en scheuringen in zo'n kort tijdbestek!
Vraag: wat hierin is NIET van toepassing op ons?
Ds. De Jong: Zulke grote woorden die binnen no time tegen eerdere geestverwanten worden gesproken.
Vraag: Wat hierin is NIET van toepassing op ons?
Ds. De Jong: Er komt steeds meer commotie en het gaat over steeds minder.
Wat hierin is NIET van toepassing op ons?
Ds. De Jong: Ik hoef geen hele rijen Bijbelteksten op te sommen om aan te gevan dat dit vanuit christelijk oogpunt geen verheffend beeld is.
Wat hierin getuigt van schriftuurlijkheid bij ons?
Als de Here Jezus zegt: "Een goede boom brengt goede vruchten voort" zegt dat al genoeg [/quote]
Wat precies in deze tekst zou niet slaan op ons als GKv-leden?
Ds. De Jong herkent de GKv in de hersteldenquote:
Ik heb dit artikel geschreven omdat ik in de ontwikkeling binnen de GKh zoveel herken...van onszelf, en omdat ik denk dat goed kijken in de spiegel die ons hier wordt voorgehouden, ons kan dienen (ds. de Jong in De Reformatie 13-02-2010pagina 283]
Deze toevoeging van jou lijkt mij terecht, en geft meer zicht om de Ds. te begrijpen. Maar wat doet Ds. De Jong met deze meting? Als hij zoveel herkent van wie wij zelf zijn, geeft dat dan niet een even veroordelende reflectie als het gaat om hoe wij als broeders met elkaar omgaan, en hoe bijbelse onderwerpen op het persoonlijke vlak worden uitgevochten? Je zou dus na deze constatering van alles kunnen verwachten, maar toch zeker ook een hand die in eigen boezem wordt gestoken.
Ds. De Jong erkent dat de herstelden in de lijn handelen van de GKv, met dezelfde arrogantie en dezelfde aanmatigende houding tegen andere gelovigen.quote:
Hij gaat echter wel een stap verder: hij zegt dat wat we zien bij de ander gelijk is aan wat wij jaren hebben gedaan naar anderen toe. "Wij" wisten het altijd als de beste en de ander was een valse kerk. (zelfde artikel in De Reformatie)
Dit is dus de spiegel. Wat wij jaren hebben gedaan naar anderen toe. Zie je hoe de les wordt getrokken uit de herstelden, dat wij IN HET VERLEDEN ook zo zijn geweest. En de les dat WIJ HET ALTIJD BETER WISTEN, en dat DE ANDER DE VALSE KERK is.
Maar wie zichzelf spiegelt spiegelt zacht, ook Ds. De Jong.quote:
De ontwikkelingen binnen de GKh kun je vanuit het perspectief van de GKv betreurenswaardig vinden. Maar nog betreurenswaardiger zou het zijn er niet van te (willen) leren.
Ziehier wat er gebeurt. Ds. De Jong spreekt over het heden/recente verleden van de herstelden en het oudere verleden van onszelf. Het recente verleden van de herstelden gebruikt hij om ons duidelijk te maken dat wij toch vooral zo NIET doen moeten. Dus hoewel hij de vorm kiest van zelfbespiegeling, is de inhoud een opsomming van de fouten van hersteld, en een oproepen tot vooral niet doen wat de herstelden doen of zijn, en daarbij nadrukkelijk aangevende dat wij part noch deel hebben aan wie zij zijn, omdat wat zij fout doen voor ons zaken zijn uit een (ver) verleden.
Pleidooi voor 'modernisme'Dus waar de vorm is gekozen van zelfbespiegeling, is de inhoud gericht op een totaal niet vereenzelvigen met de herstelden, noch met de leer dat wij een
ware kerk zouden zijn, noch met het streven om een
zuivere leer te willen handhaven.
Wie deze les volgt doet niets anders dan het beeld te gebruiken van een gestrand schip dat een baken is in zee. Dus elk weldenkend mens zal de les opvatten als: laten wij alstjeblieft niet dezelfde fouten begaan, en liefdevoller zijn, en niet zo strict, en bovendien: wat er in het recente verleden is gebeurt daar hebben wij in directe zin niet mee te maken, (en is dus geenszins ons, GKv, te verwijten).
Onrecht; hand in eigen boezemquote:
Zoals Nunc zijn tekst quote doet geen recht aan wat de Ds. De Jong schrijft.
Ds. De Jong erkent dat hij veel herkent van wat er gebeurt bij de herstelden. Juist die erkenning en herkenning had hem tot de zelfbespiegeling kunnen brengen dat wij dan misschien wel eens met hetzelfde sop kunnen overgoten zijn. En hoe zouden wij ook anders lessen kunnen leren als niet wat wij waren (in het verleden) en wat zij zijn (de herstelden) ook nu nog kan spelen in ons eigen GKv-heden?!! We moeten wel vaststellen dat het eigen GKv heden ermee kan zijn besmet, anders was het inderdaad geen spiegeling tot lering, maar een onnodige diskwalificering.
Als je het op de keeper beschouwt is dit een fraai staaltje van jezelf zacht spiegelen: onder het mom van wij leren lessen voor onszelf wordt de afstand tot de herstelden verscherpt en vergroot.
Waar of niet-waar?
Waar we graag bevestigd zien dat de herstelden zich vanwege onredelijke en liefdeloze, en onschriftuurlijke opstellingen afscheidden, doen we in feite niets anders dan zelf ons onredelijk opstellen, ondertussen eigen uitlatingen over ware kerk en leer presenterende als het betere inzicht en de betere leer. Dat is helemaal niet pluriform, maar uniform.
Maar als wij ervan uit moeten gaan dat de lessen ook voor ons gelden, en dat wij inderdaad kunnen lijken op de herstelden, dan is de eerste onmiddellijke logische zelfreflectie wat dan ons aandeel is geweest in de scheuring. Zijn wij misschien dan toch te weinig met de inhoud bezig geweest en teveel met poppetjes en emoties - precies zoals wij verwijten dat zij doen??
Want hoewel wij liefdevoller willen zijn, en hoewel wij claimen juister te staan in onze leer dan de herstelden, zijn wij uit hetzelfde nest met dezelfde onhebbelijkheden. En inderdaad zien wij om ons heen het probleem dat wij door ons eigen hardheid niet aanspreekbaar zijn, en de lastpakken inmiddels liever kwijt zijn dan rijk. Ook ik krijg op het GKv-forum voor de voeten geworpen dat ik na 7 jaar nog over dit oude onderwerp zit te emmeren. Dat is toch...., toch.... verbazingwekkend? Zolang emmer ik niet, en: was het niet slechts twee weken geleden dat Dalfsen scheurde? Zijn er niet nog steeds bezwaarden? Hoe lang is het geleden dat Hoogendoorn als dienaar van het Woord in ambt, op andere gronden is weggezonden dan gronden van leer? Hoeveel mensen zijn niet buiten de kerk gekomen onder labeling als "bezwaarden tegen liturgische vernieuwing"?!
Nee, het is precies omgekeerd. Zelfs na 7 jaren kerkelijke procedures, zelfs na verschillende afscheidingen, onttrekkingen, en scheuringen; zelfs dan heeft de gemiddelde vrijgemaakte inhoudelijk amper een idee waar het over gaat, en is hij of zij allang met andere zaken bezig. Met zand in de ogen gestrooid door allerlei handige formuleringen en – wat opgevat zou kunnen worden door een derde als - stemmingmakerij zoals in dit artikel van Ds. DeJong. Met de onbarmhartige uniformiteit die ons zo lang kenmerkte praten wij in kringetjes zodat onze versie van de waarheid altijd bevestigd wordt, en wie niet conformeert wordt afgeserveerd. Niets nieuws onder de zon.
Dus Ds. De Jong had op dat punt een m.i. juiste waarneming: wij zijn net als zij. En zijn woorden zijn zoet, want ons wordt wel gespiegeld, maar de spiegel is zacht, en honingzoet brengt zij de fouten van onze broeders als les op ons bordje zonder dat er ook maar een spoor van berouw of bekering of inzicht is van hoe wij zelf ons opstelden en nog opstellen tegenover die vermaledijde lastpakken.
Want als wij inzien dat wij dezelfde halstarrige onbeminlijke houding hebben, zou dan niet de recentste geschiedenis niet meer aanleiding geven tot onze actieve veranderde houding? Maar feitelijk is onze actieve houding een verscherping en een verkettering van de ander, en gaan wij ook bij de zelfreflectie onze onaangenaamheden niet benoemen en aan de kaak stellen. Bewust. Zoals Ds. Hoorn met de "ware kerk" als zondebok in de woestijn werd gestuurd, worden nu de herstelden als zondebok de woestijn ingestuurd met “wetticisme en schriftuurlijk handelen”. In beide gevallen leidden de afsplitsingen tot een versneld de andere kant opgaan van de romp-kerk. Met andere woorden: tot een bevestigen van de afstand tot de afgesplitsen door zich af te keren van alles wat daarmee wordt geassocieerd.
In die zin zijn de woorden van Ds. de Jong dan op te vatten als: leer nu van die herstelden hoe wij ook waren in het verleden, maar nu niet meer willen zijn, en maak dezelfde fouten niet weer. En waar het lijkt op een vereenzelviging en identificering met de herstelden is de praktische waarheid dat de afstand juist wordt vergroot en dat wat wij herkennen als ons waarheidsdenken (in ons eigen onbeminlijke jasje) werpen wij ver van ons af.
Dus:
- Ds. de Jong stelt met een waarneming ons verleden aan de kaak;
- hij ziet de gelijkheid/fouten van hen en van ons;
- maar gebruikt hun fouten om ons te doen leren;
- maar ziet daarin geen enkele aanleiding ons aandeel te heroverwegen;
- of onze fouten mogelijk te achten;
- maar legt ten onrechte de nadruk op de toekomst; daarbij het heden en recente verleden niet aan de orde stellende;
- waarbij leerpuntjes (sabbat en ware kerk) worden genoemd in een afzetten tegen de herstelden.
Wat hij vergeet is dat als er twee vechten en vijanden worden, dat het niet waardig is voor de een om de ander als voorbeeld te gebruiken voor de zijnen hoe niet te handelen, daarbij de geschilpunten inwrijvende. Dat is een vorm van goedkoop scoren, zeker als daarbij de schijn wordt opgehouden dat de fouten van de ander in goede bedoelingen worden getoond tot zelfbespigeling. Zelfbespiegeling? Welnee: Als je het mij vraagt is het hersenspoeling om de neuzen een kant op te houden. Zoals we dat al 50 jaar doen. De afsplitsingen lijden, en de romp-kerk houdt het hoofd fier omhoog, de herstelden als stof van zich af schuddende. Vergetende dat het Hoofd verhoogd werd tot verlossing van de verdrukten.
SchriftuurlijkMijn woorden worden niet gevat, en de aantijging van verdraaiing door verdraaiienden heb ik meermaals gehad. Dat is de reden dat ik hieronder opnieuw stil sta bij dit onderwerp nu vanuit een bijbelse spiegeling. Opdat wat vuil is vuiler worde en wat het daglicht kan verdragen naar boven komt, elke zaak volgende de bestemming die God het heeft gegeven. Graag zie ik het ongelijk oppunten. Want niet het onderwerp en het gelijk daarin is bepalend, maar hoe Ds. De Jong, en jij en ik, vandaag met elkaar omgaan.
Oordeelt nietOordeelt Ds. De Jong over de gang van zaken onder de herstelden? Jawel dat doet hij, en hij gebruikt het als voorbeeld om zo juist niet te doen.
Gaat Ds. De Jong daarbij veroordelend te werk zoals ons de bijbel verbiedt? Ja dat doet de Ds., waar hij de houding aanvalt onderwijl de inhoudelijke tegenstellingen verscherpende.
Balk en splinterGaat Ds. DeJong bij zijn zojuist-nog-erkende-broeders splinters aanwijzen, terwijl hij dat juist doet om balken uit eigen ogen te halen? Jawel dat doet hij expliciet en bewust. Waarmee hij de bijbelse volgorde omdraait, en de les van eigen mishandelen van bezwaarden volledig mist.
Onrechtvaardige rechterHandelt de Ds. onrechtvaardig tegen de herstelden/bezwaarden? Jawel, zowel door deze wijze van spiegeling zonder inhodelijke benoeming van eigen feilen, en door karaktermoord zonder inhoudelijke aanvalling van de leer van de herstelden. Punten van sabbat en ware kerk en nieuwe bijbelvertaling zijn duidelijk voor alle kerken, behalve bij de vrijgemaakte kerk die de last van de oude karikatuur verre van zich werpt, daarmee niet alleen het imago, maar ook een gezonde leer verwerpende.
Maar voor een buitenstaander juist precies bevestigende wat de buitenstaander al 50 jaar signaleert.
Aanzien des persoonsHandelt de Ds. naar aanziens des persoons? Jazeker, zij die in het verdoemhoekje zitten en naar de mens afgedaan hebben en als zondebokken overgeleverd zijn aan de geesten van deze wereld worden als groep veroordeeld, en de eigen gelederen gesloten en als waardiger groep afgezet.
Stemmingmakerij en tegenleiding tegen de kerkDeze is aardig (als het puur academisch was geweest). Want waar bijna elke bezwaarde voortdurend voor de voeten krijgt geworpen dat hij/zij de vrijgemaakte kerkleiding tegenwerkt en doet aan stemmingmakerij is de waarheid dat de vrijgemaakte kerk niet de leer meer heeft dat de vrijgemaakte kerk de ware kerk is. Dus wat de vrijgemaakte kerk verwijt is naar haar eigen leer niet zuiver verweten. Want een consequent zuiver verwijt zou moeten zijn: je doet aan tegenleiding en stemmingmakerij tegen de kerk van Christus die overal een beetje is. Dus de toets der stemmingmakerij en tegenleiding moet in dat perspectief geoordeeld worden in de context van de bredere ware kerk met Christus als hoofd. Voel je hoe dan de klemtoon verschuift in onze eigen veroordelend aanvallen van de ander?! Want dan gaat het niet om synode en kerkraad, maar om Christus en de gezonde leer – los van kerkpraktijkelijke dingetjes. Het gaat dan niet om de houding tegen medekerkleden, maar om de schriftuurlijke inhoud, en de persoonlijke houding in gebed tegenover God.
Dus: daar waar naar maatschappelijk sociologische maatstaffen de herstelden volledig diskwalificeren als liefdevolle christenen, hanteren wij als kerk een ruimer criterium dat niet die menselijke diskwalificatie hanteert als norm maar een hoger Goddelijke norm die getoetst wordt in de Geest en in geloof en onder aanroeping van de Naam des Heren. Dat is gewoon heel andere koek dan ons nu voorligt.
De kameel door het oog van de naaldHier in dit artikel van Ds. De Jong, maar ook in de praktijk van alledag in onze kerk houden wij onszelf als de rijke, degene die het weet, en het bredere zicht heeft, en zich voorstaat op een goed omgaan met God, gebod, en naasten. De bijbel leert ons dat de rijkdom die wijzelf aanmeten een last is die ons moeilijker doet ingaan in het koninkrijk der hemelen. Daarom is het jammer en schadelijk dat Ds. De Jong bij zelfbespiegeling niet komt tot een ootmoed en vaststelling van eigen feilen, maar het tegengestelde effect sorteert. De les is dat het ons niet eenvoudig zal zijn om het koninkrijk van God binnen te gaan omdat wij ons willens en weten bezondigen aan de kleinen van Hem, die wij ook erkennen als van behorende bij Hem, en deel zijnde van ONS, meer dan van andere groeperingen. Volstrekt ondenkbaar. Maar bij God is alles mogelijk.
LiefdeDe moderne vrijgemaakte is zo ongeveer van gebod los (vergeef mij mijn gevoelen, deze is gebaseerd op de volledig niet aanspreekbaarheid op schriftuurlijkheid en het Woord van God), en hanteert een soortement van evangelisch vrijheidsdenken. (dat is dus een gevoelen en hoef je niet mee eens te zijn en dat hoeft ook niet voor iederen te gelden omdat de vertwijfeling in de GKv groot is). Als dat zo is in het bijzonder, en ook als dat niet zo is, in het algemeen, dan geldt dus boven alles dat vrije gebod van liefde dat ons in staat stelt met een vrij geweten liefde uit te oefenen aan onze broeders en kerkgenoten. Doen wij dat? Doet Ds. De Jong dat in zijn artikel? Zien wij enige vorm van liefdevolheid? Nee, nee, driewerf nee. Wat wij zien en voelen en meten en bewezen kunnen krijgen, is dat wij [edit "wij"=hardop geuite gevoelens in onze kerk - dat geldt dus niet voor ieder individueel afzonderlijk] helemaal zat zijn van het gezeur over die vervelende leer, waar wij maar niet van verlost raken, door die vervelende onvriendelijke mensen.
Mijn gevoelen: Liefdeloosheid is troef in het artikel en op meerdere plaatsen, en aanzien des persoons schept de norm. Wie de schoen past trekke hem aan, en wie verontwaardigt is: laat hij niet aan mij, maar in zijn omgeving het tegendeel bewijzen! Mijn gelijk biedt mij geen blijdschap, en mijn ongelijk zie ik graag!
SchuldbelijdenisLast but not least. Ds. De Jong neemt waar en herkent veel van onszelf. Waar blijft bij de zelfreflectie de schuldbelijdenis en de ootmoed en het bezorgde en verontruste hart, overwegende dat dit in ons kerklichaam plaatsvindt? Waar blijft de toegepaste bekering in zijn eigen voorbeeld? Ik bedoel dit: De herstelden zijn ontstaan uit ons en zijn deel van ons (zij het afgebroken). Hoe kun je voorbeelden aanhalen van wat je herkent als zijnde uit jezelf en met dezelfde aard, en tegelijk de oorzaak en onstaansgrond waardoor die voorbeelden zijn ontstaan niet zoeken in die gemeten foute houding waarvan wij zelf bevestigen dat wij daar ook deel aan hadden, en in de toekomst ook weer mee te kampen zullen hebben? Is het niet erg hoogmoedig om schuld daarin te zien bij ons in het verre verleden, bij ons in de toekomst, bij hen in het heden, maar niet bij ons in het heden?!!
Merk je niet dat wat hier speelt gewoon niets anders is dan de totale en definitieve afrekening met het eigen verleden?
Maar wij, wij zijn nu gewoon gereformeerd. Gaan we dan eens gewoon gereformeerd doen tegen elkaar, of trekken wij een oordeel over ons en onze kinderen??
En ik, ik heb niets tegen Ds. De Jong, liever had ik gewoon het positieve vastgehouden dat Okidoki blijkbaar wilde inbrengen. Maar het is gewoon niet eerlijk om mee te doen met de oneerlijkheid die ons zo aankleeft, dat we het zelf amper opmerken. Ik ben niet hersteld, maar ik weet dat herstel de enige weg is: Herstel van de relatie met God, en dan volgt de relatie met broeders en zusters elders vanzelf.
Wat ik schrijf kan niet lang genoeg zijn. Waar met gezag gesproken wordt volstaat een one-liner. Maar waar negatief sentiment heerst zal niet de logica of de helderheid de doorslag geven, maar het verloren woord op de juiste plaats dat niet nog meer doet lezen, maar de innerlijke gesteldheid doet beproeven.
