de weg kwijt.....

[herfst]

Hallo, ik ben een vrouw van 36 jaar en heb op mijn 17e belijdenis gedaan. Wegens omstandigheden ga ik nu al jaren niet meer naar de kerk.Ik weet niet eens meer hoe ik moet bidden en de Bijbel raak ik niet meer aan maar ligt onder een laag stof.Ik probeer het wel maar het lukt me niet.
Ik zou graag rust voelen om weer tot God te komen maar ik weet niet hoe.
Mijn zaklamp is leeg en ik weet niet hoe ik de batterijen moet vervangen.Heeft iemand hier ervaring mee of gehad?

[aangenaam]

misschien david maasbach op zaterdag ochtend pept mij altijd helemaal op, heb ook scheurkalendertje in mn toilet zodat ik dagelijks korte boodschappen mee krijg als ik ff de bijbel als te veel zie.
groetjes van mij

[grondig christelijk]

quote:

herfst schreef op 15 mei 2010 om 14:23:
Hallo, ik ben een vrouw van 36 jaar en heb op mijn 17e belijdenis gedaan. Wegens omstandigheden ga ik nu al jaren niet meer naar de kerk.Ik weet niet eens meer hoe ik moet bidden en de Bijbel raak ik niet meer aan maar ligt onder een laag stof.Ik probeer het wel maar het lukt me niet.
Ik zou graag rust voelen om weer tot God te komen maar ik weet niet hoe.
Mijn zaklamp is leeg en ik weet niet hoe ik de batterijen moet vervangen.Heeft iemand hier ervaring mee of gehad?

o.a. Ik. Ook al ben je 1000 stappen verwijderd van God, het kost je één stap om weer in zijn nabijheid te komen. Niet jij moet de batterijen vervangen, vraag gewoon zachtjes hardop of God je wil helpen.
Ga naar een gemeente op het moment dat je dat denkt te kunnen en te willen.

En anders.....met pinksteren is er een opwekkingsconferentie in Biddinghuizen. Kan ik je echt aanraden, om eens op ontspannen wijze weer in een christelijke omgeving rond te wandelen en niet direct de mogelijke druk van een kerkbezoek te voelen.

Gods zegen....

[gaitema]

quote:

herfst schreef op 15 mei 2010 om 14:23:
Hallo, ik ben een vrouw van 36 jaar en heb op mijn 17e belijdenis gedaan. Wegens omstandigheden ga ik nu al jaren niet meer naar de kerk.Ik weet niet eens meer hoe ik moet bidden en de Bijbel raak ik niet meer aan maar ligt onder een laag stof.Ik probeer het wel maar het lukt me niet.
Ik zou graag rust voelen om weer tot God te komen maar ik weet niet hoe.
Mijn zaklamp is leeg en ik weet niet hoe ik de batterijen moet vervangen.Heeft iemand hier ervaring mee of gehad?

Niet zoals jij dat had, maar ik heb wel een tijd gehad dat ik het gevoel had dat ik tegen een muur bad. Het was een kwestie van volhouden, dat uiteindelijk toch antwoorden op mijn vragen kwamen. Vaak door wat anderen je aanrijken of toch dat je iets leest in de bijbel. Het herkenbare is dat ik dan niet snel de bijbel pakte. Gewoon omdat ik dan niet goed wist wat ik dan zou moeten gaan lezen. Dan sloeg ik het maar gewoon ergens open en sprak het me ook nog aan wat ik daar las.

Ik heb ook een tijd gehad dat ik wel vrij positief gestemd de kerk in ging, maar er weer somber uitkwam. Vaak frustreerde me de leegloop of wat dan ook waar ik mijn bedenkingen bij had.

Geloven was voor mij in die tijd best zwaar.

Gewoon doorgaan was voor mij dan ook het enige antwoord. Door de jaren heen leer je een weg erin te vinden. Wat me bemoedigde, waren toch weer die enkele mensen die me net weer een hart onder de riem staken.

[Antonius]

quote:

herfst schreef op 15 mei 2010 om 14:23:
Hallo, ik ben een vrouw van 36 jaar en heb op mijn 17e belijdenis gedaan. Wegens omstandigheden ga ik nu al jaren niet meer naar de kerk.Ik weet niet eens meer hoe ik moet bidden en de Bijbel raak ik niet meer aan maar ligt onder een laag stof.Ik probeer het wel maar het lukt me niet.
Ik zou graag rust voelen om weer tot God te komen maar ik weet niet hoe.
Mijn zaklamp is leeg en ik weet niet hoe ik de batterijen moet vervangen.Heeft iemand hier ervaring mee of gehad?

Ha Herfst,

Het verging mij ander dan jou. Ik ben als kind gedoopt. Echter, vanaf mijn derde t/m 17 heb ik nauwelijks een kerk van binnen gezien. Behalve dan als bezienswaardigheid. Op de lagere schoolhad ik bijbelsgeschiedenis. Ikhad eerder het gevoel dat het over een God, en een volk heel lang geleden ging. Dat die God ook nu nog betrokken is op de wereld had ik toen nie tin de gaten. Op een R.K. mavo hoorde ik ook verhalen over Jezus, dood , geboorte en opstanding, het bleef voor geschiedenis.
Pas toen ik ongeveer 17 jaar was ging  ik me afvragen waar om ik leefde. Soms luisterde ik naar een kerkdienst op de radio. Toen ik eens een kerkdienst bijwoonde, was ik behalve geraakt doorde preek ook getroffen door de hartelijkeheid van mensen.
Hierna volgde een lange weg, leuke ontmoetingen met lieve mensen, ik las de bijbel en uiteindelijk deed ik in 1992 belijdenis.
IK hoop dat je ooit weer het licht in je leven zult zien.
Ook vandaag de dag twijfel ik nog eens, heb ik mijn vragen bij het wereld gebeuren. Ik kan dan alleen maar doorgaan, blijven geloven.
zoals Gaitema ook zegt.

[Annemarieke]

Hallo,

Ik zal vanavond voor jou bidden! God houdt je vast, jouw geloof is al in werking gezet door je op dit forum aan te melden, want je bent op zoek! En zie: Er zijn mensen die op jou reageren.. dat is niet zomaar iets! Een simpel gebed voor jou:

"God, help me alstublieft Amen"
Wees niet bang, laat maar komen... God ziet jou!

Gods Zegen voor jou!

[Riemer Lap]

quote:

herfst schreef op 15 mei 2010 om 14:23:
Hallo, ik ben een vrouw van 36 jaar en heb op mijn 17e belijdenis gedaan. Wegens omstandigheden ga ik nu al jaren niet meer naar de kerk.Ik weet niet eens meer hoe ik moet bidden en de Bijbel raak ik niet meer aan maar ligt onder een laag stof.Ik probeer het wel maar het lukt me niet.
Ik zou graag rust voelen om weer tot God te komen maar ik weet niet hoe.
Mijn zaklamp is leeg en ik weet niet hoe ik de batterijen moet vervangen.Heeft iemand hier ervaring mee of gehad?

genoeg maar ik wil daar niet online over delen, je mag me mailen maar hier zal ik er niet over uitwijden.

[herfst]

hartverwarmende reacties allemaal. Ik ben dankbaar dat ik mag delen en mag ontvangen hierin. Het is een verstikkend gevoel niet meer te kunnen voelen en ervaren in geloof. Ik weet dat ik geloof maar ik voel het niet ervaar het niet.Ik mis het heel erg en ook de gesprekken. Ik ga proberen, hoe eng ook, mijn handen te vouwen.

[gaitema]

Voelen en ervaren. Bij mij voelt dat niet als iets buitengewoons, maar is het vaak een kwestie geweest van angsten overwinnen. Angsten om er alleen voor te staan en voor de toekomst. Door langzamerhand het besef dat God wel met me meegaat, overwin ik (God helpt) die angst.

[herfst]

Hoi Gait, Je slaat de spijker op z'n kop. Angsten en moeilijk te overwinnen.
Maar hoe overwin jij die dan? Door het juist te doen? Een teen buiten boord durven steken?

[gaitema]

Ik denk het wel. Zo ervaar ik het wel.
Ik durfde bijvoorbeeld niet eerlijk er voor uit te komen op het werk dat ik een christen ben. Op een gegeven moment zeg ik het toch maar en vallen de reacties nog mee. Vaak reageren ze dan wat grappig erop. Slechts een enkeling kan eens een keer moeilijk doen. Want ja: er zijn ook moslims en die worden nog steeds door de meerderheid ook geaccepteerd.

En dan kan het maar zo wezen dat iemand met vragen over je geloof naar je toe komt. Zo vroeg een collega eens naar wat ik nu precies geloofde over Jezus' kruisdood, omdat hij van me begreep dat ik (in zijn woorden, en dat kan wel eens kloppen) wel een beetje christelijk ben. Hij wilde het begrijpen, omdat hij van huis uit met niets opgegroeid was. Niet dat hij nu wilde bekeren of zo, maar gewoon ons geloof wilde snappen.

Dat zijn leuke dingen. Soms moet je net over je angst heen stappen en iets doen uit vertrouwen dat God je misschien wel zou kunnen helpen.

Op die manier kwam ik met een moslim van de week nog in gesprek over de bijnadoodervaring van mijn tante. Gewoon doen en zo sluw als een vos en zo listig als een slang te werk gaan.

In dit geval had ik het gewoon over de ervaring, zonder over Jezus direct te beginnen. Hij weet zelf wel dat ik als Nederlander wellicht christen moet zijn. En het viel goed. Deze ervaring leende zich daar ook voor omdat het enige wat mijn tante er over zei was (met een stralend gezicht) "nu weet ik het zeker, er is één God!" Die zelfde nacht overleed ze.

Hij luisterde boeiend en zei: "en nu hopen dat we aan de goede kant van de hemelpoort belanden." (een zeer onïslamitische opmerking trouwens, want moslims noemen het een rust, geen hemel. Dus hij gebruikte bewust een christelijke term, al is hij een Marokkaan)

Ik dacht toen aan een bijbeltekst waarin geschreven staat dat God via zijn Geest ook door mensen heen werkt via de geweten, ook door hen die zelf  Hem nog niet kennen en daarop zei ik: "ik geloof dat je jouw hart moet volgen. Je moet dat volgen waarvan jij denkt dat het de goede weg is."

Zo wees ik hem op zijn geweten waardoor God hem ook aanspreken kan.

Ik had me ook kunnen tegenhouden door angst, maar toen hij zelf aan me vroeg: "heb jij wel eens een bijnadoodervaring gehad?"omdat hij dat zelf heeft gehad, werd ik opeens scherp en dacht ik: "dit is een kans."

Het is dus vaak een verrassing en een overwinning van de kleine dingen om mee te beginnen
Het mooie was dat hij het kennelijk ook direct in de praktijk bracht wat ik zei, want hij vroeg aan het einde van de werkdag (omdat ik anders vanuit Nijverdal helemaal naar Almelo moet) of hij voor mij het urenbriefje bij het uitzendbureau zou inleveren. Dat vraagt direct trouwens ook weer om vertrouwen. Vertrouw ik hem? Ik heb het hem meegegeven. Ik vertrouw hem wel.

[Annemarieke]

Hoi,

Ik blijf voor je bidden! Je mag je laten dragen!
Dit hele bekende gedichtje (wellicht ken je het wel) vond ik voor jou!

Voetstappen in het zand..

Ik droomde eens en zie
ik liep aan 't strand bij lage tij.
Ik was daar niet alleen,
want ook de Heer liep aan mijn zij.

We liepen samen het leven door,
en lieten in het zand,
een spoor van stappen; twee aan twee,
de Heer liep aan mijn hand.

Ik stopte en keek achter mij,
en zag mijn levensloop,
in tijden van geluk en vreugde,
van diepe smart en hoop.

Maar als ik het spoor goed bekeek,
zag ik langs heel de baan,
daar waar het juist het moeilijkst was,
maar één paar stappen staan.

Ik zei toen "Heer waarom dan toch?
Juist toen ik U nodig had,
juist toen ik zelf geen uitkomst zag,
op het zwaarste deel van mijn pad..."

De Heer keek toen vol liefde mij aan,
en antwoordde op mijn vragen;
"Mijn lieve kind, toen het moeilijk was,
toen heb ik jou gedragen..."


houd moed!

[drentenaar]

Dit bekende gedicht, wordt hier te lande toegeschreven aan Mary Stevenson (1922- 1999)
en zou dateren uit 1936. Het heeft vele varianten.
Een heel bekende - aan te treffen op veel aandachtskaarten - is
'Waar was U, God?'.
In een seculiere versie wordt 'de Heer' vervangen door 'Helper'.

Overigens is dit gedicht afkomstig uit de kringen van Bahaí wereldreligie.
In Nederland is het in 1999 'ontdekt' door Ichthus Gifts, een bedrijf dat  'christelijke geschenken' verkoopt.
Deze firma liet dit gedicht bewerken tot een Nederlandse tekst,
die sindsdien in orthodoxe kring z'n tienduizenden verslaat.

[farao]

herfst, God wil je Zijn liefde laten zien en wil de pijn in je linkerhand wegnemen. In de naam van Jezus. Je bent gezegend en God verlangd naar je, Hij ziet je en hoort je!

[gaitema]

Dit bevestigd voor mij helemaal dat alles door elkaar loopt in de christelijke wereld. Des te raadselachtiger is God.

[Riemer Lap]

quote:

drentenaar schreef op 16 mei 2010 om 20:46:
Dit bekende gedicht, wordt hier te lande toegeschreven aan Mary Stevenson (1922- 1999)
en zou dateren uit 1936. Het heeft vele varianten.
Een heel bekende - aan te treffen op veel aandachtskaarten - is
'Waar was U, God?'.
In een seculiere versie wordt 'de Heer' vervangen door 'Helper'.

Overigens is dit gedicht afkomstig uit de kringen van Bahaí wereldreligie.
In Nederland is het in 1999 'ontdekt' door Ichthus Gifts, een bedrijf dat  'christelijke geschenken' verkoopt.
Deze firma liet dit gedicht bewerken tot een Nederlandse tekst,
die sindsdien in orthodoxe kring z'n tienduizenden verslaat.

offtopic:Ik vond het al helemaal niets en snap nu waarom
In de psalmen lezen we dat God ons draagt, dat wij in Zijn handen geschreven staan.
Nergens lezen we dat God naast ons loopt meen ik maar daar mag correctie op toegepast worden.
Geloven is niet wandelen naast God maar je gedragen voelen door Hem.
En dat is soms best wel moeilijk!

[gaitema]

Het is maar welk beeld je gebruikt, want Henoch wandelde met God

[Riemer Lap]

quote:

gaitema schreef op 17 mei 2010 om 00:27:
Het is maar welk beeld je gebruikt, want Henoch wandelde met God

Zegt niets over al dan niet gedragen worden.
Als ik met mijn kleine kind wandel kan hij gerust op mijn schouders zitten immers?

[gaitema]

Het was ook een woordspeling. Ik moest eigenlijk denken aan het beeld van de arend dat zweeft op de wind. Hij vliegt, maar wordt gedragen door Gods Geest

[Annemarieke]

Wat mij betreft mag iedereen er van vinden wat je er van vindt. God wil je "dragen" als je het moeilijk hebt, daar mag je op vertrouwen. Het is niet de discussie volgens mij.
Het gaat hier nog steeds om een een vrouw van 36 jaar die rust wil voelen...
Dit soort discussies maakt mij in ieder geval alleen maar onrustig, en dat was nou niet de bedoeling van het plaatsen van het gedicht.

en ik ben het eens met "zeg maar Gait" het is een woordspeling, en ja: die arend vind ik zelf ook prachtig, het is Gods geest!

[herfst]

Het gedicht ken ik en het is heel lang mijn 'iedere dag moment'geweest om te lezen. Ik vind het prachtig en ontroerd me nog steeds. Ik ben enorm blij dat ik in dit forum terecht ben gekomen. Vanmorgen heb ik in de trein een boek mee genomen die ik op mijn belijdenis doen heb gekregen. Het heet "Leren Bidden" Ik verlang ernaar om dit weer te kunnen en er vertrouwen in te krijgen dat het lukt. Zoveel angst om afgewezen te worden door God is sterk aanwezig. Maar als ik dan het bovenstaande gedicht weer lees dan kan ik tot mijn eigen schrik voelen dat het lijkt alsof de Here een vriend is die me nooit in de steek heeft gelaten maar samen met me deze weg loopt en heeft gelopen. Misschien mag ik het zo niet zeggen maar ik laat nu mijn gevoel even spreken. Vanmorgen vroeg onderweg naar de trein, toen de zon opkwam, heb ik voor het eerst weer een paar woorden kunnen zeggen tegen God.
Ik hoop dat ik psalm 139 binnenkort weer kan lezen en de woorden kan laten doordringen.

[Antonius]

quote:

herfst schreef op 17 mei 2010 om 14:42:
Vanmorgen vroeg onderweg naar de trein, toen de zon opkwam, heb ik voor het eerst weer een paar woorden kunnen zeggen tegen God.
Ik hoop dat ik psalm 139 binnenkort weer kan lezen en de woorden kan laten doordringen.

Een goed begin is het halve werk. Hoe is het boek. ik hoop dat de woorden van deze psalm tot jou gaan spreken.

[Annemarieke]

quote:

herfst schreef op 17 mei 2010 om 14:42:
Ik verlang ernaar om dit weer te kunnen en er vertrouwen in te krijgen dat het lukt. Zoveel angst om afgewezen te worden door God is sterk aanwezig.

Jouw verlangen om vertrouwen te krijgen is prachtig! Jij bent een kind van God en God is op dit moment met jou "aan het werk" Ik geloof niet in toeval. Ik geloof dat God plan heeft met een ieder dat je soms heel diep moet gaan om opnieuw vertrouwen te krijgen. Voor mij is dit heel herkenbaar. Ik vind het dapper dat je je gevoel laat spreken en dat je het boek "leren bidden" weer gevonden hebt.
Hoewel ik vind dat boeken soms ook erg ingewikkeld kunnen zijn. Een gebed tot God kan prachtig geformuleerd zijn, maar God kent jou als mens en ziet jouw worsteling, daarom is een kort gebed zoals bv: "God wilt u mij helpen? God wilt u me kracht geven en moed geven om rust te voelen" al een gebed tot God. Je mag Gods liefde en trouw aannemen uit genade, elke keer weer, wat er ook gebeurd is!

Psalm 139 is prachtig en ik heb het net gelezen, dat raakt mij, ook al je zegt dat je het binnenkort hoopt te lezen. Daar zal ik voor bidden!
Gods zegen!

[gaitema]

Bidden is praten met God. Je kunt ook door de keuken lopen en met Hem in gedachten met de dag bezig zijn. zo van: "Hmmm Pa, ik kan zo genieten van die Thee hé."

Het hoeft niet altijd iets vragen of ergens voor danken zijn. Hij is je Pa, je kan gewoon tegen Hem aan kletsen

Dat is ook de reden waarom Hij zoveel van de mensen houdt, ondanks de ellende waar ze zichzelf in werken, Hij blijft hun Pa en wil er alles aan doen om Zijn kinderen weer thuis te brengen, zodat ze weer bij Hem kind aan huis kunnen zijn.

[gaitema]

Wat trouwens ook zo is. In de bijbel staat dat we parels zijn in Gods handen. Zo ziet God ons.

[Qohelet]

Herfst,

Hier zijn een paar nieuw-testamentische beloften die altijd een grote indruk op mij maken als het gaat om hoe moeilijk bidden kan zijn.

Jacobus 1, het begin: als je wijsheid tekort komt, mag je daar God om vragen, en hij geeft graag en royaal.

Romeinen 8, in het midden: wij weten vaak niet wat wij bidden moeten, maar de Geest, die de diepten van God kent, bidt met onze geest, met onuitsprekelijke zuchten.

[small brother]

quote:

drentenaar schreef op 16 mei 2010 om 20:46:
Overigens is dit gedicht (Voetstappen in het zand / waar was u O God)
 afkomstig uit de kringen van Bahaí wereldreligie.

Denk je dat of weet je dat? Het lijkt mij dat dit geen feit is.. >informatie.
Hoe het ook zij (interessant is het niet), de suggestie dat het niet een bijbels beeld geeft klopt zeker niet.
Psalm 68:20 (niet-canonieke toevoeging 21e eeuw) Geprezen zij de Heer, dag aan dag, deze God draagt ons en redt ons, sela.

Jesaja 46
Hoor naar Mij, o huis van Jakob,
en het ganse overblijfsel van het huis Israëls!
die van Mij gedragen zijt van den buik aan,
en opgenomen van de baarmoeder af.
En tot den ouderdom toe zal Ik
Dezelfde zijn,
ja, tot de grijsheid toe zal Ik
ulieden dragen;
Ik heb het gedaan, en
Ik zal u opnemen,
en Ik zal dragen en redden.

Dus het gedicht biedt een gewoon bijbels beeld voor de zorg van onze God voor ons, (juist) ook als wij het even niet zien.

Dat was even terzijde,
terug naar het onderwerp: nog een paar mooie gedichten vind je via het plaatje.
Gedichten van Willy Kersseboom
Bidden is veel meer dan knielen
En je handen vouwen voor gebed
Bidden is niet enkel je ogen sluiten
Je hart wordt voor God opengezet.

Bidden is langs donkere wegen
Zoeken naar een brandend licht
Bidden is met God te praten
Waardoor je hart weer wordt verlicht.

Bidden is in stilte praten
Spreken tot de almachtige Heer
Bidden is door tranen heen, te zingen
Want God luistert naar je, keer op keer.

Bidden is in stil vertrouwen
Geloven, dat de Heer je altijd hoort
Bidden is het zeker weten
Dat God je gebed heeft aangehoord.

Willy Kersseboom

[Annemarieke]

Door de reacties op dit forum ervaar ik de grootheid van God! Wat mooi dat iedereen zulke mooie gedichten plaatst. Ook mij geeft dat kracht en dan ervaar ik God echt dichtbij!

[herfst]

Prachtig gedicht small brother.Sinds ik mijn bericht heb geplaatst op het forum merk ik nu al meer rust sinds hele lange tijd. Ik ben heel heel dankbaar dat God dit geeft.  Het boek Leren Bidden geeft ook kracht.Ik ben het wel eens dat de voorgedrukte woorden van een gebed mij minder betrokken maken in gevoel en gedachten dan zelf woorden zeggen die uit mijn hart komen. Toch is de angst aanwezig dat mijn woorden niet goed zijn. Gestuntel tot en met. De angst bekruipt me ook dat ik heel heel diep door de knieen moet gaan om God te laten zien dat ik er een zootje van heb gemaakt door me van Hem af te wenden. Wat is het moeilijk om te vertrouwen......

[gaitema]

Ik weet niet of dat typisch gereformeerd is of zo, maar die angst ken ik ergens ook. Al moet ik er dan altijd aandenken dat het nogal onnozel is. God vraagt je immers om wat er in je hart speelt en niet om wat je met de mond uitspreekt. Al bid je niet, Hij weet nog wat er in je om gaat. En als dan de Heilige Geest mee bid, dan zit het wel snor

[Piebe]

quote:

herfst schreef op 16 mei 2010 om 08:44:
hartverwarmende reacties allemaal. Ik ben dankbaar dat ik mag delen en mag ontvangen hierin. Het is een verstikkend gevoel niet meer te kunnen voelen en ervaren in geloof. Ik weet dat ik geloof maar ik voel het niet ervaar het niet.Ik mis het heel erg en ook de gesprekken. Ik ga proberen, hoe eng ook, mijn handen te vouwen.

Probeer eens niet te vertrouwen op je gevoel, want gevoelens kunnen zeer bedrieglijk zijn. Ben je nooit eens verliefd geweest en voelde het niet goed tot je liefde onbeantwoord bleek? Dat goede gevoel bleek dus een illusie en dat werkt beide kanten op. Een slecht gevoel kan ook een illusie zijn en zegt niks over je geloof. Ik worstel daar overigens ook wel eens mee en dan bedenk ik me weer dat nergens staat dat het goed moet voelen.

[Mellon]

quote:

Piebe schreef op 19 mei 2010 om 16:51:
[...]

Probeer eens niet te vertrouwen op je gevoel, want gevoelens kunnen zeer bedrieglijk zijn. Ben je nooit eens verliefd geweest en voelde het niet goed tot je liefde onbeantwoord bleek? Dat goede gevoel bleek dus een illusie en dat werkt beide kanten op. Een slecht gevoel kan ook een illusie zijn en zegt niks over je geloof. Ik worstel daar overigens ook wel eens mee en dan bedenk ik me weer dat nergens staat dat het goed moet voelen.

Gevoelens zijn geenszins bedrieglijk. Ik zou geen waardeoordeel over gevoelens geven. Ze zijn er, en ze zijn wat ze zijn. (Als je immers de oorzaak ervan niet achterhaalt, door ze te negeren, kun je ze ook niet aanpakken.) Wat ik wel met je eens ben is dat gevoelens tegenwoordig als maatstaf worden genomen voor je handelen en dat lijkt me niet gezond.

Als je gevoelens je in de weg zitten, is het van belang dat je God zoekt door gebed en bijbellezen. Hij zet al je moeilijke, beklemmende en belemmerende gevoelens graag op z'n klussenlijst, zoals iemand het vandaag tegen me zei.

[Annemarieke]

quote:

Piebe schreef op 19 mei 2010 om 16:51:
[...]

Probeer eens niet te vertrouwen op je gevoel, want gevoelens kunnen zeer bedrieglijk zijn. Ben je nooit eens verliefd geweest en voelde het niet goed tot je liefde onbeantwoord bleek? Dat goede gevoel bleek dus een illusie en dat werkt beide kanten op. Een slecht gevoel kan ook een illusie zijn en zegt niks over je geloof. Ik worstel daar overigens ook wel eens mee en dan bedenk ik me weer dat nergens staat dat het goed moet voelen.

Ik ben het niet eens met bovenstaande stukje. gevoelens zijn oprecht. Soms doen gevoelens pijn, soms zijn gevoelens heftig of juist super fijn. Als je op dit moment nog geen vertrouwen voelt is dat niet erg. Een gevoel kan je niet zomaar oproepen of negeren. Geef het tijd.. ook mag je tijd nemen om weer dichter bij God te komen, dat kan stapje voor stapje groeien, het hoeft niet in een sneltrein vaart. God zal jouw leiden en God houdt jou vast, Hij is met jou aan het werk, geeft je steeds een stukje meer waardoor je vertrouwen zal groeien en ze dat vertrouwen ook zult gaan voelen en durven voelen.
Ik ken super mooi filmje op Youtube, die zou echt voor jou van toepassing zijn. Ik zal kijken of ik 'm aan je mailen kan.
En ik bid vanavond weer voor jou! Alles op z'n tijd!

[Annemarieke]

quote:

Annemarieke schreef op 19 mei 2010 om 18:36:
[...]

Ik ken super mooi filmje op Youtube, die zou echt voor jou van toepassing zijn. Ik zal kijken of ik 'm aan je mailen kan.

Ik weet niet hoe ik 'm op dit forum kan zetten, maar het filmpje staat op www.youtube.nl typ in: "vlinder" en zie het is het 2e filmpje dat heet: kijk maar gewoon.. die is echt prachtig.

[Piebe]

quote:

Mellon schreef op 19 mei 2010 om 17:15:
[...]


Gevoelens zijn geenszins bedrieglijk. Ik zou geen waardeoordeel over gevoelens geven. Ze zijn er, en ze zijn wat ze zijn. (Als je immers de oorzaak ervan niet achterhaalt, door ze te negeren, kun je ze ook niet aanpakken.) Wat ik wel met je eens ben is dat gevoelens tegenwoordig als maatstaf worden genomen voor je handelen en dat lijkt me niet gezond.

Als je gevoelens je in de weg zitten, is het van belang dat je God zoekt door gebed en bijbellezen. Hij zet al je moeilijke, beklemmende en belemmerende gevoelens graag op z'n klussenlijst, zoals iemand het vandaag tegen me zei.

Heb je ook gelet om de nuances? Wat ik enkel zeg is dat gevoelens bedrieglijk kunnen zijn en dat geloven niet altijd goed hoeft te voelen. Of twijfel jij helemaal nooit? Dat is toch ook geen fijn gevoel? Tweestrijd en angst?

[Piebe]

quote:

Annemarieke schreef op 19 mei 2010 om 18:36:
[...]


Ik ben het niet eens met bovenstaande stukje. gevoelens zijn oprecht.

Dat hoeft niet altijd, want gevoelens kunnen ook beïnvloed worden door mensen. We kunnen elkaar een goed gevoel geven en elkaar krenken, maar als ik je kwets dan doe ik iets verkeerd en zijn je nare gevoelens in feite ongegrond en niet oprecht. Als jij je verdrietig voelt, dan zegt dat toch niets over je geloof? Wanneer we zo redeneren wordt een mens alleen maar verdrietiger toch?

quote:

Soms doen gevoelens pijn, soms zijn gevoelens heftig of juist super fijn. Als je op dit moment nog geen vertrouwen voelt is dat niet erg. Een gevoel kan je niet zomaar oproepen of negeren. Geef het tijd.. ook mag je tijd nemen om weer dichter bij God te komen, dat kan stapje voor stapje groeien, het hoeft niet in een sneltrein vaart. God zal jouw leiden en God houdt jou vast, Hij is met jou aan het werk, geeft je steeds een stukje meer waardoor je vertrouwen zal groeien en ze dat vertrouwen ook zult gaan voelen en durven voelen.

Voor jou is vertrouwen een gevoel, vind ik trouwens mooi, maar is dat ook wat Herfst mist? Misschien heeft zij wel vertrouwen, maar voelt ze zich leeg vanwege andere redenen.

[small brother]

quote:

Annemarieke schreef op 19 mei 2010 om 18:36:

quote:

Piebe schreef:
Probeer eens niet te vertrouwen op je gevoel, want gevoelens kunnen zeer bedrieglijk zijn

Ik ben het niet eens met bovenstaande stukje. gevoelens zijn oprecht.

Misschien helpt het als we gevoelens onderscheiden van emotie. Als je diepe gevoelens voor iemand koestert, dan weet je en mag je vertrouwen dat het echt is. Maar emotie is het beeld dat ook het kaarsje op het plaatje laat zien. Als een koude windvlaag langskomt kan het kaarsje maar zo uit zijn. Emotie komt op en kan ons om het hart slaan. Positief, en ook negatief. Emotie kan tegen onze wil ingaan, of tegen het redelijke, of tegen het geloof. Want emotie overvalt en is er gewoon.

Emotie is het moment van beleven. Emotie verwaait als er geen voeding komt en geen groei plaats vindt. Maar de gevoelens gaan (groeien) dieper en bouwen een zachte maar sterke band tussen het hart en het hoofd.
En binnen die context is het goed, en nodig, en steunend, als we emotie toestaan en ons eraan koesteren. En om ook de emotie te beschermen en richting te geven.

Omgekeerd zijn de sterkste emoties ook mijlpalen van diepere gevoelens. Houd vast aan de eerste liefde die je had bij je bekering, zegt de bijbel. Dat is de emotie die je moet vasthouden en waaruit je kunt putten ook in latere tijden van andere emoties.
 
Jezus zegt: Blijft in Mij, en Ik blijf in u. Gelijk de rank geen vrucht kan dragen van zichzelf, als zij niet in den wijnstok blijft; alzo ook gij niet, zo gij in Mij niet blijft.

[Piebe]

quote:

small brother schreef op 19 mei 2010 om 21:00:
[...]
 
Misschien helpt het als we gevoelens onderscheiden van emotie.

Goed punt, ik denk dat het zeker helpt als we ze categoriseren, maar wat dacht je van gevoelens onderscheiden tussen geestelijk en vleselijk? Paulus schreef wat de werken van het vlees zijn:

'De werken van het vlees nu zijn openbaar; welke zijn overspel, hoererij, onreinheid, ontuchtigheid, Afgoderij, venijngeving, vijandschappen, twisten, afgunstigheden, toorn, gekijf, tweedracht, ketterijen' (Gal 5,19-20)

Indien wij jaloers, afgunstig, of nijdig zijn, dan weten we dat het verstandig is om pas op de plaats te maken en voorzichtigheid in acht te nemen, want dit zijn werken van het vlees. Op zulke momenten worden wij door ons eigen fysieke lichaam verzocht en is het raadzaam om die gevoelens te negeren tot ze vlieden.

[Annemarieke]

quote:

Piebe schreef op 19 mei 2010 om 21:19:
[...]

Indien wij jaloers, afgunstig, of nijdig zijn, dan weten we dat het verstandig is om pas op de plaats te maken en voorzichtigheid in acht te nemen, want dit zijn werken van het vlees. Op zulke momenten worden wij door ons eigen fysieke lichaam verzocht en is het raadzaam om die gevoelens te negeren tot ze vlieden.

Ik vind dit een zeer rationele gedachte en rationeel gezien zeg ik "ja" dat is zo. Maar het tegen houden van ook negatieve emoties kan erg veel innerlijke schade oplopen. Daarom is het naar mijn mening juist goed om eens flink nijdig te zijn, als we daarna onze fouten maar kunnen verantwoorden. Want een opgekropte emotie kan later leiden tot psychische problemen. En iemand die geremd wordt door het tonen van emoties kan naar mijn idee zich zelf niet zijn. Misschien geen christelijke benadering, maar ieder mens heeft emoties en ook onprettige emoties. Door die te kunnen uiten kan je meestal daarna ook weer rust vinden, zeker als je God daarbij om hulp vraagt. Ik vind niet dat je het dan ook alleen moet doen, juist niet, en juist in zo'n situatie als het moeilijk, pijnlijk of heftig wordt, omhoog kijken en God om hulp vragen. Dan mag je vertrouwen dat God je weer rust brengt. ik ervaar dat zelf heel sterk en ik weet zeker dat dat niet van mj komt maar van God.

[Piebe]

quote:

Annemarieke schreef op 19 mei 2010 om 21:38:
[...]


Ik vind dit een zeer rationele gedachte en rationeel gezien zeg ik "ja" dat is zo. Maar het tegen houden van ook negatieve emoties kan erg veel innerlijke schade oplopen. Daarom is het naar mijn mening juist goed om eens flink nijdig te zijn, als we daarna onze fouten maar kunnen verantwoorden. Want een opgekropte emotie kan later leiden tot psychische problemen. En iemand die geremd wordt door het tonen van emoties kan naar mijn idee zich zelf niet zijn. Misschien geen christelijke benadering, maar ieder mens heeft emoties en ook onprettige emoties. Door die te kunnen uiten kan je meestal daarna ook weer rust vinden, zeker als je God daarbij om hulp vraagt. Ik vind niet dat je het dan ook alleen moet doen, juist niet, en juist in zo'n situatie als het moeilijk, pijnlijk of heftig wordt, omhoog kijken en God om hulp vragen. Dan mag je vertrouwen dat God je weer rust brengt. ik ervaar dat zelf heel sterk en ik weet zeker dat dat niet van mj komt maar van God.

Gevoelens kan je niet tegenhouden en mijn ratio en gevoel zitten vaker niet dan wel op een lijn, doch wat ik probeer te zeggen is dat we gevoelens uit het vlees wel kunnen herkennen en zodoende er makkelijker mee om kunnen gaan. Wanneer je jaloers bent en je bent je er niet bewust van waar dat gevoel vandaan komt, dan kan het wel echt lijken en een sneeuwbaleffect teweeg brengen.

[small brother]

quote:

Piebe schreef op 19 mei 2010 om 21:19:
Wat dacht je van gevoelens onderscheiden tussen geestelijk en vleselijk?

Jawel, zeker; maar aan de oppervlakte kun je daarmee flink de mist in gaan. Ik geloof dat onlangs al voorbeelden zijn genoemd waarin het gevoel heel goed kan zijn, en ook de geestelijkheid buiten kijf; maar waarbij sommigen toch zeggen: dit is niet de Heilige Geest en dit is niet geestelijk. Uiteindelijk moet je toch door die eerste laag heen en de emotie toetsen aan de liefde, dat is aan de bijbel en aan het gelovig onderzoekend hart. En dat was ook jouw punt geloof ik. En dan ontdek je of het geestelijk is, of misschien toch vleselijk. En soms kan iets heel vleselijk lijken maar bij nader onderzoek gevoed te worden door een dieper geloof en vertrouwen.

Dus waar emotie en diepe gevoelens het onderscheid proberen te benoemen tussen oppervlakte en diepere zaken; lijkt het onderscheid tussen vleselijk en geestelijk meer een onderscheid te zijn juist binnen die diepere laag.

[Piebe]

quote:

small brother schreef op 19 mei 2010 om 21:48:
[...]
Jawel, zeker; maar aan de oppervlakte kun je daarmee flink de mist in gaan. Ik geloof dat onlangs al voorbeelden zijn genoemd waarin het gevoel heel goed kan zijn, en ook de geestelijkheid buiten kijf; maar waarbij sommigen toch zeggen: dit is niet de Heilige Geest en dit is niet geestelijk. Uiteindelijk moet je toch door die eerste laag heen en de emotie toetsen aan de liefde, dat is aan de bijbel en aan het gelovig onderzoekend hart. En dat was ook jouw punt geloof ik. En dan ontdek je of het geestelijk is, of misschien toch vleselijk. En soms kan iets heel vleselijk lijken maar bij nader onderzoek gevoed te worden door een dieper geloof en vertrouwen.

Dus waar emotie en diepe gevoelens het onderscheid proberen te benoemen tussen oppervlakte en diepere zaken; lijkt het onderscheid tussen vleselijk en geestelijk meer een onderscheid te zijn juist binnen die diepere laag.

Ja, de liefde is de enige van de gaven Gods die voor eeuwig blijft schreef Paulus. Dat heeft me geraakt en ik realiseer me hoe waar en een wat een wonder dat is. Liefde is een wonder waar we ons in verblijden en een wonder wat geloochend kan worden zoals Jezus' vijanden de wonderen die hij verrichtte loochenden. Liefde is God, het bewijs dat we liefhebben is het bewijs dat God bestaat. Er is geen enkel misverstand dat het geloof in de eerste plaats gaat om liefde. Ik weet dat, beken dat maar toch schiet ik te kort.

[small brother]

quote:

Piebe schreef op 19 mei 2010 om 22:08:
Ja, de liefde is de enige van de gaven Gods die voor eeuwig blijft schreef Paulus. Dat heeft me geraakt en ik realiseer me hoe waar en een wat een wonder dat is. Liefde is een wonder waar we ons in verblijden en een wonder wat geloochend kan worden zoals Jezus' vijanden de wonderen die hij verrichtte loochenden. Liefde is God, het bewijs dat we liefhebben is het bewijs dat God bestaat. Er is geen enkel misverstand dat het geloof in de eerste plaats gaat om liefde. Ik weet dat, beken dat maar toch schiet ik te kort.

quote Qohelet schreef op 18 mei 2010 om 14:25:

Jacobus 1, het begin: als je wijsheid tekort komt, mag je daar God om vragen, en hij geeft graag en royaal.

Romeinen 8, in het midden: wij weten vaak niet wat wij bidden moeten, maar de Geest, die de diepten van God kent, bidt met onze geest, met onuitsprekelijke zuchten.

[Mellon]

quote:

Piebe schreef op 19 mei 2010 om 20:35:
[...]

Heb je ook gelet om de nuances? Wat ik enkel zeg is dat gevoelens bedrieglijk kunnen zijn en dat geloven niet altijd goed hoeft te voelen. Of twijfel jij helemaal nooit? Dat is toch ook geen fijn gevoel? Tweestrijd en angst?

Hm. Ik zal even wat uitgebreider reageren. Globaal gesproken gaan moderne mensen vaak af op hun gevoel. Iets 'voelt goed' of niet. Dat vind ik geen goede aanpak. Je moet je gevoel nog analyseren met je verstand. Beetje een extreem voorbeeld: je moet een noodzakelijke operatie ondergaan. Dat voelt allicht niet goed, maar je weet met je verstand wel dat het wel goed voor je is.

Als tegenreactie zie je vaak dat mensen (ik heb het veel bij christenen gezien) het gevoel gaan afdoen als iets negatiefs of er negatieve eigenschappen aan toedichten. Met andere woorden: op je gevoel moet je maar liever helemaal niet letten. Je kunt er niet op vertrouwen.

Ook dat lijkt me geen goede zaak. Like it or not, God heeft ons als gevoelsmensen geschapen.  Ons gevoel zegt ons vaak veel ware dingen over ons zelf. In het geval van herfst kan dat ook zo zijn. Maar God heeft ons ook als rationele mensen geschapen. Dat moet je ook recht doen.

Jij vraagt je terecht af of herfst de juiste conclusies verbindt aan zijn/haar gevoel. Ik ook. Herfst kijkt vanuit zijn/haar gevoelens naar God en kleurt daarmee een eventuele reactie van God al in. In de bijbel valt juist te lezen dat God verloren kinderen met open armen ontvangt. De hele bijbel door neemt God zondaren aan in genade. Denk aan David. Denk aan de vele zondaren met wie Jezus zich ophield. De genade en liefde van God gelden ook voor herfst, wat hij of zij er ook bij voelt. Wie God zoekt, zal hem vinden, heeft hij belooft. Je verstand zegt het je, herfst. Neem het maar aan.

Als herfst vanuit zijn/haar gevoel blijft kijken, blijft hij/zij dus hangen in een beeld van God dat niet klopt. Maar dat wil niet zeggen dat je je gevoelens overboord moet zetten, of als negatief moet zien. De gevoelens zeggen juist iets over herfst zelf (niet over God).

Nuances? Dit zijn nuances. Het is lastig te begrijpen, maar wel nodig. Je moet je verstand gebruiken, wij en herfst.

Er is geen reden om gevoelens bedrieglijk te noemen. De gevoelens van herfts moeten gehoord en gehonoreerd worden, maar dan wel op een goede manier en niet als projectie op God.

Wie gevoel of verstand weglaat, laat maar een half mens over. Gevoelens compliceren de zaken vaak, dat is waar. Mja. Voor vragen en opmerkingen kun je het beste contact opnemen met God.

[Piebe]

Wat ik heb gezegd is afkomstig uit de Bijbel, want Paulus heeft ons de werken van het vlees bekend gemaakt waar bijvoorbeeld jaloezie en afgunst onder vallen en als jij dergelijke gevoelens niet als bedrieglijk ziet, dan bedrieg je jezelf vrees ik.

[Mellon]

quote:

Piebe schreef op 20 mei 2010 om 11:47:
Wat ik heb gezegd is afkomstig uit de Bijbel, want Paulus heeft ons de werken van het vlees bekend gemaakt waar bijvoorbeeld jaloezie en afgunst onder vallen en als jij dergelijke gevoelens niet als bedrieglijk ziet, dan bedrieg je jezelf vrees ik.

Piebe, je kunt wel denken dat krachtige taal een probaat middel is tegen ongewenste gevoelens, maar zo werkt het mijns inziens niet. Je moet recht doen aan je eigen en andermans gevoelens, zonder toe te laten dat ze de overhand krijgen en ze je gaan regeren, zoals ik in mijn vorige post aangaf.

Ik vind dat er een hoop onzin wordt gezegd over gevoelens, met name in de kerk. Niemand is geholpen met ontkenning en negeren (op z´n zachtst gezegd).

Bovendien heb ik in mijn vorige post erkend dat gevoelens je op het verkeerde spoor kunnen zetten. Ik heb alleen de broodnodige nuance aangebracht.

Maar als jij vindt dat ik me laat bedriegen door mijn eigen gevoel, dan zij het zo.

[Piebe]

quote:

Mellon schreef op 20 mei 2010 om 12:13:
[...]


Piebe, je kunt wel denken dat krachtige taal een probaat middel is tegen ongewenste gevoelens, maar zo werkt het mijns inziens niet. Je moet recht doen aan je eigen en andermans gevoelens, zonder toe te laten dat ze de overhand krijgen en ze je gaan regeren, zoals ik in mijn vorige post aangaf.

Ik vind dat er een hoop onzin wordt gezegd over gevoelens, met name in de kerk. Niemand is geholpen met ontkenning en negeren (op z´n zachtst gezegd).

Bovendien heb ik in mijn vorige post erkend dat gevoelens je op het verkeerde spoor kunnen zetten. Ik heb alleen de broodnodige nuance aangebracht.

Maar als jij vindt dat ik me laat bedriegen door mijn eigen gevoel, dan zij het zo.

Nee ik heb niet gezegd dat jij je laat bedriegen hoor, ik zou niet durven, het enige wat ik zeg is dat gevoelens bedrieglijk kunnen zijn, zoals jaloezie, afgunst en nijdigheid.

[Mellon]

quote:

Piebe schreef op 20 mei 2010 om 12:23:
[...]

Nee ik heb niet gezegd dat jij je laat bedriegen hoor, ik zou niet durven, het enige wat ik zeg is dat gevoelens bedrieglijk kunnen zijn, zoals jaloezie, afgunst en nijdigheid.

Ik zal het nog één keer in andere woorden zeggen: ik ben het op zich niet oneens met je, maar ik vind dat we er op een andere manier over moeten praten. Anders help je niemand.

[Annemarieke]

Wanneer iemand aan geeft "de weg kwijt te zijn" zie ik het als Christene een verantwoordelijkheid voor je naaste te zorgen. Ik denk in zo'n geval aan:  iemand die het moeilijk heeft te vertellen over hoe liefdevol de Vader is en over dat Jezus de redder is voor mensen die ontspoort zijn en juist hun hulp bij God zoeken.
Wat zijn onze verantwoordelijkheden tov onze medemens? Wat kunnen wij doen om iemand steun te bieden?
Zelf vind ik bidden voor anderen heel mooi. Ik denk dat het goed is om vooral tijd te nemen en stap voor stap te doen.
Ik ben zelf tussen mijn 18e en 35e niet in de kerk geweest. Als je dan door een bepaalde situatie in je leven weer in contact komt met God dan is het heel fijn als anderen je daar op een rustige manier in proberen te ondersteunen. Bijvoorbeeld door iemand met iemand te praten, of uit te nodigen een keer samen naar een kerkdienst te gaan.
Dat vond ik toendertijd namelijk heel eng, om weer een dienst te bezoeken war je niemand (of bijna niemand kent).
Ik benieuwd naar wat jullie zouden doen en of je het ook een verantwoordelijkheid vindt die God aan ons geeft.

[Piebe]

Ik vind dat je alleen naar een dienst zou moeten gaan als je daar zin in hebt.