Onlangs werd door één van ons de volgende passage gepost:
'God is geen man, dat Hij liegen zou; of een mensenkind, dat Hij berouw zou hebben. Zou Hij zeggen en niet doen, of spreken en niet volbrengen?' Aldus bileam in Numeri 23:19. 'Berouw hebben; heeft tot gevolg het herzien van een oordeel en het veranderen van een plan. Het is nooit nodig, dat God zoiets doet. Want zijn plannen komen voort uit zijn alwetendheid, die verleden, heden en toekomst omspant.
(...)
Toch zijn er een aantal bijbelteksten, waarin van God gezegd wordt, dat Hij 'berouw heeft' (Gen. 6:6vv; 1 Sam 15:11; 2 Sam. 24:16; Jona 3:10; Joël 2:13vv). In elk van deze gevallen gaat het om een herziening van de manier, waarop God bepaalde mensen behandelt, in overeenstemming met de manier, waarop deze mensen reageren op Gods handelswijze. Er wordt echter niet gesuggereerd, datGod deze reactie niet voorzien zou hebben en er door verrast werd. Dat die reactie dus een streep door zijn eeuwige plan zou halen. Het feit dat God met een mens op een nieuwe manier wil omgaan wil nog niet zeggen, dat Hij zijn eeuwige plan nu veranderd heeft.
(Stukje uit "God leren kennen" van J.I. Packer)
In het kort gezegd beweert Packer dus, dat Gods berouw hoort bij Gods eeuwige plan?
Dit klinkt net zoiets als boos zijn op je kinderen omdat ze niet doen wat je zegt en ze om die reden het ziekenhuis in slaan. Vervolgens daar weer spijt van hebben en zeggen dat je dit nooit meer zult doen (vgl. Genesis 6:6 en Genesis 8:21), en er vervolgens bij beweren dat deze 2 vormen van berouw thuis horen in het Eeuwige plan van God (Packer).
Dit noemen ze "wringen". Dat betekent: het met elkaar in overeenstemming forceren van bijbelpassages waar dat gewoon niet kan.
Dit soort praktijken weerhoudt mensen ervan om hun vertrouwen op God te stellen.
Als je eerbied hebt voor je de bijbel doe je haar dit niet aan, maar erken je dat de bijbel door mensen geschreven is, die dus fouten kunnen maken.
Je wint daar respect mee voor de zaak waarvoor je staat.
je
Carl
