Het wordt een beetje afgezaagd, maar vrijdag was ik weer in Rotterdam. Cadeautjes kopen. Op metrostation Beurs vroeg een meisje of ze me enkele vragen mocht stellen over mijn reis met de metro, in het kader van een consumentenonderzoek van de RET. Hier had ik geen bezwaar tegen. Het bleek een hele waslijst te zijn. Bij een groot aantal vragen moest ik een cijfer geven. Of ik me veilig voel in de metro, of de metro schoon is, of ik het afgelopen jaar lastig ben gevallen in de metro, of de metro op tijd rijdt, etc. Over het laatste had ik geen mening, omdat ik nooit let op de metrotijden. Ik ga naar het metrostation en dan komt er vanzelf wel een metro. Omdat ik in een redelijk goed humeur was, ik het meisje aardig vond en ik me zelden druk maak over het OV, strooide ik met achten en negens. Als dank voor mijn medewerking kreeg ik van het meisje een rolletje pepermunt. Een kabouterrolletje.
Bij de uitgang (of ingang, het is maar hoe je het bekijkt) van het metrostation op het Beursplein – ik had het rolletje pepermunt al op – stond een dakloze bedelaar (Maarten heet hij geloof ik) die daar zijn vaste stek heeft. Onlangs schreef Hugo Borst in het AD een column over hem. Tragisch figuur. 48 jaar, alcoholist en al jaren levend op straat. Hoewel hij op een heel druk punt staat, zijn er niet veel mensen die hem wat geven. Ik vraag me af hier na die column verandering in is gekomen. Ik had helaas geen los geld op zak, anders had ik wel wat in z’n bekertje gestopt. De meeste mensen halen hun neus op voor daklozen en negeren hen. Er wordt gezegd dat wanneer je hen geld geeft, ze er drugs van kopen. Ik vraag me af of dit altijd zo is. Denk het niet. Hoewel Maarten naast eten en een slaapplaats natuurlijk ook zijn alcoholische versnaperingen moet bekostigen.
Mijn eerste doel was Mediamarkt. Ik wilde de cd-single ‘Voyageur’ van het gelijknamige Enigma-album hebben en de kans leek me het grootst dat ik hem bij deze grote multimediaboer zou vinden. Maar helaas… ze hadden ‘m niet. Ook niet bij de volgende drie cd-winkels die ik bezocht. Achteraf niet zo vreemd, want de single blijkt helemaal niet te zijn verschenen in Nederland. Nou ja, dan maar bij Amazon bestellen. Kost me wel het dubbele door de verzendkosten, grr. Waarom zoveel moeite voor een cd-single, zou je misschien zeggen. Geen hond die ze tegenwoordig nog koopt. Tsja, ik ben nu eenmaal Enigmafan en heb (bijna) alles van ze, inclusief alle cd-singles. Vaak staan er leuke remixen op, waarschijnlijk ook op Voyageur.
Ook bij boekenwalhalla Donner geweest. Voor m’n zus de nieuwe Isabel Allende gekocht, als dank voor haar hulp bij m’n scriptie. Ze fungeerde het laatste half jaar als mental coach en eindredacteur. Haar steun was broodnodig, want ik heb het heel lang niet zien zitten. Verder niets gekocht bij Donner. Knap van mezelf, want de verleidingen zijn er talrijk. Voor de tachtigste keer met ‘De Eeuw van mijn Vader’ in m’n handen gestaan, maar voor de tachtigste keer dit boek ook weer teruggelegd. Komt een andere keer wel. M’n oog viel ook op ‘Lelieblank, scharlaken rood’, waar Gesp het een tijd geleden over had. Wat een dikke pil is dat zeg, het water liep me in de mond.
Op weg naar m’n zus kwam ik langs Plato en ach, het kon geen kwaad om even binnen te kijken. Plato is een ouderwetse muziekwinkel zonder multimediafratsen. Het lijkt er trouwens op dat de platenmaatschappijen eindelijk eieren voor hun geld gekozen hebben. Veel cd’s zijn tegenwoordig maar een euro of 10, ook toptitels. Een goede zaak voor mensen die geen cd-brander hebben en wiens pc geen bijster groot geheugen heeft (zoals de mijne.) Op weg naar de uitgang toch nog een impulsaankoop gedaan: de cd ‘Familiar to Millions’ van
Oasis. Het is een live-cd met fragmenten van twee concerten die de band in 2000 in het Wembleystadion gaf.
Van Oasis was ik een jaar of 6 geleden nogal lijp. Het waren de hoogtijdagen van de Britpop en Oasis was het beste dat Britpop te bieden had. Vooral live vond ik ze erg goed. Bruisende rock ’n roll. Het album ‘What’s the Story (Morning Glory)’ is een van de best verkochte albums aller tijden in Engeland. Latere albums vond ik niet zo en Oasis boeit me al jaren niet meer. Tot ik vrijdag die cd zag liggen. Heb geen spijt van de aankoop. De muziek roept herinneringen op aan een tof midweekje Londen in 1998, toen mijn Oasismania zich op een hoogtepunt bevond. Nostalgie nostalgie. Krijg ik steeds meer last van. Snik.
Bij m’n zusje G. voor de tweede keer deze week de film ‘Good Will Hunting’ gekeken. Eigenlijk is het maar een zeer ongeloofwaardig verhaal, en helemaal vlekkeloos wordt er niet in geacteerd. Maar desondanks… leuk feel-good filmpje.
M'n zus kwam een beetje sip thuis uit haar werk. Een van de hoogleraren die haar begeleiden, plaatste kritische opmerkingen bij een passage die ze voor haar proefschrift had geschreven. Zelf vond ze het juist een goed stuk en ze was gefrustreerd dat die prof daar niks over zei. Heb haar geprobeerd op te beuren. Ten eerste weet ze meer van het onderwerp dan wie dan ook en ten tweede promoveert ze volgend jaar. Ze is dus minstens gelijkwaardig aan die prof, hoewel die natuurlijk meer ervaring heeft. Dat hij haar geen compliment gaf, is niet iets om wakker van te liggen vind ik. Mensen geven nu eenmaal eerder kritiek dan dat ze zeggen dat iets goed is. Vervelend is het wel. Moest denken aan al die mensen die 's avonds gefrustreerd thuiskomen uit hun werk. Dat zijn er best veel vermoed ik.
Over mijn zaterdag valt niet veel te melden. Dirty weather, nasty day. Op RTL 5 een stuk gezien van
Bayern München-Kaiserslautern (4-1.) Mooie doelpunten van Deisler en Makaay. Bayern is een topteam dat ik altijd graag zie spelen.
Hmz, ik schrijf wel erg veel over muziek de laatste tijd en ik vraag me af of jullie wel op zo’n kletsverhaal als het bovenstaande zitten te wachten.
