quote:
op 09 Jan 2004 13:51:06 schreef xgnoom:
Remco II, de manier waarop jij je redenering neerzet is idd typisch GG. Ik ben zelf erg blij dat in de GKV de nadruk niet zo op de ellende ligt, dat hoeft ook niet m.i.
Van de GG wordt ik zelf depri. De nadruk op ellende is heel groot. Voortdurend vraagt ben zich af: ken ik mijn ellende wel goed genoeg? en in het verlengde daarvan: ben ik wel behouden? - want je verlossing hangt van je ellendekennis af, er mag immers geen spoor van eigen werken zitten in je behoud, verdorven mens die je bent.
Kortom, de emotionele ervaring is een belangrijke factor geworden, wat tot veel onzekerheid leidt. Uiteindelijk is de GG is dus remonstrants, omdat je eerst zelf het licht gezien moet hebben, pas dan ben je zeker van je behoud en mag je aan het avondmaal.
Dit is mi in tegenspraak met de beloften van troost en verlossing, die volgens de HC de kern van de bijbel zijn. Je zekerheid is het kruis van Christus, ongeacht wie je bent of wat je doet als mens.
Ik denk dus niet de GKV die kant op moet. Maar dat neemt niet weg dat we best eens over na mogen denken over ellende-kennis.
Psalm 130 is een lied vanuit de diepte. Daarin vinden we echter ook: "Ik verwacht de HEERE; mijn ziel verwacht, en ik hoop op Zijn Woord. Mijn ziel wacht op de HEERE, meer dan de wachters op de morgen; de wachters op de morgen." (vers 5 en 6) Er staat dus: hij
verwacht... Bovendien staat er het woord HEERE, en dat staat in de grondtaal meestal weergegeven als JHWH. Dat is: de Verbondsgod, die niet grillig is zoals de afgoden van de heidenen, maar die volstrekt betrouwbaar is.
In vers 5 staat er inderdaad ook JHWH. In vers 6 staat Adonai. Maar dat doet er natuurlijk verder niets aan af. De psalmdichter heeft het over JHWH.
En het is beslist waar dat het leven met God niet maar een leven is van zuchten over de ellende, en niet meer. In I Petrus 1:10 staat: "In Wie u...zich verheugt met een onuitsprekelijke en heerlijke vreugde." En er zijn meer teksten te noemen.
In de rechterflank van de gereformeerde gezindte wordt er weinig nadruk gelegd op deze aspecten. Ik heb een predikant dit nooit van de kansel horen roepen in de GG. Dus je stipt inderdaad wel iets aan.
Maar waar het mij om te doen is, is dit: hoe laten we
alle aspecten van de Bijbel tot hun recht komen?
Ik vond zo graag een geloofwaardig antwoord op mijn vragen. Maar de prediking in de GKV heb ik daarin als uiterst teleurstellend ervaren.
Het kwam allemaal zo oppervlakkig op mij over. Dat gevoel van: 'dit is het niet, er mist wat.' Je ziet de invloed van de secularisatie onder het kerkvolk. Je ziet van die lui in de kerk. Ze hangen rond in het uitgaansleven, disco's, kijken met een gerust hart alles op TV wat groen en geel is (films waarin gevloekt wordt, etc.). En als je vraagt: "Geloof je in Christus, en dat Hij voor je zonden gestorven is?", dan antwoorden ze zonder enige aarzeling: "Ja hoor!" Terwijl van de kansel maar geroepen wordt: "De HEERE heeft het gesproken, gijlieden zult vrede hebben", en: "Ulieden zal geen kwaad overkomen." (Jeremia 23:17!) Worden de zeven gemeenten - waarin heel wat serieuzer geestelijk leven werd gevonden (!) - ook zo benaderd in Openbaring 2 en 3?
Een citaat uit het Nederlands Dagblad van 28 oktober 2003:
"Nergens heb ik zoveel weerstand ontmoet als op vrijgemaakt-gereformeerde scholen. Veel leerlingen die zeiden kind van God te zijn en intussen alles deden wat God verboden heeft. Het had een sfeer van 'ik ben toch gered, wat kan mij nog overkomen?'. Naast mij stond toen een leerkracht te janken, omdat hij zich zo schaamde over mijn school. Zelf ben ik huilend en biddend naar huis gereden, want die jongeren ging mij enorm aan het hart."
Dat zegt Johan Vreugdenhil daar. Een teken aan de wand!
Las ik de Bijbel, dan vond ik dat niet oppervlakkig. Integendeel. En las ik een preek van Calvijn, dan vond ik dat ook niet oppervlakkig. Maar de prediking in de GKV ervoer ik wel zo. De taal is zo grondig anders dan die van de Bijbel en de belijdenisgeschriften, en de reformatoren.
Mijn conclusie is: de prediking in de GKV heeft zich in grote mate verwijderd van de zuivere prediking van de apostelen, en de prediking van de reformatoren. (Immers, de reformatoren zeiden "sola scriptura", en begonnen van daaruit overnieuw.)
Ik zeg er wel bij: ik zeg niet dat dit voor
alle preken geldt die gehouden worden in de GKV.
Troost putten uit de vaste beloften van het evangelie is niet fout. Maar het is wel belangrijk
hoe je dat doet.
Kortom, ik heb wel begrip voor jouw reactie. Of ik het met alles eens ben wat je zegt, weet ik niet. Maar er komt tegelijkertijd veel in mij naar boven, waarvan ik dan wil vragen hoe je dat dan ziet. (Zoals boven beschreven.)
Het gaat mij dus niet om een discussie over de GG. Meer over oppervlakkigheid, en hoe dat bestreden moet worden.
