Hoi Peter, bedankt voor deze reactie.
Wil ik graag op reageren.
quote:
op 24 May 2003 23:28:20 schreef Peter:
Ik zie ook weinig in het tegen elkaar uitspelen van gevoel en verstand. Het ëën kan niet zonder het ander.
Dan is iedereen het eens. Volgens mij ook over het gegeven dat in de vrijgemaakte cultuur de nadruk nogal eenzijdig op verstand heeft gelegen en dat terecht meer aandacht wordt gevraagd voor het gevoel. De uitdaging is om beide evenwichtig aan bod te laten komen. Zeker in een periode van correctie.
quote:
Maar daar is de kerkdienst niet primair voor bedoeld. De kerkdienst is de ontmoeting tussen God en Zijn gemeente. Er is inderdaad een drempel, maar die moet er ook een beetje zijn. De kerk is gewoon totaal anders dan 'de wereld'. Er is een tegenstelling en die moet je niet verdoezelen. De kerkdienst is een totaal andere setting dan welke andere samenkomst dan ook. Daarin past een stuk eerbied voor de almachtige God. Deze ontmoeting moet niet platvloers worden.
Ik lees in wat je zegt een waarschuwing. Besef dat we een eredienst hebben. Die is heilig. Dat waardeer ik. Het is ook belangrijk dat we beseffen dat we daar niet in de eerste plaats voor ons zelf zijn.
Dat de kerk anders moet zijn dan de wereld kan ik ook alleen maar beamen. Maar ik heb daar misschien een heel andere benadering van.
Vraag: Wat is kerk? Is dat hetzelfde als gemeente of hoe zie jij dat? Is een kerkdienst niet een samenkomst van de gemeente met als doel God te eren, naar Hem te luisteren en geestelijk gevoed te worden? Als dit gebeurt, is een kerkdienst al een totaal andere setting dan de wereld. Dat heeft volgens mij niets met vormen, gewoonten, tradities te maken. Een kerkdienst onderscheid zich niet van de wereld doordat er niet ritmisch wordt gezongen of omdat er geen drumstel is. Een kerkdienst onderscheid zich van de wereld (maar ook een gewone gelovige) omdat Gods Geest er woont en de liefde er heerst.
Er moet een drempel zijn zeg je. Wij zijn anders dan de wereld. Gij geheel anders. Ja, eens. Maar betekent dat dat er een drempel moet zijn? Wat voor een drempels legde Jezus neer?
Afgelopen zondag deden 4 jongeren belijdenis van hun geloof. Zo mooi, zo rijk wat een feest. Ik wilde graag applaudiseren (3 geschikte momenten) maar wat ben ik blij dat ik dat niet heb gedaan. Mensen rondom mij in de kerk beschouwen dat inderdaad als platvloers, oneerbiedig. Terwijl het voor mij alleen een spontane uiting van mijn emoties is. Ik ben ervan overtuigd dat God onze emoties wil zien. Hij wil onze bezieling zien. Ik ben zelf vader en stel mij mijn kinderen voor die eerbiedig met mij om gaan. Ze hebben respect voor mij en aanbidden me bijna. Stel je voor dat zij mij hun emoties niet zouden tonen ... Maar zul je zeggen, God kent ons hart toch? Jazeker, maar in die gedachte hoeven we ook niet tot Hem te bidden, want Hij weet toch al wat we zullen bidden. Nee, God wil actie zien, ook als het gaat om emoties. En emoties worden in onze kerkelijke cultuur vertaald als platvloers (tenzij je een traan weg pinkt).
quote:
Natuurlijk heeft de kerk de opdracht om de blijde boodschap aan de wereld te brengen, en daarin pas je je inderdaad aan de cultuur van je doelgroep aan. Maar de kerkdienst is toch iets anders dan een evangelisatie-avond. Op jeugdkerken als evangelisatiemiddel heb ik dan ook niets tegen. Maar als vervanging voor de kerkdienst wel.
Dus als het om evangelisatie gaat is het wel goed om platvloers te zijn? Op een evangelisatie avond is het net zo belangrijk om te laten zien dat we anders zijn. Juist daar.
Kerk zijn in deze tijd betekend antwoorden vinden op de vragen van vandaag. Wat je ziet is dat de vragen door de eeuwen door hetzelfde zijn. Ze worden alleen anders gesteld. De antwoorden zijn ook niet anders, alleen worden ze op een andere manier gebracht.
quote:
We moeten ons niet laten leiden door wat buitenkerkelijken van onze kerkdiensten vinden. Niet meewaaien met elke wind, maar herkenbaar blijven.
Ik denk dat je je hierbij niet blind moet staren op de buitenkerkelijken. Waar het hier om gaat is dat er grote groepen in onze kerken zijn die zelf geen aansluiting meer vinden bij de cultuur van vroeger. Die zelf hier niet meer mee uit de voeten kunnen. Dat zijn groepen jeugd, maar ze staan daar lang niet alleen in.
Volgens mij gaat het hier ook niet om meewaaien met elke wind, maar hebben we het over een fundamentele verandering in de samenleving waar wij gewoon deel vanuit maken. De post-moderne mens is here to stay.
quote:
Grappig, dit zijn nou juist de vragen die aan de jeugdkerken gesteld worden...
Waarom zijn jeugdkerken nodig? (omdat het met de 'kerkelijke weg' niet lukt, dus is het een breekijzer) En moeten de kerken zich aanpassen aan de jeugdkerken? (ja, eerder heffen ze zich niet op, ze zijn daar juist op gericht).
Ik ben blij dat je het grappig vind Peter. Ik denk dat dit dus ook essentieel is. We moeten
elkaar eerlijk en open bevragen. En in alles vragen om Gods leiding. Ik bid dat we elkaar vast blijven houden en dat kan alleen als er wederzijdse herkenning is. Herken je in de ander de Geest van God? Ik stel dat we een eigentijdse kerk nodig hebben. Dat dit een opdracht is. De jeugd neemt daarin zoals normaal in de geschiedenis een pioniersfunctie in. Nogmaals, daarbij ga ik ervan uit dat de inhoud hetzelfde is.
Geven wij de jeugd een plaats in de "normale" kerkdienst? Is er ruimte voor nieuwe vormen? Wat doe je als die ruimte er niet is? Mag je die ruimte claimen?(rekening houden met de ander). Maar als je het eigentijds kerk zijn ziet als opdracht is een jeugdkerk toch gewoon pure noodzaak. Een logisch gevolg?
Nou dat is weer een heel verhaal, en het raakt heel veel aspecten van kerk zijn.
Ik ben blij met de gedrevenheid en opwekking die ik in de jeugdkerken herken.
Daarbij zijn er ook zorgen over eenzijdigheden. Maar alleen door wederzijds begrip en belangrijker samen op de knieen voor onze Vader, kunnen we elkaar tot hand en voet zijn.
Groeten,
Bert