Het verhaal van mijn bekeringEigenlijk moet ik daarvoor een heel stuk terug in de tijd, naar de jeugd van mijn ouders, en dan vooral die van mijn moeder.
Mijn moeder groeide in Oost-Groningen op in een behoorlijk streng gereformeerd (synodaal, net na de Vrijmaking) gezin met 11 kinderen. Nou kan het heel erg veel voordelen hebben om op te groeien in een groot gezin maar 11 kinderen is echt veel. Later hoorde ik dat ze er nog meer hadden gekregen als mijn oma niet op haar 36e haar baarmoeder was kwijtgeraakt! Uiteraard hadden ze het niet breed, sliepen altijd met z'n drieën in één bed enzo.
Mijn opa en oma hadden een winkel en werkten heel hard. Ze hadden daarom weinig aandacht en tijd voor hun kinderschare, vooral ook omdat de oma's van beide kanten ook bij hen in woonden. Niets kwaads over opa en oma. Ik vind het heel begrijpelijk dat je weinig persoonlijke aandacht voor je kinderen kunt hebben als je er 11 hebt en nog een heleboel anders te doen.
Het had wel tot gevolg dat geloofs-opvoeding vooral gericht was op uiterlijkheden en dat er weinig gepraat werd over een relatie met God. Kerkgang was verplicht, dansles mocht absoluut niet, dat soort dingen. Maar als opa op zondag geen sigaretten meer had, kreeg hij een pakje van de buurman, dat hij de volgende dag betaalde, kopen mocht immers niet? Dit soort hypocriete dingen gaat mijn moeders bloed nog steeds van koken.
Omdat er zoveel kinderen waren mochten alleen de jongens doorleren. Mijn moeder is heel erg intelligent (echt heel erg, klassen overslaan enzo, ze is veel slimmer dan ik) en het is nog steeds haar grootste frustratie dat ze naar de huishoudschool MOEST.
Enfin, op al deze dingen werd vooral ook een "christelijk" stikkertje geplakt, (vrouwen zijn minderwaardig, alleen goed om kinderen op te voeden dat soort werk) daarbij opgeteld dat ze nooit had geleerd om een eigen relatie met God te ontwikkelen, dit was voldoende om bewust en met heel erg veel wrok nog steeds in zich uit de kerk te stappen en het geloof voorgoed af te zweren. Ze voelde (en voelt) dit écht als een bevrijding.
Mijn vader is wat minder interessant
hij groeide op in een niet-zo-heel-streng gereformeerd gezin van drie, ging studeren, raakte "verlicht" en viel van zijn geloof.
Toen ze trouwden hebben ze voor de vorm mijn broer en mij laten dopen maar lieten zich kort daarop uitschrijven en hebben ons volledig atheistisch opgevoed.
quote:
Kort intermezzo over Oost-Groningen om misverstandje over communisme uit de wereld te helpen:
Je hebt daar twee soorten gebieden. Oost-Groningen ligt tegen Drenthe aan dus er zijn moerassige streken, laagland, veengebieden. Daarnaast zijn er de hoger gelegen gebieden, de zogenaamde wierden of wedden, ook terpen genoemd (maar dat is meer Fries). Je kent dat terug in de namen: de monden (Exlooermond, Gasselternijveenschemond - niet lachen) zijn de laagveengebieden, dorpen als Wirdum en Vlagtwedde zijn de hogere delen.
In de veenkoloniën woonden de arme arbeiders, de turfstekers enzo. Het is daar zeer deprimerend inderdaad en er is veel communisme. In de hogere gebieden ("op 't zaand" zoals het wordt genoemd) wonen de "grootgrondbezitters", de Groningse hereboeren in van die grote boerderijen, ik weet niet of je dat iets zegt. Mijn opa van vaderskant was er zo één.
Mijn ouders komen allebei van de Wedden. Iets minder deprimerend dus.
Dat atheisme is belangrijk omdat er in mijn ogen een groot verschil is tussen absoluut niet met de kerk opgroeien en er niets van weten, of er bewust uitstappen en er helemaal niets meer mee te maken willen hebben. De eersten staan over het algemeen niet zo heel erg vijandig tegenover de kerk en het geloof, eerder met een soort milde verbazing. Veel van hen denken ook dat er wel "iets is", ze hebben zich er alleen nog nooit in verdiept.
Een echte, oprechte atheist, iemand die zich er wel in heeft verdiept, er heel veel van weet, en tot de conclusie gekomen is dat het allemaal onzin is, onwaar en dat er niets dan ellende van wat voor religie dan ook komt, dat is heel andere koek. Kinderen van die ouders (ik ben er één) worden niet a-godsdienstig opgevoed, maar anti-godsdienstig. Tot mijn 22e ben ik ervan overtuigd geweest dat christenen, of uberhaupt alle gelovigen, achterlijk waren, zichzelf een rad voor ogen draaien en dat geloof in het algemeen alleen maar oorlog, vrouwenonderdrukking, ellende, domheid en hypocrisie was.
Mijn ouders geloven in de mens, in de vrede, in het humanisme en het socialisme. Ze zijn lid van de VPRO, Vrij Nederland, Vrouwen voor Vrede, Novib, Amnesty, Greenpeace. Ze reden altijd in eendjes en Renaults 4-tjes. Mijn vader heeft een baard tot aan zijn middel en rookt een pijp. Ze dragen nickebockers ( ) en letten bij de aanschaf van alle producten allereerst op de verantwoordheid als in milieu, wereldwinkel, dat soort dingen. Ze eten biologisch. Ze hebben vroeger geblowd (én geinhaleerd). Ik ging naar de kleuterschool met buttons tegen de kernwapens op. Wij mochten thuis niet naar de EO kijken (echt waar!) want dat was indoctrinatie. We hadden alleen houten speelgoed en mochten geen schiet- en geweldspelletjes spelen.
Ik heb fantastische ouders en ik hou heel erg veel van ze!!!
Ze hebben alleen hun doopbelofte bepaald niet waargemaakt...
Toen, inmiddels drie jaar geleden, kwam ik voor mijn coschappen terecht op de kinderafdeling van het Academisch Ziekenhuis. Ik ontmoette daar Thijs.
(Dit verhaal is zo langzamerhand zó herkenbaar dat iedereen wel weet wie het is. Ik weet niet hoe leuk hij het vindt als ik hem met naam en toenaam op Internet zet, daarom heb ik hem de schuilnaam Thijs gegeven, naar de kater van mijn ouders. Mijn man heeft namelijk ook rood haar en is, net als Thijs, erg lief en aaibaar
)
Thijs was christen. Hij stak dit niet onder stoelen of banken. Dit verbaasde me nogal, want ik vond hem erg leuk en hij was niet saai, suf, vrouw-onderdrukkend of vervelend. Bovendien kon hij niet héél erg dom zijn, hij was tenslotte arts. Bovendien was hij geen weekend-christen, hij ging niet alleen maar naar de kerk als hij in het weekend bij zijn ouders was en dan in Groningen weer de beest uithangen of zoiets, hij ging uit zichzelf, twéé keer per zondag naar de kerk.
We hadden echt superleuke discussies en gesprekken waarin ik eerst het idee had dat ik hém wel eens wijzer zou maken. Ik bedoel, wat wil je, de arme jongen kwam uit Staphorst (Rouveen), totaal gehersenspoeld natuurlijk, had op een gereformeerde basisschool, middelbare school en studentenvereniging gezeten, oftewel hij had nog nooit normale mensen ontmoet. Ik zou hem wel eens helpen.
Nou, dat lukte niet want hoewel hij goed luisterde en we heel leuk konden praten gaf hij geen duimbreed toe.
Op een co-assistentenfeestje zoenden we voor het eerst (ik zal hier niet over uitweiden want voor je het weet zit er een slotje op dit topic ) en maakte ik kennis met zijn principes: hij wilde best bij me blijven slapen maar waarschuwde vantevoren dat hij niet van plan was met me naar bed te gaan. Wat dacht hij wel, alsof ik dat van plan was! Ik was echt WOEST op hem! Zie je wel, dacht ik, wereldvreemde mafkezen, denken maar dat je met iedereen de koffer induikt als je niet elke zondag met een vroom gezicht voorin de kerk zit.
Na deze niet-zo-tactvolle start hebben we uiteindelijk toch iets met elkaar gekregen en toen dat wat serieuzer werd begon ik me ook iets meer te interesseren voor dat geloof dat voor Thijs blijkbaar zo belangrijk was.
Hij stelde voor een alpha-cursus te gaan doen, wat ik een erg stom plan vond: alsof ik een cursus nodig had om te bepalen hoe ik in het leven stond. Dat maakte ik zelf wel uit, ik drong mijn visies toch ook niet aan hem op? Uiteindelijk heb ik toegegeven, meer uit belangstelling voor Thijs dan uit belangstelling voor God of geloof.
