Van de week maar weer eens met iets nieuws begonnen. Een opstapcursus voor de Meerjarige Dirigenten Opleiding. Dat is een opleiding die amateur-koordirigenten aflevert. Vorig jaar juli zag ik een advertentie in ons plaatselijk krantje, waarin een juichverhaal stond over hoe mooi het wel niet was om koordirigent te zijn. En als je dat wilde worden, kon je dus die MDO gaan doen. Hoewel ik er nog geen concrete plannen mee had (en heb), leek me dat wel leuk. Ik hou van koorzingen en ik ben zelf goed in staat om muzikale opvattingen over muziekstukken te vormen. En het lijkt me ook nog leuk om die over te brengen op anderen. Dus gaf ik me op. Ik werd uitgenodigd voor een toelatingstest en kreeg naar aanleiding daarvan het advies om eerst een voorbereidende opleiding te gaan doen. Die is dus nu begonnen. 16 weken lang elke maandagavond in Utrecht. Gelukkig staat het gebouw waar dat plaatsvindt op nog geen driehonderd meter afstand van het gebouw waar ik overdag college heb, dus dat is lekker makkelijk.
Maandag was de eerste keer dus. Het is een leuke gemêleerde groep mensen. Sommigen met een klassieke achtergond, anderen hebben een popkoor of zijn bezig met kerkmuziek. De docent is ook enthousiast, en riep bij mij gelijk vertrouwen op. Je kunt aan de manier waarop iemand over zijn vak praat meestal aanvoelen of iemand echt deskundig is, of dat hij maar wat kletst. Zelfs als je zelf niet zoveel van het onderwerp afweet. Maar bij deze cursus heb ik dus een goed gevoel. Dat werd dus een avondje bewegen maandag. Om de beurt voor de groep en zie ze maar aan het zingen te krijgen en te houden. Leuk als je merkt hoe zo'n groep bewust of onbewust reageert op wat je doet. Ik ben blij dat ik nog geen heel koordirectieverleden achter me heb liggen. Want sommigen die dat wel hebben, blijken een aantal slechte gewoontes te moeten afleren. Dat lijkt me moeilijker dan als je gelijk goed begint. Voorlopig heb ik er zin in en ik hoop dat ik het volhoud. Een avond in de week is best veel. En dan zijn er nog andere verplichtingen. Ik heb geen avond meer vrij.... Maar zolang ik het zelf nog overzie, en ik nog aan m'n rust toekom zal het wel lukken.

Vanmiddag een documentaire gezien over nep-authenticiteit. Had ik donderdag opgenomen. De titel is
echter dan echt. Gemaakt door Sunny Bergman. Het ging over onze belevingseconomie. Ik heb me daar al eerder over verbaasd. Alles moet beleefd worden. Men is voordurend op zoek naar ervaring en authenticiteit. Daarmee wordt ook veelvuldig geadverteerd. Toen ik een tijdje terug in Utrecht Hoog Caterijne uitliep, zag ik recht tegenover me op een etalage de tekst: "Beleef onze erwtensoep!". Zelfs het eten van een soepje moet een belevenis worden om nog aantrekkelijk te zijn.
De documentaire ging o.a. over
Peter Stuivenberg, een beroepsavonturier. Het lijkt erop dat hij allerlei ontberingen ondergaat en op zeer authentieke wijze de halve wereld afstruint. Primitief overnachtend in tentjes en de natuur bijna één op één ervarend. Maar in feite wordt er een media-illusie gemaakt. Er gaat een hele vracht film- en foto-apparatuur mee, en alles wordt in scene gezet. Er wordt een romantisch beeld van een avonturier gecreëerd. En mensen blijken daar dus gevoelig voor te zijn. Eén van de medewerkers van Stuivenberg omschreef hun organisatie als "experience-provider". Verbazingwekkend dat dat zo onbeschaamd wordt toegegeven.
Er kwam ook iemand aan bod die zelf een wereldreis ging maken. In d'r eentje met een zeilschip. Heel avontuurlijk natuurlijk, maar na een tijdje kwam ze erachter dat haar gewone leventje, met werk, vrienden en familie, toch heel wat waard was. Ze heeft de reis niet afgemaakt.
Ook Jamai kwam nog aan het woord. Hij is steeds zichzelf gebleven. Maar hij moest daar wel een mediatraining voor doen. Hoe paradoxaal!
Nog twee citaten die ik ga onthouden: "Authentiek wordt een cliché" en "idealiseren is altijd een illusie."
In het kort komt het hierop neer: pas als je iets ervaart is het 'echt'. Maar blijkbaar is het geen bezwaar dat die ervaring eerst gemaakt moet worden. Dit geeft mij ook te denken over wat zich momenteel in christelijk Nederland afspeelt. Men is voortdurend op zoek naar beleving. In hoeverre is dat authentiek en in hoeverre is dat meelopen met algemene trends in de maatschappij? Die vraag is moeilijk te beantwoorden. Maar het lijkt me wel iets om in het achterhoofd te houden.
Interessant. Ik ga die documentaire zeker nog eens bekijken.
Tot slot nog de oogst van een google zoekopdracht naar "Ervaring"
- De VakantieXperts van Rottink Reisburo - Ervaar onze ervaring
- Plushosting - Ervaar de PLUS
- Sahaja Yoga Nederland - Ervaar het Nu
- Ervaar ook het noordelicht en de middernachtzon in Noorwegen
- Era Makelaardij Utrecht: ervaar de betere makelaar
- Happy Diving, ervaar het duikersgevoel!
- LifeLetter - Ervaar meer van God!
- Go-Go. Ervaar zelf de veiligste opvouwbare scootmobiel van Nederland
- Het Waterbed - ervaar de nacht overdag
- etc