quote:
Bumblebee schreef op 13 april 2004 om 09:44:Ik had een veeeeeeel te "clean" beeld van de kruisiging. Ik heb het nooit zo beseft, maar in mijn hoofd liep Jezus altijd fier en stevig door naar Golgotha en begon de ellende dáár pas met de eerste nagel door z'n pols. De angst, de vernederingen, de geseling en de martelgang naar de berg is nooit tot me doorgedrongen.
Hier las ik laatst een mooit stukje over uit een boekje van een bekende theoloog. Over het verschil tussen het lijden van Socrates en Jezus:
"Brengt men eenmaal het element der plaatsvervanging in zijn redeneering, dan wordt het dwaasheid te zeggen, dat b.v. Socrates en Christus, met elkaar „in vergelijking” gebracht, ieder weer een andere uitkomst toonen.
Want, niet alleen is hier reeds voor den oppervlakkigsten beschouwer van die twee een sterk verschil waar te nemen al aan den buitenkant van beider leven en sterven, maar vooral is daar een oneindig verschil van beginsel, van uitgangspunt, van levensgeheim.
Daar is, zeiden we, allereerst, ook voor wie maar even doordenkt, een verschil aan den buitenkant van de „verschijnselen” van Socrates en Jezus. Een verschil, dat elke vergelijking als dwaasheid bespot.
Want wel heeft Socrates den gifbeker, dien onverstand en kwade trouw hem had gemengd, rustig uitgedronken, toen rechterlijke dwang en volkswil hem dien reikten, maar als Socrates zich rustig in den dood geeft, dan is dat ten koste van veel liefs en schoons; veel liefs en schoons, dat wij in hèm wel kunnen missen, maar in Jezus Christus niet mogen missen. Die koele verachting van Socrates voor rechters en volk is tenslotte een verwaten hoogheid zónder liefde. Zou men Jezus zoo willen zien?
Of, een ander ding. Als Socrates zijn leerlingen toespreekt, zóóveel voet boven den beganen grond, waar zijn vrouw, zijn kinderen, leven en stumperen — als die aristocraat van den geest zich dan feitelijk bitter weinig aantrekt van vrouw en kinderen, zou men zoo dan Jezus willen zien? Jezus, die om en naar Zijn discipelen schreit, die Zijn moeder straks een zoon toevoegt, en die geen abstracte gesprekken over Zijn verzekerde leven houdt, maar die Zijn leer als het léven in Zich heeft, en dus Zijn leven en Zijn leer krampachtig vasthoudt, en met den dood bezegelt? |296|
Laat ons niet langer er omheen praten: Socrates heeft den dood alleen daarom zonder vreezen in de oogen kunnen zien, omdat hij het angstig ver gebracht heeft in de kunst van het verdringen. Maar van Christus hebben wij bij herhaling reeds gezien, dat Hij niets verdringt uit Zijn aandacht. Daarom is het dwaasheid, den (waarschijnlijk dan nog legendarischen) rustigen moed van Socrates te gaan vergelijken met de angsten van Christus, de „historische”. Socrates leeft maar half (als hij de bitterheid des doods verdringt) en sterft dus ook maar half. Maar Christus leeft met al wat in Hem is. Dies sterft Hij ook geheel.
Socrates trouwens laat ons maar ráden naar zijn zielsgeheim. Zijn gesprekken mogen dan door vrienden genoteerd zijn, wie zal ons zeggen, wat hij doorleefd heeft, toen hij eenzaam in de cel te wachten lag, op een cipier en een gifbeker en op de laatste buiging van zijn hoofsche rechters? Maar Christus heeft ons Zijn lijdensangsten laten opschrijven. Hij heeft ze eigenlijk zelf geschreven, door den Geest. Hij heeft Zijn discipelen meegenomen, tot op een steenworp afstands toe, en later heeft Hij zelf Zijn angst en kermen aan ons geopenbaard in het heilig Evangelie.
Wie hier niet, al was het enkel reeds maar aan den buitenkant, verschil ziet, die is blind. Het wordt tijd, dat het Christendom ophoudt tegen dergelijke vergelijkingswijsheid nog serieus „apologetische” redenen op te vullen met psychologisch materiaal en godsdienstphilosofische Lehnsätze.
Dan, — wij zijn er zeker van, dat gelijke verschillen, reeds in uitwendige omstandigheden, eveneens te constateeren zouden zijn, als men de andere figuren, die de historie ons als onverschrokken kampvechters met den dood laat zien, ter vergelijking zou plaatsen naast Jezus in Gethsemané.
Doch genoeg hiervan."
http://www.neocalvinisme.nl/ks/lijd1/kslijda117.htmlSchilder dus...
