Ik zal m'n best doen om er eens een stukje uit te rammelen, maar weet niet of het erg interessant wordt deze keer
ik ben niet zo in de schrijfstemming.
AspergesAfgelopen weekend waren we bij mijn ouders om asperges te eten.
Sorry, voor de gezelligheid natuurlijk
Mijn vader komt regelmatig langs bij een biologische boer in hun buurt en neemt dan een flinke lading mee, heerlijk. Ik ben echt stapelgek op asperges, kan wel twee kilo op in m'n eentje denk ik. Dan hoef ik er eigenlijk ook niets bij. Wij eten ze altijd op z'n Vlaams (volgens mijn kookboek) met hardgekookte eieren, gesmolten boter, een klein beetje zout, gekookte ham en gekookte aardappelen. Ik heb dan een berg asperges op mijn bordje met voor de vorm 1 aardappel, 1 ei en 1 plakje ham die ik los opeet en voor de rest alleen de asperges met een beetje boter en zout.
Ik ben ook een echte aspergepurist, als ik ergens een hekel aan heb zijn het wel maaltijden waarin verse asperges als ingrediënt zijn verwerkt. Dat vind ik een schandelijke verspilling. Pasta met roomsaus, spekjes, champignons en asperges, pizza met asperges, quiche met asperges... gebruik daar BLIKasperges voor maar geen verse!! Zonde is dat. Het enige dat ik er eventueel bij wil eten is gerookte zalm, dat is een heerlijke combinatie maar gelijk eentje die je je ongeveer één keer per maand kan veroorloven, haha
.
Na de asperges hebben we nog tot drie uur 's nachts (ik heb enorm leuke ouders maar het zijn toch ZULKE nachtbrakers...
gelukkig ben ik ook een avondmens maar die arme Thijs houdt het meestal maar amper vol) zitten kletsen over van alles en nog wat. Of kletsen, het waren best heftige gesprekken over geloof enzo.
Het is altijd erg moeilijk om met mijn ouders over geloof te praten, omdat zij niet met "niks" zijn begonnen maar integendeel zeer bewust uit de (synodaal) gereformeerde kerk zijn gestapt. Zij ervaren hun jeugd als beknot, zij zijn intellectueel klein gehouden en hebben zich daar met veel moeite uit bevrijd en het is voor hen onbegrijpelijk dat hun enige dochter daar vrolijk weer naar terugkeert.
Vooral mijn moeder heeft het er moeilijk mee. M'n moeder is erg slim, mocht van "thuis" niet doorleren en heeft haar leven lang te horen gekregen dat vrouwen minderwaardige wezens zijn, dus HAAR dochter zou alle kansen krijgen die ze zelf niet had. En wat doet die dochter? Uit eigen wil dát geloof aan gaan hangen dat volgens haar de diepste oorzaak is van alle sexe-ongelijkheid in de wereld. Mijn moeder is absoluut geen fanatieke feminist of zo maar door haar jeugd is ze zo gefrustreerd dat ze als het om mij gaat bijna in één verandert. Ik heb wel eens het gevoel dat ik haar erg teleurstel
Een deel van het gesprek liep verder weer volgens het vaste stramien dat veel gesprekken met ongelovigen hebben: Waarom is er nou zoveel ellende in de wereld oftewel: God wordt ter verantwoording geroepen voor alle ellende die de mensen ofwel rechtstreeks, ofwel als gevolg van de zonde in het algemeen hebben veroorzaakt, dan wordt God verweten dat Hij er helemaal niets aan doet, en als je dan aangeeft dat God er juist álles aan heeft gedaan dan is het verhaal weer dat je daar niets aan hebt want er is geen enkel bewijs voor leven na de dood.
En het ergste is dat ik tijdens zo'n gesprek naar mezelf luister en denk: "Wat een ongelofelijke onzin kraam ik eigenlijk uit". Mijn ouders zijn allebei zeer intelligent en academisch enzo (m'n moeder door latere zelf-ontwikkeling) en ik kan altijd maar moeilijk "tegen ze op". *Zucht*
Nou ja, al met al was het erg gezellig al hadden we zondag allemaal een beetje een kater door de hoeveelheid wijn die er tijdens zo'n lange avond doorheen gaat.
PS. Zaterdagochtend nog een klein stukje van De Bruiloft gezien, ongeveer 1 minuut, om te kijken hoe de jurk eruit zag. Ik vond 'm vreselijk om eerlijk te zijn, al die strikjes. Zonder die strikjes was hij best mooi geweest denk ik.
