Wat leuk, dit geeft wel een beetje herkenning. Zowel het verhaal van Bumblebee als het verhaal van Shakedown hebben elementen die ik in mijn eigen verleden terugzie.
Shakedown, ik kan me het gevoel voorstellen dat je hebt. Ik zelf ben nu bijna vijf jaar geleden verliefd geworden op een meisje. Ik was toen net 18 en vanuit het voor mij zo veilige kamertje bij mijn moeder thuis (Voorschoten) in een klap naar Groningen vertrokken. Ik vond dat ik maar eens volwassen moest worden
Dat schept onzekerheden en in een tijd van onzekerheden ga je vaak nadenken over wat zekerheden precies zijn. Ik ben door mijn moeder open opgevoed, maar heb wel meer negatieve dan positieve verhalen over het christendom gehoord. M'n moeder zei vaak: ik wou dat ik geloofde, want dat geeft zoveel houvast. Aan de andere kant vond ze christenen hypocriet (mijn opa en grote voorbeeld is een rasechte atheïst) en opdringerig. Ik heb me op school ontpopt als een socialistische christenvreter, vooral omdat het enige gelovige meisje in mijn klas een zeer onnozel wicht was.
Goed, ik keek neer op christenen maar hier in Groningen werd dat beeld overhoop gegooid door een meisje. Beetje cliché vrees ik. Ze was geestelijk, qua intelligentie enzo, in alle opzichten mijn meerdere en dat zette me aan het denken. "Als christen niet dom zijn, waarom geloven ze dan?" Na drie maanden was wel duidelijk dat zij niks in me zag, maar inmiddels was ik wel bijbel aan het lezen. Ik ben dat jaar vrij eenzaam geweest en het is het vreemdste jaar van mijn leven geweest. Aan de ene kant veel verdriet over die afwijzing (ik ben redelijk verlegen, dit was de grootste stap die ik ooit in mijn leven had gemaakt), aan de andere kant heerlijk alleen zijn, nadenken, bijbel lezen.
Wat ik herkende bij jou was die rust. Verder, zoals Bumblebee het geloof ik schreef: het gaf een paar essentiële antwoorden. Zekerheid over dingen die in mijn hoofd nooit een bevredigende verklaring hebben gekregen, begrippen zoals 'denken', 'voelen', waar ik echt niks van begreep kregen wat meer logica. Dat heb ik overigens wel getemperd, want ik was me bewust van mijn kwetsbaarheid. Gedachten als 'logisch dat ik in deze situatie me vastgrijp aan zoiets', 'is het niet arrogant om alles wat ik niet begrijp aan God te wijten?', 'wat als ik in India was gaan studeren, had dan hindoeïsme diezelfde leegte opgevuld?' en 'misschien doe ik het stiekem allemaal voor het meisje' hebben me tegengehouden.
Het is ook niet te verklaren waarom ik een jaar later toch het gevoel had dat dit klopte, dat de bijbel de ultieme bron van wijsheid is en dat God werkelijk bestaat. Zowel de bijbel als mijn gevoel hebben me overtuigd, op dat moment, en het leek me slim andere christenen op te zoeken. Die andere christenen hebben me aanvankelijk bevestigd in wat ik al geloofde. Een apart soort mensen, niet voor niets vaak 'watjes' genoemd. Je leven draait om, er is zo veel veranderd. De bijbel heeft ook een hoop vragen opgeworpen en problemen gegeven en hoewel mijn gevoel zegt dat God bestaat, merkt mijn hoofd daar weinig van. Geen geweldige bekeringservaringen, geen bevangen worden door de heilige Geest. Ik heb me vaak afgevraagd of ik werkelijk geloof. Ik ben nu 22 en voor mijn gevoel ben ik nog steeds aan een proces bezig.
Met mijn ouders heb ik wel een moeilijke relatie gekregen. Hoe goed ik ook mijn best heb gedaan, zij zelf beschouwen het als een vergroting van de afstand tussen ons. Vooral doordat ik sinds drie jaar verkering heb met een gereformeerd meisje. Wat ik voel, nl dat ik in een totaal andere wereld terecht ben gekomen, zien zijn bevestigd in mijn vriendin. Krampachtig proberen te benadrukken dat er niks is veranderd is erg lastig als je zaterdagavond niet meer gezellig blijft kletsen met je moeder, omdat je vroeg in de kerk moet zijn de volgende ochtend. Zij vindt het prima dat ik geloof, maar ze laat sindsdien elk initiatief tot het onderhouden van contact volledig aan mij. Het is alsof ik constant moet bevestigen dat zij ook al is ze niet-christen, nog steeds waarde voor me heeft. M'n vader... die heeft zo'n Maarten 't Hart trauma (zie de moeder van Bumblebee) en heeft nachtmerries alleen al omdat zijn zoon een grefo is. Hij had me liever katholiek zien worden.
Goed, maar ik focus nu wel erg op mezelf (je vroeg geloof ik ook of er mensen waren die soortgelijke avonturen hadden beleefd). Als ik voor mezelf spreek kan ik zeggen: het is een proces van vechten, volharden. Er zijn allerlei dingen die ruis op je 'lijntje met God' kunnen vormen. Mijn probleem is niet dat Hij me niet hoort, meer dat ik geen idee heb hoe ik Hem moet horen. Aan mij heb je dus weinig op dat punt. Ik merk wel dat ik nog steeds verander. Ik heb een grote afkeer gehad voor allerlei dingen die christenen onderscheiden van niet-christenen, maar dat ben ik langzaam, heel langzaam, toch aan het opgeven. Je bereikt dat niet zomaar, zeker niet als je hele leven niet-christelijk is en je waarde hecht aan je relaties met vrienden, familie, ed..
Het meisje wat mij destijds zo heeft geschokt met haar geloof, heeft nu zelf verkering met een niet-gelovige jongen en haar zus ook (met een andere jongen uiteraard). Wat ik daar zie is dat ze wachten en bidden. Ze willen niet trouwen met een niet-christen, hebben ze altijd gezegd, maar als je eenmaal van een niet-christen houdt wordt dat lastig. Ik denk dat je niet moet gaan wachten op een bekering. Heb de indruk dat de meeste bekeringen erg lang duren. Ik weet niet hoeveel actuele waarde je aan dat bijbelcitaat moet hechten dat verbiedt om te trouwen met een niet-geloofsgenoot.
Nou, heb je lekker veel aan, geen antwoorden dus.
