ff een kort verslagje van de werkdag. Ik weet niet of het de lezers boeit, maar voor mezelf vind ik het in ieder geval wel leuk om bepaalde gebeurtenissen op te schrijven, om bij herlezing weer te kunnen grinniken.
Sinds ik bij het Juridisch Loket werk is er een meisje dat me nogal leuk vindt. Dit zuig ik niet uit m'n duim, zoiets merk je al snel. In de pauze wil ze altijd mee naar buiten, om een broodje te kopen of om op het dakterras te relaxen (maar daar komt het de laatste dagen niet van.) Van mij hoeft het niet, maar ik vind haar wel erg aardig. Toen we vanmiddag op het Weena liepen, zei ze opeens: "ik heb het gevoel dat je me de laatste dagen ontloopt." "Welnee, joh", antwoordde ik naar eer en geweten. Oke, ik vind haar niet leuk, maar ontlopen doe ik haar niet. Waarom zou ik? Een paar dagen geleden was ze een beetje chagerijnig vanwege de maandelijkse feestdagen en prive-problemen, en ze dacht dat ik haar daarom uit de weg ging. Maar ik was de laatste dagen gewoon moe, that's all.
Veel aparte zaken zijn er vandaag niet langsgekomen. Het valt me wel telkens weer op hoe ingewikkeld sommige mensen het weten te maken. Zo wil een Surinaamse man scheiden van zijn Marokkaanse vrouw, waarmee hij in 1999 op Curacao in het huwelijk trad. Bij aankomst op Schiphol werd de vrouw de toegang tot Nederland geweigerd omdat ze geen verblijfsvergunning had. Ze moest terug naar Marokko. Sindsdien had de man nog maar een paar keer contact gehad met zijn vrouw, echt een droomhuwelijk was het dus niet. En nu wil hij dus scheiden. Maar ja, waar moet hij de scheiding aanvragen? Dat zoeken we uit...
De laatste client die ik aan de lijn had was meteen de meest hardnekkige. Een vrouw die een klacht had ingediend bij de Klachtencommissie Huisartsenzorg Rotterdam. De behandeling van haar klacht was niet bepaald tot tevredenheid verlopen, en daar wond ze zich nogal over op. "Dit KAN toch niet meneer?", herhaalde ze keer op keer. Ik mompelde teksten als "hmm, inderdaad, het is behoorlijk vreemd." Na een half uur (ik had haar inmiddels verwezen naar het Regionaal Medisch Tuchtcollege) wist ik eindelijk een einde aan het gesprek te breien. Precies op tijd, want het was 17.00 uur.
