Zaterdag en zondag was ik afwezig, dus heb een tijdje niet kunnen reageren. Ik ben blij dat de discussie weer nieuw leven is ingeblazen.
Het is moeilijk om overal op te reageren, maar ik zal mijn best doen. Ten eerste geef ik ruiterlijk toe tegenover Enigma dat ik inderdaad op dit moment verslaafd ben om er over te spreken en te schrijven. Maar zie dat alsjeblieft niet als verkeerd en al helemaal niet als betuttelend. Ik wil graag meer aandacht voor dit onderwerp, omdat hier meer mensen mee worstelen als dat ik waarschijnlijk voor mogelijk houd. Het zegt naar mijn mening genoeg dat er zoveel reactie komt op het onderwerp zelfbevrediging.
Dat zelfbevrediging jarenlang taboe is binnen onze kerk, ben ik met Enigma en Vrolijke volstrekt eens, maar trek het maar breder. Seksualiteit in zijn algemeenheid is te vaak een doodgezwegen onderwerp geweest binnen onze kerk. Dit zie ik los van de katholieke kerk, maar je mag daar gelijk hebben Enigma.
Waar ik het niet mee eens ben, is de redenering dat als iets taboe is geweest dat het dan nu wel zou mogen. Ik geloof dat onze voorouders het met de beste bedoelingen hebben gedaan. Ook zij moeten hebben geweten dat seksualiteit, dus ook zelfbevrediging, iets is wat met een mens aan de haal kan gaan. Er zijn denk ik niet veel mensen die hier de verleiding echt kunnen weerstaan.
Alleen in onze generatie kun je en mag je er niet over zwijgen, het moet bespreekbaar worden. Dat kan gewoon niet meer, niet in de maatschappij waarin wij leven. Immers we worden omringd door seks en we zullen dan ook erover moeten praten en stelling nemen. Daar moet je dan met elkaar voor gaan en ook elkaar erop aan durven spreken. Dat elkaar kan ook zijn tussen vrienden of echtgenoten onderling. Op dit punt ligt nog heel veel taboe-doorbrekend werk voor onze generatie en dus ook voor ons als forumleden.
Toch blijf ik van mening dat zelfbevrediging in zijn aard een zonde is, waarom? Zelfbevrediging staat niet los van seksualiteit. Seksualiteit is voor mij een vereenzelviging met liefde. Als je iemand lief hebt, kun je, mag je en moet je zelfs jezelf aan die ander geven. Ik merk dat heel duidelijk in mijn huwelijk, door dat ik van mijn vrouw hou wil ik mijzelf aan haar geven en andersom ook.
Als ik deze vergelijking naast zelfbevrediging leg dan komt het liefhebben ook naar voren, maar dan liefhebben van jezelf. En daar gaat het dan naar mijn mening ook mank als gezegd wordt zelfbevrediging kan want ik doe er niemand kwaad mee. Ik wil daar nog in meegaan, maar volgens mij wordt de seksualiteit dan losgekoppeld van de liefde en dat kan niet, zo wordt het ons niet geleerd in de bijbel. Het alleen maar liefhebben van jezelf is strijdig met wat God van ons vraagt.
Naast dat zelfbevrediging het liefhebben van jezelf is, realiseer ik mij zondermeer dat de een hier heel anders mee omgaat als de ander. En dat ik zo diep gevallen ben, maakt mij tot een triest voorbeeld. Maar hou jezelf niet voor de gek. Want daar kan ik van getuigen, je probeert met allerlei smoesjes toch een klein beetje voor jezelf te houden. Zelfbevrediging is daar een van.
En ik vraag me af, als ik een paar reactie lees dat het verslavend kan werken, maar dat die persoon er wel mee om kan gaan. Waarom geef je jezelf daar dan aan over? Je weet dat het verslavend kan zijn, waarom er dan mee vechten en niet de verleiding uit de weg te gaan. Want wat nu als je wel valt? Ik kan je verzekeren dat ik dat echt niemand toewens om hetzelfde te moeten meemaken als ikzelf.
Tenslotte en daar ben ik ook echt van geschrokken in de verschillende reacties die ik heb gelezen, laten wij ons niet zelf niet vereenzelvigen met wat gezegd wordt in onze maatschappij. Een maatschappij waarbij het individu verheerlijkt wordt en waarbij personen als Rebecca Loos op een voetstuk wordt gezegd. Ik heb echt medelijden met haar wat dat betreft, maar dat terzijde.
We moeten waakzaam blijven dat we wel in de maatschappij leven maar niet met die maatschappij. Alles wat om ons heen gebeurd hoeft niet per definitie goed te zijn. Denk er om, en sorry maar hier komt de duivel weer, de duivel is nog steeds in deze wered en hij bedreigt ons niet alleen in de zichtbare dingen maar ook in die kleine dingen.
Nou nog een klein puntje, het genieten van wat God geeft in de natuur, zon, wijntje vind ik heerlijk. En daar geniet ik net zo van als Enigma. Maar sorry, om dit te vergelijken met zelfbevrediging dat gaat mij te ver. Maar dat komt ook omdat ik heb gevoeld hoe het geestelijk je kapot kan maken, en dan is zelfbevrediging zelfvernietiging aan het worden.
Conclusie:
Ik ben nog steeds van mening dat zelfbevrediging zonde is. Zou er behoefte zijn aan een soort van praatgroep om te leren van elkaar en de bijbel te bestuderen op dit punt? Overige reacties zijn uiteraard zeer welkom!!