Ha - bart -,
Mijn reactie:
1/ Als je denkt dat het 'probleem' wat P&A en Mahüon bespreken alleen maar teruggaat op bepaalde hiaten in Mahüons kennissenkring, dan lijkt me dat een wat te eenvoudige voorstelling van zaken. Het ligt gewoon breder, dacht ik zo.
2/ En verder schrijf je dat je bij nader inzien het EA statement over 'lichaam van Christus' een beetje vaag vindt. Vind ik ook. Je betoog aan de hand van 1 Korinthe 12 en 13 kan ik volgen èn meemaken tot en met
quote:
De term 'lichaam van Christus' wordt hier dus gewoon op de gemeente toegepast die de brief ontving zodat duidelijk wordt dat ze allemaal een taak hebben en nodig zijn (gaven). - Zelfde doet Rom12:5 / iets algemener in Ef4:12 / Kol 3:15 in de wens vorm. De gemeente wordt vergeleken met het Lichaam van Christus en zo aangesproken, als oproep om daar vorm aan te geven. - Dus: We moeten allemaal onze plek innemen in de gemeente waar we bijhoren: Een ieder die lid is in de gemeente wordt aangespoord mee te bouwen met zijn/haar gaven.
3/ Ook ben ik het eens met je opmerking dat een kerkelijke denkconstructie met behulp van bijvoorbeeld Efeze 4 niet zo lang standhoudt. Wat ik interessant vind is hoe je schrijft over het risico van een «wie-wel wie-niet gezoek» als het gaat om de beoordeling welke kerk wel, en welke kerk niet een echte kerk van Christus zou zijn, in verband met de INHOUD van de leer die er verkondigd wordt. Het lijkt er een beetje op (corrigeer me als het niet zo is!) dat je zulk soort 'gezoek' niet zo nuttig vindt. Toch heeft dat volgens mij alles te maken met de
hard-core van deze topic, namelijk de vraag bij wie de verantwoordelijkheid ligt voor een dergelijke beoordeling.
4/ Stel je je op het individueel georiënteerde standpunt dat elke loslopende christen in principe 'de gemeente' vertegenwoordigt, dan kan ik me er iets bij voorstellen dat je bij persoonlijke wederzijdse herkenning tussen christenen van diverse tradities geen probleem ziet in het samen optrekken in bijvoorbeeld evangelisatiewerk, of bij het opzetten van een trendy verschijnsel als 'Jeugdkerken'. Alleen zit daar volgens mij het fijne punt van verschil in overtuiging en benadering tussen GKv-ers en vele anderen. Begrijp me goed: die (persoonlijke) wederzijdse herkenning als broeders en zusters in de Heer, daar blijf ik vanaf. Gelukkig ervaar ik die zelf ook vaak, en ik verheug me erom.
5/ Alleen, ik wil op dit punt aangeland wel graag - terwille van de zuiverheid - nogmaals aandacht vragen voor de strekking van Artikel 26 van de Kerkorde. Jij doet dat zelf ook, alleen vanuit een beetje een andere insteek, blijkens je opmerking in
quote:
Maar het ging om Art 26 KO, waarvan de uitwerking op de GKV lezertjes is dat ze vooral niet met andere dan GKV gemeentes mogen georganiseerd evangeliseren.
In dat Artikel 26 is de verantwoordelijkheid geregeld met het oog op de bewaring van 'de gezonde leer'. Binnen onze kerken is die verantwoordelijkheid verbonden aan de bijbelse uitspraak dat Christus zijn Woord heeft toevertrouwd, niet aan individuele personen, maar aan de gemeente. En die gemeente heeft de uitvoerende kant van de bijbehorende verantwoordelijkheden ('opzicht en tucht' - om even in het jargon te blijven) neergelegd bij een college van mensen die in staat worden geacht te kunnen beoordelen, of het Woord zuiver wordt verkondigd, ja of te nee. Ik heb zelf vrij veel aan georganiseerd evangelisatiewerk gedaan (via E&R en vanuit de plaatselijke gemeenten op de plekken waar ik heb gewoond). En ik vond het nu juist prachtig dat ik dat werk nooit op eigen verantwoordelijkheid heb hoeven doen, maar dat ik me ervan bewust mocht zijn dat ook mijn bijdrage werd gedragen èn gemonitord namens de gemeente, door de kerkenraad.
6/ Volgens mij is dat ook gewoon hard nodig. Je moet er toch niet aan denken dat evangelisatie-contacten zonder enige afgrenzing kunnen worden overgeleverd aan de mogelijke stokpaardjes en eenzijdigheden, en misschien wel aan de goedbedoelde maar even zo foute dwaalleringen van Mahüon? Wat dat betreft bestaat er in de GKv eenzelfe structuur ten aanzien van de 'gewone' evangelieverkondiging in de erediensten. Dominees staan onder opzicht en tucht, juist ook wat betreft de 'leer' die zij verkondigen. Is dat hetzelfde als wantrouwen? Niet dat ik dacht! Het gaat gewoon om het serieus nemen van de verantwoordelijkheid die je hebt gekregen als gemeente. Voor een gelovig individu is het dragen van die verantwoordelijkheid te zwaar, als je het mij vraagt. Voor mij althans wel. Want voor alles: ik ben ervan overtuigd dat Christus zijn Woord niet aan mij persoonlijk toevertrouwd, maar aan zijn kerk van alle tijden en plaatsen, de gemeente.
7/ Daarmee zeg ik natuurlijk niet dat 'individuele evangelisatie' niet zou mogen binnen de GKv. Integendeel! Alleen dat gelovige GKv-individu kan het niet maken dat hij/zij bij een min of meer georganiseerde opzet (bijvoorbeeld interkerkelijk) de hoge (en in mijn ogen al te gewaagde) pretentie voert zijn/haar gemeente daarin te vertegenwoordigen. Want wie draagt dan de verantwoordelijkheid voor het bewaren van 'wat met de gezonde leer strookt?'
8/ Je schrijft:
quote:
Dus: Als er een goed initiatief is (zoals bijv. die jeugdkerk aan de wieg van deze draad), en je wordt gevraagd samen te werken, leer elkaar kennen, praat, bidt met elkaar en ontdek wat de Here wil.
Maar dan zeg ik: Prima, samenwerking, maar wie bewaakt de kwaliteit ervan? Of moet je de noodzaak daartoe (plus de verantwoordelijkheid daarvoor) maar gewoon een poosje tussen haakjes zetten, om te bereiken dat er (op gelovig individueel vlak) iets moois gaat groeien? Begrijp me goed, ik gun elke christen zijn/haar ervaring van iets moois dat groeit. Alleen lijkt het me wel goed dat zoiets in een duidelijk kader staat. Een voorbeeldje van wat er kan gebeuren als dat kader ontbreekt: Een goeie kennis van mij vond dit allemaal maar onzin en 'moeilijk doen'. Het uiteindelijke resultaat van zijn interkerkelijk avontuur is wel dat hij inmiddels herdoopt is, en helemaal niets meer te maken wil hebben met de gemeente waar zijn ouders hem als baby ooit naar binnenbrachten. Ik ben ervan overtuigd dat dit drama (want dat is het in mijn ogen!) begonnen is op het moment dat die beste jongen opzicht en tucht over zichzelf ging oefenen, en dus persoonlijk een verantwoordelijkheid ging tillen die op gereformeerd-confessioneel standpunt per definitie niet bij een individu kan liggen. Belangrijke tussenstap op weg naar zijn vertrek/afscheid was dat hij op voorhand het taboe accepteerde op het aankaarten van de kinderdoop in de interkerkelijke evangelisatie-context, "Want dat zou alleen maar gedonder geven...!" Hoezo gedonder? Sinds wanneer mag je als gereformeerde niet meer uitkomen voor het feit dat de Heer nog voordat jij kon gaan geloven zich aan jou verbonden heeft met een eeuwig verbond. Maar komaan. Ik moet niet doordraven. Hier houd ik het voorlopig even bij.
9/ Nog twee dingen waar ik graag toch even op in wil gaan: Je pleit voor goede afspraken (opvang / nazorg). In dat verband schrijf je (min of meer terloops) dat je ook in een interkerkelijkelijke setting - als het goed is - ook namens je gemeente aan het evangeliseren bent. In dat verband breng je een bepaalde begrenzing aan met je opmerking
quote:
Je moet dus opletten met wie je bezig bent zeker, en de gemeenten waar ze bij horen: Je moet elkaar als broers en zussen in Christus kunnen vertrouwen.
maar volgens mij help je die (meer pragmatische dan principiële) begrenzing direct naar de andere wereld met de net zo pragmatische, en in interkerkelijke setting onvermijdelijke (!) regel van Agapè:
quote:
(...) dat degene waar je contact mee hebt jouw verantwoordelijkheid is, en dus die van je gemeente. Ooit van Agape geleerd, en zeer werkbaar.
Ik vraag me dan af: Hoezo werkbaar?
10/ En naar aanleiding van je advies om verstandig te zijn, want
quote:
: Als jouw gemeente minder mogelijkheden heeft, en bijv. de hervormde gemeente heeft een alpha cursus, dan kan het zinniger zijn een belangstellende daarheen te laten gaan. Of anders: Als het iemand is die verslaafd is, dan is het wellicht beter bijv. een evangelische gemeente erbij te zoeken waarin ex verslaafden zitten die met ervaring kunnen helpen.
vraag ik je in alle eerlijkheid eens uit te leggen in hoeverre 'de gemeente' (welke? waar?) in jouw evangelisatie-benadering werkelijk überhaupt nog in beeld is.
Tikkeltje scherp misschien zo aan het eind, maar het lijkt me goed hier toch wat meer duidelijkheid over te krijgen.
Vriendelijke groet, en graag voor correctie vatbaar,
Mahüon
