Ik heb net Eclips en daarna Hersenschimmen van J. Bernleff uit. Op aanraden van een huisgenoot had ik wat (Eclips) van hem gelezen, en omdat het bij mij wel aansloeg, ook Hersenschimmen van haar geleend. Het eerste boek gaat over een man die met zijn auto te water raakt en daarna de linkerhelft van zijn lichaam niet meer voelt. Denken gaat nog prima, maar praten en bewegen gaat moeilijk, ook zijn geheugen is aangetast. Als hij muziek luistert komen functies soms plotseling terug. Langzamerhand gaat hij beetje bij beetje weer beter functioneren. Dagenlang zwerft hij rond, tot de politie hem uiteindelijk oppikt en hem terugbrengt, wanneer ook zijn lichaam inmiddels weer normaal is.
In Hersenschimmen wordt eigenlijk het omgekeerde beschreven, namelijk de situatie van een man die redelijk snel dement wordt. Het interessante aan beide boeken is dat ze geschreven zijn vanuit het perspectief van de hoofdpersoon. Je zit in zijn hoofd en kunt jezelf daardoor heel goed inleven. Vooral in Hersenschimmen komt de verwarring bij de hoofdpersoon door de manier van schrijven goed over.
Het is wel jammer dat zijn boeken (volgens mijn huisgenoot) allemaal dezelfde thematiek hebben. Ik heb zelf ook gemerkt dat bepaalde dingen in beide boeken terugkomen, wat een beetje onorigineel is.
Ik ben ook bijna klaar met Brieven aan Wimie van Gerard Reve. Het is een collectie van Reve's brieven aan zijn toenmalige partner Wim Schumacher, geschreven in 1959 en 1963. Ik vind het steeds jammer dat de brieven van Wim aan Reve niet erbij zitten, dat had het helemaal compleet gemaakt. Volgens Reve zijn Wim's brieven echter ergerlijk en zenuwslopend, omdat hij nooit zegt wat hij wil of bedoelt, dus zoveel mis ik vast niet.
