Met de Reformatoren zie ik het gevaar van teveel gezag geven aan de kerk-zonder-meer.
Men mag ook geen geschriften, hoe heilig de schrijvers ook geweest zijn, op een lijn stellen met de goddelijke Schriften, ook de gewoonte niet met Gods waarheid -- want de waarheid gaat boven alles --; evenmin het grote aantal, de ouderdom, de ononderbroken voortgang in de tijden of de opvolging van personen, of de concilies, decreten of besluiten, schreef Guido de Bres al in de NGB (art 7). En stilletjes denk ik daar achter aan: of belijdenisgeschriften.
Als we ontdekken dat we de belijdenissen als statuut gebruiken, wordt het hoog tijd om onze prioriteiten en visie bij te stellen.
Maar. Als het gaat om het omgaan met de bijbelse waarheid, om de christelijke levensstijl enz., hebben we gelukkig niet alleen ons en de Bijbel; maar een levende gemeente die Gods woorden bewaart, en ze handen en voeten probeert te geven in de realiteit van elke dag. De manier waarop ze dat doen, de conclusies die ze getrokken hebben horen bij traditie.
(
Traditie is geen vies woord, het is gewoon de overlevering waarover Ps 78 spreekt, of 1 Kor 11; interessant is wel dat de getalswaarde van de letters van 't Griekse woord,
paradosis, opgeteld 666 leveren -- 'k geloof niet zo in de waarde van dergelijke coincidenties.)
Als je met de traditie op loyale manier aan de slag gaat heb je vele generaties van wijsheid van oprechte christenen mee. Zonde om dat weg te gooien. Onverstandig om zelf het wiel opnieuw uit te gaan vinden -- kom je alle kinderziektes weer tegen.
After all, de belijdenis is de
belijdenis van de kerk. Als je daarachter kunt staan, sta je er met een hele wolk van getuigen.
quote:
Als we een zuiver stelling willen nemen inzake de dingen die u noemt kunnen we beter kijken wat de bijbel erover zegt. En als we aan de hand daarvan er niet uitkomen zal God het wel niet zo belangrijk vinden. Want wat Hij wel belangrijk vindt daar worden in de bijbel geen doekjes om gewonden!!!
Als we er niet op ons eentje uitkomen maar opzettelijk de vele eeuwen bijbelonderzoek en door-ervaring-wijs-worden van onze traditie aan de kant zetten, is het onze fout dat we er niet uitkomen en niet het feit dat God het onbelangrijk vindt. Overlevering, catechese, indoctrinatie zo je wilt, vormt de meest normale manier voor geloofsoverdracht. God heeft dat nooit anders gedaan.
